Νέες Εκδόσεις

Ξένη λογοτεχνία

Ό,τι μένει πίσω

Βιρτζίνια Γουλφ

Όταν η σύζυγος του επιφανούς πολιτικού Γκίλμπερτ Κλάντον πεθαίνει ξαφνικά, αφήνει όλα της τα πράγματα τακτοποιημένα και στη θέση τους.
Εκείνος τα επιθεωρεί συγκινημένος και ξεφυλλίζει αφηρημένα το ημερολόγιό της, καθώς ετοιμάζεται για μια τυπική συνάντηση με την αφοσιωμένη της βοηθό. Όμως αυτό που πρόκειται να μάθει θ’ αλλάξει όλα όσα νόμιζε πως ήξερε για τη γυναίκα του και την κοινή ζωή τους… Μέσα στη μικρή έκταση αυτού του σύντομου διηγήματος, η αλάνθαστη πένα της Βιρτζίνια Γουλφ κεντάει έναν ολοκληρωμένο στοχασμό για τις βεβαιότητες που πολλές φορές τυφλώνουν και τις αθέατες επιθυμίες που κρύβονται πάντα ανάμεσα στον θάνατο και τη ζωή.

5.54

Ελληνική λογοτεχνία

Κόκκινες ιστορίες

Στρατής Μυριβήλης

Tρεις ηθογραφίες με άξονα το νησί του, τη Λέσβο («Η χτικιάρα», «Το Μίζερο», «Μια παλιά ιστορία»), δύο πολεμικά αφηγήματα («Το εθελοντικό», «Κιλκίς») και δύο αλληγορικοί μύθοι («Δυο μύθοι: Ι, ΙΙ») απαρτίζουν τα περιεχόμενα της συλλογής διηγημάτων Κόκκινες ιστορίες, του πρώτου λογοτεχνικού βιβλίου του Στράτη Μυριβήλη (1915).

Ο έγχρωμος τίτλος του βιβλίου, με την αναφορά στο χρώμα του αίματος, συνδέει και συνέχει όλες τις «ιστορίες» ως προς το τραγικό τέλος και τον θάνατο των ηρώων πρωταγωνιστών τους.

Αντί άλλου σχολίου, αξίζει να παρατεθεί ο απολύτως επιβεβαιωτικός κριτικός λόγος του Αντρέα Καραντώνη για τις Κόκκινες ιστορίες και τον συγγραφέα τους:
Ανήκει [ο Μυριβήλης] στην τάξη των δημιουργών που το έργο τους δίνεται από μιας αρχής ώριμο ουσιαστικά […]. Ο Μυριβήλης αποκαλύφτηκε μονομιάς με όλα του σχεδόν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Από τις πρώτες του κιόλας διηγηματογραφικές δοκιμές, τις σκληρές, τις πλασμένες από πυκνή σάρκα, τις αιματόβρεχτες Κόκκινες ιστορίες, […] το γράψιμό του το ρύθμισε και το κατεργάστηκε με φανατισμό αισθητικής ιδεοληψίας η βαθύτατη καλλιτεχνική ανάγκη τής όσο το δυνατό πιο μεστής έκφρασης, αναζητημένης πάντα μέσα στα ορθόδοξα γραμματικά πλαίσια, τα ψυχαρικά, της δημοτικής γλώσσας.

12.00

Ξένη λογοτεχνία

Οι Μπούντενμπροκ

Τόμας Μαν

Πλούσια, σεβαστή και βαθιά ριζωµένη στην παράδοση, η οικογένεια Μπούντενµπροκ ενσαρκώνει τις αξίες της γερµανικής αστικής τάξης του 19ου αιώνα. Καθώς όµως η σύγχρονη εποχή και οι αλλαγές σαρώνουν την Ευρώπη, ο κάποτε σταθερός κόσµος τους αρχίζει να καταρρέει, µαζί µε τις αρχές πάνω στις οποίες έχτισαν την επιτυχία τους. Καλύπτοντας τέσσερις γενιές, αυτό το ηµι-αυτοβιογραφικό µυθιστόρηµα καταγράφει τη µετάβαση από την ευγενή γερµανική σταθερότητα σε µια πολύ σύγχρονη αβεβαιότητα.

