Βλέπετε 1–15 από 1533 αποτελέσματα

Λογοτεχνία

Ελληνική λογοτεχνία

Δείπνο Αντιβαρύτητας

Γιάννης Ανδριανάτος

Ξυπνάς το πρωί κι ένα ποίημα

σε περιμένει για να γραφτεί

στο κομοδίνο, δίπλα στο μισοάδειο

ποτήρι νερού.

Αν δεν το γράψεις, ζεις συνεχώς, ακατάπαυστα

απαράλλακτα, την ίδια μέρα!

13.00

Ξένη λογοτεχνία

Ο χάρτης και η επικράτεια

Μισέλ Ουελμπέκ

“Άρπαξε μια σπάτουλα, έβγαλε το μάτι του Ντάμιεν Χερστ, διεύρυνε το άνοιγμα με προσπάθεια – ήταν ένας καμβάς από σφιχτές ίνες λιναριού, πολύ ανθεκτικός. Αρπάζοντας τον κολλώδη καμβά με το ένα χέρι, τον έσκισε με μια κίνηση, αποσταθεροποιώντας το καβαλέτο που σωριάστηκε καταγής.”

Ο Μισέλ Ουελμπέκ, ποιητής, μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και κινηματογραφιστής, έγινε γνωστός με το μυθιστόρημα “Επέκταση του πεδίου της πάλης” και, ιδίως, με τα “Στοιχειώδη σωματίδια” τη δεκαετία του 1990. “Ο χάρτης και η επικράτεια” είναι το πέμπτο του μυθιστόρημα και απέσπασε τη σημαντικότερη γαλλική διάκριση για τη λογοτεχνία, το βραβείο Γκονκούρ, το 2010.

Κεντρικό πρόσωπο είναι ο μονήρης καλλιτέχνης Ζεντ Μαρτέν. Παρακολουθούμε τις σημαντικές στιγμές της βιογραφίας του, την επαγγελματική του πορεία, τη σχέση του με τις γυναίκες, με τον πατέρα του και με το κύκλωμα της τέχνης. Μια από αυτές τις στιγμές είναι η στροφή του από τη φωτογραφία στη ζωγραφική. Για τον κατάλογο της έκθεσης ζητά από τον συγγραφέα Μισέλ Ουελμπέκ να γράψει ένα κείμενο και έτσι ξεκινά μια σχέση, η οποία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε φιλία, εάν δεν τη διέκοπτε η άγρια δολοφονία του συγγραφέα.

Μέσα από τη ζωή του Ζεντ, ο σύγχρονος δυτικός κόσμος παρουσιάζεται υπό το πρίσμα του τεχνητού, του κατασκευασμένου, του μαζικού και προτυποποιημένου, το άτομο ορίζεται ως τηλεθεατής, καταναλωτής, πελάτης, τουρίστας, χρήστης του ίντερνετ. Μόνο στο έργο τέχνης αποδίδεται η ιδιότητα του φορέα αλήθειας- το έργο τέχνης μένει ανεπηρέαστο από το γεγονός ότι αποτελεί διαπραγματεύσιμη αξία στην αγορά.

Ο επίλογος του βιβλίου εκτυλίσσεται στο μέλλον: η Ευρώπη δεν έχει πια καθόλου βιομηχανική παραγωγή. Η Γαλλία επιβιώνει, έχοντας μετατραπεί σε ιδανικό προορισμό του αγροτουρισμού, στο γερμανικό Ruhrgebiet η βλάστηση έχει πνίξει όσες βιομηχανικές εγκαταστάσεις δεν μετατράπηκαν σε εκθεσιακούς ή συναυλιακούς χώρους. Ο Ζεντ περνάει τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του σε πλήρη απομόνωση, δημιουργώντας βίντεο που “συμβολίζουν την εξάλειψη του ανθρώπινου είδους” και τον “θρίαμβο της βλάστησης”.

