Best Sellers

Ελληνική λογοτεχνία

Γαλανόσκυλος

Απόστολος Δοξιάδης

Ο Δώρης Καλούσης δεν είναι ένας συνηθισμένος συγγραφέας. Θέλοντας να γράψει το μεγάλο του μυθιστόρημα, παλεύει με αναπάντεχες προκλήσεις, εξωτερικές αλλά και εσωτερικές. Δραπετεύει στον Παρνασσό για να συγκεντρωθεί. Όμως εκεί τον παρασέρνει ένα εντελώς άγνωστο βιβλίο, τόσο ζωντανό, ώστε ο κόσμος του αρχίζει να εισβάλλει στην πραγματικότητά του.
Αθήνα, 1942. Ο Χριστόφορος Μπάμιας, απότακτος δημοκρατικός αξιωματικός, αναλαμβάνει να προστατεύσει τον φιλόλογο Βασίλη Σφενδαμή. Όμως τίποτα δεν είναι απλό στην αποστολή του, σε μια πόλη που πεινάει και σε μια εποχή όπου οι Ναζί σχεδιάζουν να γυρίσουν ταινία την Ορέστεια του Αισχύλου ως ύμνο στον Φύρερ. Ο Σφενδαμής απειλείται για να προσυπογράψει την πιο τερατώδη διαστρέβλωση του αρχαίου πνεύματος. Ο Μπάμιας πρέπει να τον σώσει, και μαζί του, κάτι πολύ μεγαλύτερο: την Αλήθεια. Στο πλευρό του έχει τον Γαλάνη, έναν σκύλο που δεν είναι ακριβώς… σκύλος.
Από τα σκοτεινά παρασκήνια της Ακαδημίας Αθηνών μέχρι το Μαντείο των Δελφών, από τον Απόλλωνα ως τον Διόνυσο, από το ένδοξό μας παρελθόν ως τη σημερινή μας σχιζοφρένεια, η δράση, η σάτιρα και το μυστήριο υφαίνουν ένα μυθιστόρημα για τη δύναμη της Ιστορίας και το λεπτό νήμα που χωρίζει τον μύθο από την πραγματικότητα, τη σοφία από την τρέλα, την αφήγηση από τη ζωή.

22.50

Βενσάν Λεμίρ, Κριστόφ Γκοτιέ

Πριν από τέσσερις χιλιάδες χρόνια, η Ιερουσαλήμ ήταν ένα μικρό, απομονωμένο χωριό ανάμεσα στη Μεσόγειο θάλασσα και την έρημο. Σήμερα είναι μια μητρόπολη σχεδόν ενός εκατομμυρίου κατοίκων, επίκεντρο παγκοσμίου ενδιαφέροντος, που προσελκύει επισκέπτες από όλο τον κόσμο. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, στα χώματά της γεννήθηκαν οι μεγαλύτερες μονοθεϊστικές θρησκείες, την πολιόρκησαν οι μεγαλύτεροι κατακτητές και ήρθαν αντιμέτωπες οι μεγαλύτερες αυτοκρατορίες.

Όσοι περπάτησαν στους δρόμους της ανά τους αιώνες αφηγούνται την πολυτάραχη και πολυεπίπεδη ιστορία της στα δέκα κεφάλαια αυτού του βιβλίου. Όλες οι σκηνές και οι διάλογοι προέρχονται από περισσότερες από 200 ιστορικές πηγές αλλά και αδημοσίευτα αρχεία, δίνοντας το απαιτούμενο βάθος και εύρος σε αυτή την πολυφωνική αφήγηση.

27.90

Ηλίας Κατιρτζιγιανόγλου, Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης

Ροκ ποιητής, αντισυμβατικός, γνήσιος, αυτοκαταστροφικός, ρομαντικός επαναστάτης, εμβληματική φιγούρα της μεταπολιτευτικής γενιάς, περιθωριακός με συνείδηση, χαρισματικός ερμηνευτής. «Εν κατακλείδι», ο Παύλος Σιδηρόπουλος [1948-1990] έφυγε νωρίς, άφησε όμως πίσω του κάτι απόλυτα διαχρονικό: τραγούδια που μοιάζουν με εξομολογήσεις και σιωπές που ακόμα ηχούν.

Τα λόγια για να περιγράψει κανείς την μορφή του Παύλου Σιδηρόπουλου είναι περιττά. Ένας από τους σημαντικότερους εκπρόσωπους της ελληνικής ροκ μουσικής σκηνής με το διαχρονικό έργο του να παίζει σε λούπα μέχρι και σήμερα. Μια βιογραφία που μόνο η τέχνη των κόμικς θα μπορούσε να αποδώσει με τέτοια ζωντάνια, μέσα από το πενάκι του Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη και το ονειρικό σενάριο του Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου.