Η πρόζα του Μαν αποτυπώνει µε αξιοσηµείωτη ακρίβεια τόσο τους ρυθµούς της αστικής ζωής όσο και τον εσωτερικό κόσµο των ηρώων του, αποκαλύπτοντας πώς οι προσωπικές αδυναµίες αντανακλούν τη φθορά ενός ολόκληρου τρόπου ζωής. Ταυτόχρονα οικογενειακό έπος, κοινωνικό µυθιστόρηµα και στοχασµός πάνω στη νεωτερικότητα, Οι Μπούντενμπροκ καθιέρωσαν τον Τόµας Μαν ως έναν από τους σπουδαιότερους συγγραφείς του εικοστού αιώνα και συνέβαλαν στη βράβευσή του µε το Νόµπελ Λογοτεχνίας.

22.00

Ξένη λογοτεχνία

Τόνιο Κρέγκερ

Τόμας Μαν

Ο Τόνιο Κρέγκερ, η νουβέλα του Τόµας Μαν που πρωτοκυκλοφόρησε στα γερµανικά το 1903, αποτελεί µια λεπταίσθητη διερεύνηση της µοίρας του καλλιτέχνη· µιας ύπαρξης διχασµένης ανάµεσα στο κάλεσµα της τέχνης και την απλή ζωτικότητα της καθηµερινότητας. Ο νεαρός Τόνιο αντιλαµβάνεται από πολύ νωρίς πως ανήκει σε έναν κόσµο παράλληλο, κάπως πιο σκοτεινό και πιο ευαίσθητο από τον περίγυρό του. Μεγαλώνοντας, το ταλέντο του ανθίζει και τον οδηγεί στη συγγραφή – µα η αίσθηση ξενότητας δεν τον εγκαταλείπει. Αντιθέτως, γίνεται ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η ύπαρξή του. Ο Τόνιο συνεχίζει να παλεύει µε το παλιό, αµείλικτο δίληµµα: τη ρήξη ανάµεσα στη ζωή και την τέχνη, ανάµεσα στη ζεστή ανθρώπινη ευτυχία και στην αυστηρή πειθαρχία που απαιτεί η δηµιουργία.

Θέµατα σαν κι αυτά συνοδεύουν τον Μαν σε ολόκληρη τη συγγραφική του πορεία· κι έτσι, ο Τόνιο Κρέγκερ δεν είναι µόνο ένας λογοτεχνικός ήρωας, αλλά σχεδόν ένα είδωλο του ίδιου του δηµιουργού του, ένας καθρέφτης της δικής του διχασµένης ψυχής.

«Αχ, ναι, η λογοτεχνία κουράζει, Λιζαβέτα! Οι άνθρωποι µπορεί, σας διαβεβαιώ, να σε περάσουν για χαζό, αν διαπιστώσουν πως αµφιβάλλεις για τα πράγµατα, πως δεν έχεις γνώµη – ενώ στην πραγµατικότητα η υπεροψία, η απόγνωση σ’ έκαναν έτσι… Αυτά σε ό,τι αφορά τη λεγόµενη “γνώση”. Σε ό,τι αφορά τις “λέξεις”, όµως, µήπως αυτό που πετυχαίνουν δεν είναι ακριβώς λύτρωση, αλλά πιο πολύ ένα πάγωµα, κάτι σαν να βάζεις το συναίσθηµα στον πάγο; Μιλάω σοβαρά· υπάρχει κάτι παγερά ψυχρό και εξοργιστικά αλαζονικό σ’ αυτή την πρόχειρη, επιφανειακή εκποίηση του συναισθήµατος διαµέσου της γλώσσας της λογοτεχνίας. Νιώθετε πως η καρδιά σας ξεχειλίζει από συναίσθηµα, νιώθετε ότι σας έχει συνεπάρει η συγκίνηση µιας γλυκιάς, µιας µεγαλειώδους εµπειρίας; Τίποτα πιο εύκολο!»