22.90

Ελληνική λογοτεχνία

Όλα για την ανάπτυξη

Πέτρος Μάρκαρης

Ένα κύμα διαμαρτυρίας ξεσπά στην Αθήνα λόγω των υψηλών ενοικίων και της δύσκολης διαβίωσης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την κατάληψη του Πάρκου στο Ελληνικό, του νέου συμβόλου της ανάπτυξης αλλά και της ανισότητας. Όταν ένας από τους κορυφαίους διευθυντές της κατασκευαστικής εταιρίας βρίσκεται δολοφονημένος στις πολυτελείς κατοικίες της περιοχής, η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Με μια σπασμωδική κίνηση εκτόνωσης, η κυβέρνηση εκκενώνει μια δομή φιλοξενίας στο Αττικό Άλσος για να μεταφέρει εκεί τους διαδηλωτές. Ο κύκλος της βίας όμως δεν κλείνει: η έκρηξη μιας βόμβας στη δομή αφήνει πίσω της μια νεκρή γυναίκα. Ο Διευθυντής Ασφάλειας Αττικής Κώστας Χαρίτος και η αστυνόμος Αντιγόνη Φερλέκη αναλαμβάνουν να ξεδιαλύνουν ένα κουβάρι γεμάτο πολιτικές σκοπιμότητες, real estate και κοινωνική απελπισία.

16.00

Ξένη λογοτεχνία

Γυμναστήριο

Βερένα Κέσσλερ

Τριγυρισμένη από σώματα ιδρωμένα που κοιτάζουν και κοιτάζονται, η ανώνυμη αφηγήτρια πιάνει δουλειά σ’ ένα σύγχρονο γυμναστήριο, «ένα ανάκτορο φτιαγμένο από αστραφτερές επιφάνειες». Τι άνετο περιβάλλον, πόσο ευγενικοί οι συνάδελφοι! Και τι τύχη, ο εργοδότης είναι φεμινιστής!

Το αθώο ψεματάκι της δεν είναι και τόσο σοβαρό. Και με το κατάλληλο κολάν το προκοίλι μπορεί να κρυφτεί. Είναι άλ-λωστε ευκαιρία και για την ίδια να επανεφεύρει τον εαυτό της: το παρελ-θόν της, το μέλλον της, και, φυσικά, το σώμα της.

Με φόντο το γυμναστήριο, η Βερένα Κέσσλερ γράφει —άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε με παγερή απάθεια— για την εποχή μας: για τη λατρεία των υψηλών επιδόσεων, την κουλτούρα της αμείλικτης αυτοπειθαρχίας και του αέναου ανταγωνισμού, στο μεγάλο χρηματιστήριο της εικόνας.

16.20

Χουάν Λουίς Αρσουάγα, Χουάν Χοσέ Μιγιάς

Πώς εξελίχθηκε ο άνθρωπος από νεάντερταλ σε σάπιενς; Ένας ανθρωπολόγος και ένας συγγραφέας συνομιλούν σαν δυο φίλοι, ως σάπιενς ο ένας και ως νεάντερταλ ο άλλος. Πώς βγήκαμε από τα σπήλαια; Πώς εξελίχθηκε το σώμα και ο εγκέφαλός μας: Πώς γεννήθηκε η γλώσσα, η συμβολική σκέψη, οι κοινωνικοί κανόνες και ο φόβος του θανάτου; «Ένα βιβλίο-θαύμα πρωτοτυπίας που συνδυάζει την επιστήμη, τη λογοτεχνία, τα ταξίδια, τη φαντασία και το χιούμορ για να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε από πού ερχόμαστε, ποιοι είμαστε και πού πηγαίνουμε» (La Verdad).

15.00

Ξένη λογοτεχνία

Άνθρωπος στη θάλασσα

Χέρμπερτ Κλάιντ Λιούις

Ο Χένρυ Πρέστον Στάντις είναι ένας εύπορος, απόλυτα συγκρο­τημένος τραπεζίτης από τη Νέα Υόρκη. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στον Ειρηνικό Ωκεανό, γλιστράει στο κατάστρωμα και πέφτει στο νερό.

Είναι πέντε και είκοσι τρία το πρωί. Το πλοίο συνεχίζει την πορεία του και χάνεται στον ορίζοντα. Κι ο Στάντις μένει πίσω. Μόνος.