Ένα κόμικς για τον Πρίγκιπα της ελληνικής ροκ που δεν έζησε για να σωθεί, αλλά έζησε για να αισθανθεί μέχρι τέλους. Ένα έργο που αποτυπώνει τη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στη δημιουργία και την αυτοκαταστροφή, το φως και το σκοτάδι ενός αλήτη διανοούμενου που λογοκρίθηκε και η μεγαλύτερη εκτίμηση ήρθε μεταθάνατον. Όπως αναφέρει και ο Γιάννης Αγγελάκας στην εισαγωγή του: «Ο Χρόνος βάζει τα πράγματα, τις αξίες και τα πρόσωπα στη θέση τους και όλοι πια ξέρουμε πως ο Παύλος Σιδηρόπουλος έχει τον Χρόνο με το μέρος του.»
Δείτε εδώ το αποκλειστικό trailer αφιερωμένο στην έκδοση.

18.80

Ελληνική λογοτεχνία

Τα Ταρώ μου / My Tarot

Γιώργος Τζιλιάνος

Στους λίγους φίλους που μπόρεσα να κάνω, στης ζωής τα θολά κύματα, συγκαταλέγεται ο Γιώργος Τζιλιάνος.

Αυτός ήρθε να με σώσει στα πρώτα τεύχη του “01” όταν δύο ξεντερίσματα μ’ άφησαν ξεκρέμαστο, μικρόψυχα κι εκδικητικά, πιστεύοντας ότι θα το κλείσω. Κι έτσι θα γινόταν. Δεν είχα ιδέα τότε από εκδόσεις, φωτοσύνθεση, τυπογραφεία κ.λ.π. (προ κομπιούτερ) ήταν ένας κυκεώνας τεχνικών απαιτήσεων κι εγώ, είχα μπει μόλις στο άθλημα, ορμητικός πλην άσχετος.

Ήξερα τι θέλω, αλλά δεν ήξερα πως γίνεται. Και στο δεύτερο τεύχος είχα βρεθεί χωρίς art director.
Απευθύνθηκα στον Τζιρτζιλάκη, βασικό συντελεστή του αρχιτεκτονικού περιοδικού Τεύχος, που έβγαινε τότε. Σπουδαίο και από αισθητική. Του ζήτησα να με φέρει σε επαφή με τον άνθρωπο που το έστηνε. Τον Γιώργο. Συναντηθήκαμε στο χαώδες γραφείο του 01, μια Κυριακή πρωί, πάνω από τη Βαρβάκειο. Σε ένα λεπτό είχαμε γίνει φίλοι. Το τρίτο τεύχος του 01, βγήκε σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Και ήταν καλύτερο από πριν.

Έκτοτε 30+ χρόνια περάσανε και ζήσαμε, όπως ζουν οι φίλοι. Με γλύκες και ξινίλες κι εξομολογήσεις και κραιπάλες και ταξίδια -σαν εραστές δίχως σεξ.

Και να τώρα που τα δύο αυτά μοιραία πρόσωπα έρχονται ξανά, μαζί, κρατώντας το βιβλίο του Γιώργου με τα ταρώ του Καραγκιόζη.

Τα είχε σχεδιάσει όταν ήταν σπουδαστής στη Ρώμη, τότε που έδεσε η φιλία του με τον Τζιρτζιλάκη -άλλος βαθύς δεσμός ακλόνητος μέσα στα χρόνια.

Δεν ξέρω από ταρώ, ποτέ δεν κοίταξα πέρα απ’ τον ίσκιο μου, ξέρω μονάχα τα ταρώ του Νταλί και τα ταρώ της κυρίας Σόζοστρις του Έλιοτ. Αλλά καταλαβαίνω το σαγηνευτικό μυστήριο του πράγματος. Όπως και την δαιμονική ταύτιση του Τρελού με τον Καραγκιόζη.

Ωστόσο ξέρω ότι κρατάω ένα βιβλίο πανέμορφο, που μόλις εκδόθηκε από την Κάππα Εκδοτική. Με όλες τις φιγούρες των Ταρώ ζωγραφισμένες ως μορφές θεάτρου σκιών από τον Γιώργο. Και όλες τις σημασίες της κάθε μιας στο πλάϊ, σαν ευχή, ή βασκανιά. Το ξεφυλλίζω με συγκίνηση. Και με συγκίνηση διαβάζω τα σημειώματα του φίλου μου -από τα οποία αναδημοσιεύω ορισμένα αποσπάσματα.