11.00

Ξένη λογοτεχνία

Τζακαράντα

Γκαέλ Φάιγ

Ποια μυστικά κρύβονται στη σκιά της επιβλητικής τζακαράντας, του αγαπημένου δέντρου της Στέλλας; Ο Μιλάν θα χρειαστεί χρόνια για να τα ανακαλύψει καθότι, γεννημένος και μεγαλωμένος στη Γαλλία, δε γνωρίζει τίποτα για τη Ρουάντα, τη χώρα καταγωγής της μητέρας του. Παρά τις φρικιαστικές εικόνες από τη γενοκτονία των Τούτσι που μεταδίδει η τηλεόραση, η μητέρα του Μιλάν δε μιλάει για τις σφαγές. Ο Μιλάν θα γνωρίσει την ιστορία της καθημαγμένης αυτής χώρας μέσα από τη γνωριμία του με τον Κλοντ, ένα αγόρι σωματικά και ψυχικά τραυματισμένο, αλλά και χάρη σε ένα ταξίδι που θα κάνει αργότερα μαζί με τη μητέρα του στη Ρουάντα, όπου θα συναντήσει τη Στέλλα, η οποία γεννήθηκε μετά τον αφανισμό. Θα περάσουν χρόνια μέχρι ο Μιλάν να ανασύρει στο φως τις μνήμες και να αποκαλύψει τα μυστικά όσων επέζησαν και παλεύουν με το προσωπικό και συλλογικό τους τραύμα, μέχρι όλοι να ξαναβρούν τη γαλήνη στις όχθες της λίμνης Κίβου.

Μέσα από τις αφηγήσεις τεσσάρων γενεών, ο Φάιγ μάς αφηγείται την αιματοβαμμένη ιστορία μιας χώρας που, παρά τα δεινά, επιδιώκει τη δικαίωση των νεκρών, τη συγχώρεση και την ομόνοια. Όπως το ομώνυμο δέντρο, που ξεπροβάλλει από τα σπλάχνα της σκοτεινής γης και υψώνεται προς το φως, η Τζακαράντα αποτελεί έναν ύμνο στην ανθρωπότητα και στην παράδοξη φύση της, αλλά και στην ανεξάντλητη ικανότητά μας να επιβιώνουμε και να αγαπάμε.

15.50

Αν Κάρσον

Η μεγάλη ποιήτρια της εποχής μας με την «Αυτοβιογραφία του κόκκινου» μας παραδίδει ένα έργο που είναι μυθιστόρημα και ποίημα μαζί, ιδιοφυής αναδημιουργία ενός αρχαιοελληνικού μύθου και υπέροχη σύγχρονη ιστορία ενηλικίωσης.

Ο Γηρυόνης, νεαρό αγόρι και, ταυτόχρονα, κόκκινο φτερωτό τέρας, ξεδιπλώνει τη βασανισμένη του ψυχή σε μια συγκινητική αυτοβιογραφία που ξεκινά από την ηλικία των πέντε του χρόνων. Μεγαλώνοντας, ο Γηρυόνης δραπετεύει από τη ζωή με τον βίαιο αδελφό του και τη, στοργική μεν, ανίκανη να τον προστατεύσει δε, μητέρα του. Βρίσκει παρηγοριά πίσω από τον φακό της φωτογραφικής του μηχανής, καθώς και στην αγκαλιά του νεαρού Ηρακλή, υπερόπτη και ηδονοθήρα, που τον εγκαταλείπει μόλις εκείνος αρχίσει να τον ερωτεύεται. Η επανεμφάνιση του Ηρακλή μετά από χρόνια θα φέρει αντιμέτωπο τον Γηρυόνη ξανά με τον πόνο της επιθυμίας και θα τον κάνει να ξεκινήσει ένα ταξίδι που θ’ απελευθερώσει τη δημιουργική του φαντασία.

H Αυτοβιογραφία του κόκκινου είναι το συγκλονιστικό πορτρέτο ενός καλλιτέχνη και της περιπετειώδους πορείας του προς την αυτογνωσία.

18.80

Τζον Μπέρτζερ

«Όταν λείπεις, είσαι, παρ’ όλα αυτά, παρούσα για μένα. Αυτή η παρουσία είναι πολυδιάστατη: αποτελείται από αμέτρητες εικόνες, περάσματα, νοήματα, πράγματα γνώριμα, ορόσημα, ωστόσο το σύνολο παραμένει σημαδεμένο από την απουσία του, καθώς είναι διάχυτη μέσα του. Είναι σαν το άτομό σου να γίνεται ένας τόπος, το περίγραμμα σου ορίζοντες. Τότε ζω μέσα σου σαν να ζω σε μια χώρα. Είσαι παντού. Ωστόσο, σ’ αυτή τη χώρα δεν μπορώ ποτέ να σε συναντήσω πρόσωπο με πρόσωπο.»