Στην αρχή, η ακλόνητη αστική του ευγένεια τον εμποδίζει ακόμη και να φωνάξει – μια τέτοια υστερία θα ήταν ανάρμοστη. Καθώς όμως οι ώρες περνούν, η βεβαιότητα της διάσωσης μετατρέπεται σε μια εφιαλτική, υπαρξιακή πάλη. Μέσα στην απεραντοσύνη του ωκεανού, απογυμνωμένος από τα πλούτη και το κοινωνικό του status, ο Στάντις έρχεται αντιμέτωπος με το πιο τρομακτικό ερώτημα: Τι είναι ο άνθρωπος όταν του αφαιρέσεις τον κόσμο του;

«Μια υπαρξιακή οδύσσεια τυλιγμένη στον μανδύα ενός αριστο­τεχνικού σασπένς. Ένα λησμονημένο διαμάντι της αμερικανικής λογο­τεχνίας».

Γραμμένο με μια κρυστάλλινη, ειρωνική και βαθιά συγκι­­­νη­τική πρόζα, το Άνθρωπος στη θάλασσα είναι μια συγκλονιστική παραβολή για την ανθρώπινη ευθραυ­στότητα και το μεγαλείο της ίδιας της ζωής. Ένα κομψοτέχνημα που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα και μένει χαραγμένο στον νού για πάντα.

18.00

Δημήτρης Λογοθέτης

Σκιές που αναδύονται από τα νεκροταφεία των νησιών του Αιγαίου, ψίθυροι που απλώνονται από τα χωριά της Κρήτης ως τις ακτές του Βοσπόρου, φόβοι που διασχίζουν βουνά και θάλασσες ταξιδεύοντας στον χρόνο. Ο Έλληνας βρικόλακας, το αιμοσταγές πλάσμα των λαϊκών δοξασιών που επιστρέφει επίμονα στον κόσμο των ζωντανών, υπήρξε για αιώνες αντικείμενο συλλογικού τρόμου και δεισιδαιμονίας. Ο μύθος του κέντρισε την περιέργεια των ξένων περιηγητών και ενέπνευσε τη φαντασία πολλών συγγραφέων, και η σκοτεινή φήμη του εξαπλώθηκε ως τις εσχατιές της Ευρώπης και στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού.

Η συλλογή Ο βουρκόλακας και άλλα μορμολύκεια συγκεντρώνει διηγήματα που εξερευνούν μια ιδιαίτερη διάσταση της υπερφυσικής λογοτεχνίας: τον Έλληνα βρικόλακα στη δυτική πεζογραφία. Από τον Τζον Πολιντόρι και τον Λόρδο Μπάιρον μέχρι τον Σίμπερι Κουίν και την Εβάντζελιν Γουόλτον, οι ιστορίες περιδιαβαίνουν το ελληνικό τοπίο μεταμορφώνοντας το απέθαντο σώμα του βρικόλακα της ελληνικής παράδοσης σε παγκόσμιο σύμβολο του λογοτεχνικού τρόμου. Μέσα από τις διαφορετικές αφηγήσεις φιλοτεχνείται το συναρπαστικό ψηφιδωτό της νεότερης Ελλάδας όπως την είδαν οι επισκέπτες και οι λόγιοι από την Εσπερία: ένας τόπος αρχαίος και μυστηριώδης, γεμάτος θρύλους, όπου η πίστη συναντά τη φαντασία και η καθημερινή ζωή διαπλέκεται με το υπερφυσικό.

Στο Επίμετρο της έκδοσης ο μελετητής Αουγκούστους Μόνταγκιου Σάμερς εξετάζει τον βρικόλακα των Ελλήνων μέσα από το βλέμμα της δυτικής γραμματείας και προχωρεί σε μια εκτενή επισκόπηση των ιστορικών και λαογραφικών προσεγγίσεων για έναν από τους τρομακτικότερους μύθους του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Με αυτόν τον τρόπο αναδεικνύει περαιτέρω την κοινωνική και πολιτική διάσταση του φαινομένου, καθώς και τον ρόλο που διαδραμάτισε στη διαμόρφωση της εικόνας της Ελλάδας και στη συγκρότηση της νεότερης ελληνικής ταυτότητας.

17.50

Ξένη λογοτεχνία

Η σύγκρουση

Φρίντα ΜακΦάντεν

Ο εφιάλτης από τον οποίο προσπαθεί να ξεφύγει δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που την περιμένει.