Τυπώθηκαν μόνο 100 αντίτυπα. Διατίθενται μόνο εδώ και στο σάϊτ της Κάππα Εκδοτικής.

Στάθης Τσαγκαρουσιάνος

25.00

Τάσος Τέλλογλου

Ιστορίες ενός εμμονικού

Οι ιστορίες του βιβλίου δεν προέκυψαν κατά τύχη. Πριν από χρόνια άρχισα να γράφω πορτρέτα των πηγών μου. Καλύπτουν ορισμένα μεγάλα κομμάτια της επαγγελματικής μου διαδρομής και δύο «προϋποθέσεις» της: Τη γενεαλογία μου και την περίοδο της Μεταπολίτευσης που διαμόρφωσε την προσωπικότητά μου.
Γενικά, η ελληνική πατριδογνωσία έχει πλάκα, συχνά είναι γλυκόπικρη, μπορείς να την απολαμβάνεις με την απόσταση που σου δίνουν τα χρόνια και οι πυκνές συναντήσεις με χαρακτήρες που έχεις πρωτογνωρίσει πριν από δύο και τρεις δεκαετίες.

Η πρόεδρος αποφάσισε ότι οι αποδείξεις δεν της αρκούσαν για να δικάσει και διακόπτοντας διέταξε κρείσσονες αποδείξεις. Έπρεπε να έρθουν και άλλα στοιχεία. Στη συνέχεια έχασε τις αισθήσεις της και έπεσε ξερή. Ήταν τραγικό και ταυτόχρονα κωμικό. Μόλις λιποθύμησε, ακούστηκε μία φωνή: «Έναν γιατρό! Έναν γιατρό! Παρακαλώ έναν γιατρό!». Οι κατηγορούμενοι –όλοι γιατροί– πετάχτηκαν σαν ελατήρια από το εδώλιο, πέρασαν πλάι από το έδρανο του δικαστηρίου σαν χορεύτριες –ήταν όλοι άνδρες– και βρέθηκαν με τις γραβάτες τους να χαϊδεύουν το πρόσωπο της λιπόθυμης προέδρου, ξεχνώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσε να τους έχει καταδικάσει…(Απόσπασμα από το βιβλίο)

17.70

Ξένη λογοτεχνία

Ένδοξα κατορθώματα

Φέρντια Λέννον

Συρακούσες 412 π.Χ. Σε μια από τις αποφασιστικές μάχες του Πελοποννησιακού Πολέμου, οι Αθηναίοι ηττώνται και χιλιάδες αιχμάλωτοι καταλήγουν σε ένα λατομείο, για να πεθάνουν εκεί από τις κακουχίες και την ασιτία. Δύο άνεργοι κεραμοποιοί, ο Γέλων και ο Λάμπων, λάτρεις του πιοτού, της μουσικής και της αθηναϊκής τραγωδίας, αποφασίζουν να ανεβάσουν τη Μήδεια με ηθοποιούς Αθηναίους αιχμαλώτους. Αλλά καθώς πλησιάζει η ώρα της παράστασης, οι δύο φίλοι συνειδητοποιούν ότι το θέατρο είναι επικίνδυνο όσο και ο πόλεμος, κι ότι ο εχθρός είναι εκεί – και παραμονεύει. Τα Ένδοξα κατορθώματα, το πολυβραβευμένο ντεμπούτο του Φέρντια Λέννον, είναι μια ωδή στην ανθρωπιά και τη δύναμη της τέχνης ενάντια στον πόλεμο, τη διχόνοια και τη βαρβαρότητα.

Τα Ένδοξα κατορθώματα οφείλουν τη συναισθηματική τους δύναμη σε έναν νηφάλιο σκεπτικισμό που δείχνει ότι το ελπιδοφόρο τους μήνυμα έχει κατακτηθεί με πολύ κόπο. Ο Λάμπων συγκινείται επειδή μπορεί να δει, κάτω από τα κουρελιασμένα κοστούμια των Αθηναίων που υποδύονται την Εκάβη, την Ανδρομάχη και την Κασσάνδρα, τα κοκαλιάρικα πόδια και τους αλυσοδεμένους αστραγάλους των υποδουλωμένων ηθοποιών. […] Η δεξιοτεχνία του Λέννον του επιτρέπει, χωρίς να γίνεται ποτέ αφελής ή πομπώδης, να υπερασπιστεί την αξία της τέχνης. Ο Λάμπων γνωρίζει πόσο παράλογο είναι το εγχείρημά τους […]. Η τέχνη είναι η πεποίθηση, που επιμένει παρά τις επανειλημμένες αποδείξεις για το αντίθετο, ότι είναι αναγκαίο να υπάρχει. —New York Review of Books

19.80

Βιογραφία - Μαρτυρίες

21 ιστορίες για το 1821

Νίκος Γιαννόπουλος

Η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν μια ευθύγραμμη πορεία προς την ελευθερία.
Ήταν ένα μωσαϊκό από συγκρούσεις, όνειρα, λάθη, θυσίες και κυρίως ασύλληπτο πείσμα.

