912
Αδύναμα έργα. Η αρχιτεκτονική του Χρήστου Παπούλια και οι φίλοι του σε μια σημαντική έκθεση στο Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη.
Oι Δύσκολοι έρωτες, ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του Ίταλο Καλβίνο παγκοσμίως, είναι μια σειρά από καθημερινές περιπέτειες που φέρουν όλες πάνω τους το στίγμα του ανεκπλήρωτου: ανεκπλήρωτες επιθυμίες, ανεκπλήρωτα βλέμματα, ανεκπλήρωτες σαρκικές επαφές – αυτή η γνωστή δυσκολία επικοινωνίας των ανθρώπων, αυτή η σχεδόν μαγική ζώνη σιωπής που καλύπτει τις σχέσεις τους. Όπως ο ίδιος ο συγγραφέας σημείωνε στην πρώτη ιταλική έκδοση του βιβλίου του, «αν αυτές είναι, στο μεγαλύτερο μέρος τους, ιστορίες που αφηγούνται το πώς ένα ζευγάρι δεν συναντιέται, ο συγγραφέας βλέπει αυτή τη μη-συνάντηση όχι μόνο ως αιτία ερωτικής απελπισίας αλλά και ως την πραγματική ουσία της ερωτικής σχέσης».
Οι Δύσκολοι έρωτες όμως δεν θα γίνονταν τόσο δημοφιλείς, αν το παιχνίδι αφορούσε μόνο κάποιες εσωτερικές διεργασίες που όλοι έχουμε βιώσει μία ή περισσότερες φορές στη ζωή μας. Το πραγματικό θέμα των διηγημάτων αυτών –όπως και ο ίδιος ο Καλβίνο τόνισε αρκετές φορές– είναι η απουσία, η απουσία σε όλες τις μορφές […]. Είναι όμως και η απουσία της επαφής, αυτή που απασχολεί τον Καλβίνο. Οι άνθρωποι θέλουν να βρεθούν, να ερωτευτούν, να βρουν ένα ταίρι αλλά δύσκολα το κατορθώνουν.
Η Χάριετ και ο Ντέιβιντ παντρεύονται στην Αγγλία της δεκαετίας του ’60. Σε πείσμα της κοινωνικής αναταραχής γύρω τους, θέλουν να φτιάξουν μια μεγάλη, παραδοσιακή οικογένεια κι αγοράζουν μια επαρχιακή έπαυλη για να στεγάσουν το όνειρό τους. Στα χρόνια που ακολουθούν αποκτούν τέσσερα παιδιά και σιγά σιγά υφαίνουν αυτό το κουκούλι οικογενειακής θαλπωρής και ευτυχίας.
Όμως το πέμπτο παιδί έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα: Ο Μπεν γεννιέται παραμορφωμένος και αφύσικα δυνατός, με κτηνώδη και φονικά ένστικτα. Γρήγορα γίνεται ξεκάθαρο πως κανείς δεν είναι ασφαλής όσο βρίσκεται κι εκείνος στο σπίτι. Η Χάριετ και ο Ντέιβιντ βλέπουν όσα έχτισαν ως τώρα να απειλούνται από το ίδιο τους το παιδί, ένα παιδί που δεν ξέρουν καν αν μπορούν να αγαπήσουν.
Σε αυτή τη σύγχρονη ιστορία τρόμου η νομπελίστρια Doris Lessing φωτίζει με ρεαλιστικό αλλά και αποτρόπαιο τρόπο τις πιο σκοτεινές πλευρές της γονεϊκότητας και κάνει ένα ειρωνικό σχόλιο για την «τέλεια» οικογένεια, τους κάθε είδους κοινωνικούς αποκλεισμούς αλλά και την ίδια την εφήμερη φύση της ευτυχίας.