Η Τέγκαν είναι οκτώ μηνών έγκυος, μόνη, και θέλει απεγνωσμένα να αφήσει πίσω της μια ζωή που καταρρέει. Ξεκινάει με το αυτοκίνη­το για το σπίτι του αδελφού της, όπου θα μείνει μέχρι να αποφασίσει τι θα κάνει στη συνέχεια. Δεν συνειδητοποιεί όμως ότι κατευθύνεται προς μια χιονοθύελλα.
Μετά από ένα ατύχημα, εγκλωβισμένη σε ένα χαλασμένο αυτοκίνη­το με σπασμένο πόδι, η Τέγκαν νιώθει απελπισμένη. Τότε συμβαίνει ένα θαύμα: τη σώζει ένα ζευγάρι που της προσφέρει ένα δωμάτιο στο ζεστό τους σπίτι μέχρι να σταματήσει να χιονίζει.
Αλλά κάτι δεν πάει καλά και, καθώς ο χρόνος περνάει, η Τέγκαν συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο. Αυτό το ασφαλές καταφύγιο δεν είναι αυτό που νόμιζε. Και τώρα πρέπει να κάνει ό,τι χρειαστεί για να σώσει τον εαυτό της – και το αγέννητο παιδί της.

Μια συναρπαστική περιπέτεια, μια ιστορία για τη μητρότητα, τη μάχη επιβίωσης και τις διαστρεβλωμένες προσδοκίες.
Η συγγραφέας των #1 μπεστ σέλερ των New York Times Freida McFadden μας χαρίζει ένα θρίλερ γεμάτο χιόνι που θα μας παγώσει το αίμα.

17.70

Ελληνική λογοτεχνία

Ημερολόγιο Φρανκεστάιν

Λένα Κιτσοπούλου

Το καλλιτεχνικό σύμπαν της Λένας Κιτσοπούλου μέσα από ημερολογιακές σημειώσεις, σκίτσα και ζωγραφιές. Ένα ταξίδι δημιουργίας και γέννησης ξεδιπλώνεται μέσα από τις σελίδες της νέας έκδοσης του Ιδρύματος Ωνάση «Ημερολόγιο Φράνκενσταϊν». Σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία και στο φυσικό κατάστημα της Στέγης.

Συγγραφέας, σκηνοθέτρια, ηθοποιός, ζωγράφος και τραγουδίστρια του ρεμπέτικου, η Λένα Κιτσοπούλου, Onassis Culture resident artist τη χρονιά 2020-2021, στέγασε το στούντιο-ατελιέ της σε ένα πρώην μηχανουργείο στου Ρέντη, που το Ίδρυμα Ωνάση ανακαινίζει για να στεγάσει το νέο πολιτιστικό κέντρο Onassis Ready. Στο διάστημα της έρευνάς της για ένα θεατρικό έργο και μια σειρά από εικαστικά έργα με κοινό σημείο αναφοράς το μυθιστόρημα «Φράνκενσταϊν ή ο σύγχρονος Προμηθέας» (Μαίρη Σέλλεϋ, 1818), η Λένα Κιτσοπούλου κρατούσε ημερολογιακές σημειώσεις. Γραμμένες με την παροιμιώδη αντιδραστικότητά της, τη θρασεία μετεφηβική ορμή της και μια, από καρδιάς, ειλικρίνεια, αγρίως αυτοβιογραφική, ήδη από την πρώτη καταγραφή, στις 11 Μαρτίου 2021: «Εδώ και κάποιες μέρες έχει εμφυτευτεί μέσα μου ένα έμβρυο και περιμένω αν αυτό θα κρατηθεί ή αν θα πέσει από το δέντρο μου σαν σάπιο κεράσι κερασιάς». Οι σημειώσεις εκείνες, σχεδόν αυτούσιες, μαζί με σκίτσα και ζωγραφιές, αποτελούν το «Ημερολόγιο Φράνκενσταϊν» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις του Ιδρύματος Ωνάση.