Ακόµα και δύο αιώνες µετά, ο Αγώνας για την εθνική παλιγγενεσία εξακολουθεί να γεννά ερωτήµατα και νέες αναγνώσεις. Το βιβλίο αυτό δεν επιδιώκει να επαναλάβει τον ηρωοκεντρικό λόγο προηγούµενων δεκαετιών, ούτε να υιοθετήσει άκριτα τον αναθεωρητισµό της εποχής. Προσπαθεί να προσφέρει µια ισορροπηµένη και τεκµηριωµένη προσέγγιση του Αγώνα ως ενός σύνθετου ιστορικού φαινοµένου, όπου η στρατιωτική δράση συνυπάρχει µε πολιτικές συγκρούσεις, ανθρώπινους χαρακτήρες, διεθνείς παρεµβάσεις και µηχανισµούς συλλογικής µνήµης. Με κριτική µατιά και αξιοποίηση των ιστορικών πηγών, φωτίζονται γνωστά και λιγότερο γνωστά γεγονότα, αποδοµούνται παγιωµένοι µύθοι, ενώ ξεπροβάλλει µια περίοδος γεµάτη αντιφάσεις, όπου το υψηλό συναντά το ταπεινό, η γενναιότητα την απελπισία, η πίστη την αµφιβολία.

15.50

Ξένη λογοτεχνία

Νέα από τον παράδεισο

Ντέιβιντ Λοτζ

Ο Μπέρναρντ Γουόλς, αν και καθηγητής Θεολογίας, δεν πιστεύει πια στον Παράδεισο – ούτε στον μεταφυσικό και σίγουρα ούτε στον επίγειο. Κουβαλώντας την αμφιβολία και την κόπωση μιας ζωής χωρίς προσδοκίες, ταξιδεύει στη Χαβάη όχι για να βρει την ευτυχία, αλλά για να συνοδεύσει τον ηλικιωμένο πατέρα του σε μια τελευταία, αναπόφευκτη συνάντηση με την ετοιμοθάνατη αδερφή του. Όμως μία σειρά από κωμικοτραγικά περιστατικά τον εγκλωβίζουν στον εμπορευματοποιημένο τουριστικό «παράδεισο» της Χαβάης, ανάμεσα σε πλήθη παραθεριστών, ρηχές απολαύσεις και αφόρητη ζέστη. Ωστόσο, μέσα σε αυτό το χάος ίσως κρύβεται η πιθανότητα μιας απρόσμενης λύτρωσης.

Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ και τη λεπτή ειρωνεία του, ο Ντέιβιντ Λοτζ συνθέτει μια απολαυστική υπαρξιακή κωμωδία για την πίστη, την απώλεια και την αναζήτηση νοήματος – ακόμα και στα πιο απίθανα μέρη.

«Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε αυτό το πρόβλημα χωρίς να απαγορευτούν τα ταξίδια διά νόμου είναι να αποδείξουμε στον κόσμο ότι δεν διασκεδάζει πραγματικά όταν πηγαίνει διακοπές, αλλά πως απλώς εκτελεί μια τελετουργία που βασίζεται στη δεισιδαιμονία. Δεν είναι σύμπτωση που ο τουρισμός άρχισε να αυξάνεται όταν η θρησκεία έπεσε σε παρακμή. Είναι το νέο όπιο του λαού, και αυτό πρέπει να αποκαλυφθεί στον κόσμο».

Ο πολυβραβευμένος συγγραφέας Ντέιβιντ Λοτζ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1935. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ, όπου και δίδασκε από το 1960 ως το 1987 στο τμήμα Αγγλικής Φιλολογίας.

Έχει γράψει πολλά μυθιστορήματα, νουβέλες και λογοτεχνικά δοκίμια, καθώς και θεατρικά έργα και σενάρια για την τηλεόραση, που έχουν αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές και βραβεία και έχουν μεταφραστεί σε 25 γλώσσες.

Το 1998 του απονεμήθηκε ο τίτλος CBE (Commander of the British Empire) για τη συνολική προσφορά του στη λογοτεχνία.

Άφησε την τελευταία του πνοή στο Μπέρμιγχαμ την 1η Ιανουαρίου του 2025.

Από τις Εκδόσεις Κυψέλη κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά του Η θεραπεία (2024) και Ανήκουστος βλάβη (2025).

20.00