Όταν ο Τζον Μπέρτζερ έγραφε αυτό το μάλλον αταξινόμητο βιβλίο δεν φανταζόταν ότι θα κάνει πάταγο, θα μεταφραστεί σε εννέα γλώσσες και θα σημαδέψει ανεξίτηλα τη μνήμη των αναγνωστών του. Σαν ν’ ανοίγει κανείς ένα κουτί παπουτσιών και να βρίσκει ευαίσθητα ερωτικά γράμματα γεμάτα ατόφια ποίηση και σκέψεις για τη θνητότητα, την τέχνη, τον έρωτα και την απουσία, στιγμές αποκρυσταλλωμένες στο χρόνο που αιωρούνται πάνω από τα απροσδόκητα τοπία του συγγραφέα. Από τις λυρικές περιγραφές έργων του Καραβάτζιο και τις διεισδυτικές εξερευνήσεις του θανάτου ή της μετανάστευσης μέχρι την εικόνα μιας πασχαλιάς το σούρουπο στην πλαγιά του βουνού, το βιβλίο αυτό είναι μια πανέμορφη και μύχια ανταπόκριση στον κόσμο που μας περιβάλλει.

12.72

Στίβεν Κινγκ

Το έκτο βιβλίο της επικής μπεστ σέλερ σειράς «Ο Μαύρος Πύργος».

Σε συνέχεια των κρίσιμων γεγονότων που συνέβησαν στους Λύκους της Κάλα, η πιστολέρο Σουζάνα Ντιν είναι τώρα στοιχειωμένη. Το σώμα της έχει καταληφθεί από τη δαιμονική μητέρα Μία και έχει μεταφερθεί στον παράξενο κόσμο της Νέας Υόρκης το έτος 1999. Κάτι μεγαλώνει μέσα στη Σουζάνα, κάτι τρομερό… σύντομα θα γεννήσει το «παιδί» της Μία.

Ωστόσο τρεις απρόβλεπτοι σύμμαχοι –ο νεαρός Τζέικ, ο τραυλιστής Όι και ο εκπεσών ιερέας Ντόναλντ Κάλαχαν– τις ακολουθούν, ελπίζοντας να αποτρέψουν το αδιανόητο. Στο μεταξύ, ο πιστολέρο Ρόλαντ της Γαλαάδ και ο Έντι Ντιν έχουν καταλήξει, με βίαιο τρόπο, σε έναν άλλο τόπο και χρόνο –στην Πολιτεία του Μέιν το έτος 1977– όπου ο συγγραφέας ενός εμπορικού μυθιστορήματος με μυστηριώδεις συνδέσεις προς τον Μαύρο Πύργο είναι έτοιμος να συναντήσει το πεπρωμένο του.

17.70

Ρεμπέκκα Φ. Κουάνγκ

«Η πράξη της μετάφρασης είναι οπωσδήποτε μια πράξη προδοσίας».

Βικτωριανή Αγγλία, 1828. Ο Ρόμπιν Σουίφτ, ορφανό παιδί από την Καντόνα της Κίνας, φτάνει στο Λονδίνο μαζί με τον κηδεμόνα του, τον μυστηριώδη καθηγητή Λόβελ. Στα επόμενα έξι χρόνια θα σπουδάσει λατινικά, αρχαία ελληνικά και κινεζικά, προετοιμαζόμενος για τη μέρα που θα εγγραφεί στο περίφημο Βασιλικό Ινστιτούτο Μετάφρασης –γνωστό ως Βαβέλ– του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Ο πύργος της Βαβέλ αποτελεί το παγκόσμιο κέντρο μετάφρασης και, κυρίως, το παγκόσμιο κέντρο μαγείας. Η αργυροτεχνική –η τέχνη της απόδοσης του νοήματος που χάνεται στη μετάφραση με τη χρήση μαγικών ράβδων αργύρου– έχει φέρει ασύλληπτη ισχύ στη Βρετανία, καθώς αυτή η απόκρυφη τεχνική υπηρετεί την αποικιοκρατική αποστολή της αυτοκρατορίας.