14.00

Ελληνική λογοτεχνία

Έγκλημα στη Μύκονο

Γιάννης Μαρής

Στο ξενοδοχείο πολυτελείας “Καλυψώ” φτάνει ο διεθνής εφοπλιστής Ταξιάρχης με την κομψή συντροφιά του, την ερωμένη του, την ανεψιά του, που αγαπά σαν παιδί του και τους φίλους του. Το ξενοδοχείο πολυτελείας είναι στις δόξες του. Κι άξαφνα ένας από τη συντροφιά βρίσκεται νεκρός. Ποιος τον σκότωσε; Ο συμπαθητικός νέος άνθρωπος που τον ακολούθησε όλο τον τελευταίο καιρό; Ο βλοσυρός δικηγόρος των Αθηνών που είχε ένα παλιό λογαριασμό μαζί του, ή οι άνθρωποι που ο νεκρός είχε προδώσει στην κατοχή;

14.00

Λάρα Μορένο

«Σε μια άτσαλα φωτισμένη πλατεία […] πήρα την απόφαση. Ένα ζευγάρι γύρω στα πενήντα κάπνιζε σιωπηλά, ενόσω περίμεναν, υπέθεσα, να τους φέρουν τα ποτά τους. Τους πλησίασα και τους ζήτησα ένα τσιγάρο. […] Δε μου χαμογέλασαν ούτε όταν μου το έδωσαν, ούτε όταν ένας από τους δύο μού το άναψε μ’ έναν μπλε πλαστικό αναπτήρα που μόλις και μετά βίας είχε φλόγα. Εγώ, αντίθετα, τους χαμογέλασα και τους ευχαρίστησα από τα βάθη της καρδιάς μου για τη γενναιοδωρία τους. Ήμουν σχεδόν έτοιμη. Εκεί, όρθια στη μέση της πλατείας, βλέποντας τον ουρανό να έχει γίνει άξαφνα μαύρος, του τηλεφώνησα. Εφτά χρόνια είναι μια ολάκερη ζωή.»
Μια γυναίκα που ξανασμίγει με τον παλιό της εραστή, ένας τρυφερός δολοφόνος, ένας άνδρας που φαντάζεται τη ζωή της πρώην γυναίκας του, μια εξάχρονη που μυείται στο όπιο από τους ίδιους της τους γονείς, ένα ζευγάρι που αντιμετωπίζει το τέλος της σχέσης του, δύο γείτονες που ποτέ δεν πλησιάστηκαν…
Δεκαπέντε διηγήματα για τις κρυφές πτυχές των ανθρώπινων σχέσεων και της σιωπής που τις σφραγίζει.

«Μια από τις πιο δυνατές και βαθιές φωνές της σύγχρονης ισπανόφωνης λογοτεχνίας. […] Το Κανένας έρωτας δεν ζει στις αναμνήσεις βυθίζει τον αναγνώστη σ’ ένα περιβάλλον όπου κυριαρχούν τα έντονα συναισθήματα, η μνήμη και η καταπιεσμένη βία.» Rosa Sanchez de la Vega, El Espano

14.84

Σεριντάν Λε Φανύ

«Tη γυρόφερνε ένα κόκκινο φως, σαν να καιγόταν το φόρεμά της κάτω κάτω. Ερχόταν ίσια καταπάνω μου, με τα γέρικα, ροζιασμένα χέρια της λυγισμένα, σαν να πήγαινε να μ’ αρπάξει. Είχα παγώσει· με προσπέρασε όμως σαν αεράκι παγωμένο, και είδα στον τοίχο ορθάνοιχτη μια πόρτα, και τη γριά κάτι εκεί να ψαχουλεύει. Δεν την είχα ξαναδεί την πόρτα αυτήν. Γύρισε η γριά και με κοίταξε, απότομα, σαν μαριονέττα, με ένα γέλιο διαβολικό. Το δωμάτιο μεμιάς σκοτείνιασε κι εγώ βρέθηκα στην άλλη πλευρά του κρεβατιού – χωρίς να το καταλάβω.» Ο Σέρινταν Λε Φανού (1814-1873) υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους δασκάλους και προπάτορες της λογοτεχνίας τρόμου – ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς ιστοριών με φαντάσματα της Βικτωριανής Περιόδου. Από τις αχυρένιες καλύβες της ιρλανδικής επαρχίας ως τα παρηκμασμένα αρχοντικά του Δουβλίνου και από τους προτεσταντικούς ναούς των Κάτω Χωρών ως τις σπηλαιώδεις καθολικές εκκλησίες της Ρώμης, οκτώ ιστορίες υπερφυσικού τρόμου για «αναγνώστες που διακατέχονται από πνεύμα αλλιώτικο», από έναν μετρ του είδους.

18.02

Συλλογικό

Η Παλατινή ή Ελληνική Ανθολογία είναι μία απ’ τις πολυτιμότερες πηγές για τη γνωριμία μας, όχι μόνο με την αρχαία ελληνική ποίηση, αλλά και με την Ποίηση γενικότερα. Το πι κεφαλαίο. Δεν μας γνωρίζει μονάχα με μιαν εποχή 17 αιώνων (τόσους καλύπτει αφού αρχίζει από τον 7ο αιώνα π.Χ. και φτάνει στο 950 μ.Χ.) αλλά και μας διδάσκει. Τα 3.700 ποιήματά της (σχεδόν όλα επιγράμματα, συνολικά γύρω στους 23.000 στίχους) δεν είναι μόνον ποίηση. Είναι και ποιητική. Και νομίζω πως το ποιητικό είδος που ‘ναι πιο κοντά προς την Ποίηση απ’ οποιοδήποτε άλλο, είναι το επίγραμμα.

21.00

Ελληνική λογοτεχνία

Ο έτερος εχθρός

Ελισάβετ Χρονοπούλου

«Μπροστά η Φιλίτσα και πίσω εγώ, ανηφορίσαμε για το σπίτι. Δεν βγάλαμε μιλιά σ’ όλο τον δρόμο γιατί ένα πράγμα μόνο ήταν να πούμε κι αυτό δεν θα το λέγαμε ποτέ ο ένας στον άλλον, ποτέ πια όσο ζούσαμε, και πράγματι, ποτέ δεν το ‘παμε. Μας έφτανε που, όταν θα ξημέρωνε η μέρα και θα πηγαίναμε στον μπακάλη με το δελτίο, θα παίρναμε τρεις μερίδες ψωμί κι όχι δύο […]. Τίποτ’ άλλο δεν θυμάμαι από κει και πέρα. Ζήσαμε.» Στην περίοδο της γερμανικής κατοχής στην Αθήνα, εκτός απ’ τον ίδιο τον κατακτητή, οι ήρωες των δέκα ιστοριών αντιμετωπίζουν κι έναν διαφορετικό εχθρό: Κάτω απ’ το κράτος της πείνας και του τρόμου, απειλείται η συλλογική ηθική υπόσταση. Βλέπουν να καταλύεται γύρω τους ό,τι συνιστά την έννοια του «ανθρώπινου». Βλέπουν τους γύρω ή και τον εαυτό τους να οπισθοδρομούν σε βαθμίδες πρωτογονικές. Επιβίωσαν. Το τίμημα της επιβίωσης το κράτησαν μέσα τους, ένα μυστικό που το βάρος του συνόδευσε την υπόλοιπη ζωή τους. Για να μπορέσουν να συνεχίσουν, άλλοι χρειάστηκε να το ξεχάσουν, άλλοι να το ξορκίσουν, άλλοι να το ανασκευάσουν. (Ε.Χ., από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

16.00

Μαρσέλ Προυστ

“Η δεσποινίδα Αλμπερτίν έφυγε!” Είναι απίστευτο πως η οδύνη διεισδύει με περισσότερη οξυδέρκεια στα ζητήματα της ψυχής από την ίδια την ψυχολογία! Δεν είχε κυλήσει μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε που, αναλύοντας τα συναισθήματά μου, είχα σχηματίσει την πεποίθηση πως ο οριστικός αυτός χωρισμός ήταν ακριβώς εκείνο που επιθυμούσα και, συγκρίνοντας την ένδεια των απολαύσεων πού μου πρόσφερε η Αλμπερτίν με την πληθώρα των απολαύσεων τις οποίες μου στερούσε, είχα καταλήξει στο συμπέρασμα, πιστεύοντας βέβαια πως η σκέψη μου διέθετε την απαραίτητη διεισδυτικότητα, ότι δεν ήθελα πια να τη βλέπω, ότι δεν ήμουν πλέον ερωτευμένος μαζί της. Εντούτοις τα λόγια: “Η δεσποινίδα Αλμπερτίν έφυγε” είχαν σε τέτοιο βαθμό ραγίσει την καρδιά μου που ένιωθα ότι δεν θ’ άντεχα για πολύ. Έτσι εκείνο που θεωρούσα μηδαμινό ήταν τελικά ο πυρήνας της ζωής μου.

23.70