Για τον Ρόμπιν, η Οξφόρδη είναι μια ουτοπία αφιερωμένη στην κατάκτηση της γνώσης. Όμως η γνώση υπακούει στην εξουσία και εκείνος, ως νεαρός Κινέζος μεγαλωμένος στη Βρετανία, συνειδητοποιεί ότι, υπηρετώντας τη Βαβέλ, προδίδει ουσιαστικά την πατρίδα του. Καθώς προχωράει στις σπουδές του, ο Ρόμπιν βρίσκεται παγιδευμένος μεταξύ της Βαβέλ και της μυστηριώδους Αδελφότητας Ερμής, οργάνωσης αποφασισμένης να σταματήσει την επέκταση της αυτοκρατορίας. Κι όταν η Βρετανία κηρύσσει αδικαιολόγητα τον πόλεμο στην Κίνα για το ασήμι και το όπιο, ο Ρόμπιν καλείται να αποφασίσει…

Μπορούν άραγε οι πανίσχυροι θεσμοί να αλλάξουν με εσωτερικές διαδικασίες ή η βία είναι απαραίτητη για κάθε επανάσταση;

25.50

Τσαρλς Ντίκενς

Ένα πτώμα στον Τάμεση, μια μεγάλη κληρονομιά, κι ένας υποχρεωτικός γάμος συνθέτουν το τελευταίο ολοκληρωμένο και πλέον ώριμο μυθιστόρημα του Ντίκενς. Μια ανελέητη σάτιρα για την απληστία της βικτοριανής κοινωνίας.

22.00

Τσαρλς Ντίκενς

Ένα πτώμα στον Τάμεση, μια μεγάλη κληρονομιά, κι ένας υποχρεωτικός γάμος συνθέτουν το τελευταίο ολοκληρωμένο και πλέον ώριμο μυθιστόρημα του Ντίκενς. Μια ανελέητη σάτιρα για την απληστία της βικτοριανής κοινωνίας.

22.00

Αλίκη Ασβεστά, Ιόλη Βιγγοπούλου

Όταν οι Δυτικοευρωπαίοι περιηγητές ταξίδευαν στην Ανατολή —από τα μέσα του 16ου μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα— συνάντησαν πολλά αξιοπερίεργα και αξιομνημόνευτα. Ανάμεσα σ’ αυτά ήταν και ο κόσμος των χαμάμ. Εκατό και πλέον περιηγητές δεν παρέλειψαν να καταγράψουν στα ταξιδιωτικά τους χρονικά με λόγο γλαφυρό, με πρωτότυπες εικόνες και με πολλές λεπτομέρειες όλα όσα βίωσαν και τους εντυπωσίασαν στα χαμάμ· ήταν εμπειρία πρωτόγνωρη γι’ αυτούς.

Γιατί άραγε οι περιηγητές εντυπωσιάζονται τόσο από τα επιβλητικά δημόσια και ιδιωτικά λουτρά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία; Για ποιους λόγους, με ποιους τρόπους και ποιους πόρους οικοδομούνται τα χαμάμ και πώς οργανώνεται και συντηρείται η λειτουργία τους; Τι σημαίνει για τις γυναίκες η επίσκεψη στα χαμάμ και πώς οι περιηγητές μεταπλάθουν στις αφηγήσεις τους τον σαγηνευτικό και απαγορευτικό γι’ αυτούς κόσμο των γυναικών; Οι περιη­γητές εξηγούν τους λόγους της αθρόας προσέλευσης στα χαμάμ: λόγοι συνδεδεμένοι με τους θρησκευτικούς κανόνες των μουσουλμάνων, λόγοι υγείας και υγιεινής, καλλωπισμού, ψυχαγωγίας και απόλαυσης. Τα λουτρά στην Αρχαιότητα και τα κατάλοιπά τους κατά την εποχή των ταξιδιών των Ευρωπαίων, τα εντυπωσιακά κτίσματα των χαμάμ, οικοδομημένα χάρη στις ευεργεσίες εύπορων μουσουλμάνων, οι προηγμένες εγκαταστάσεις θέρμανσης και υδροδότησης, αλλά και οι εργαζόμενοι, ο εξοπλισμός, τα σύνεργα και τα προϊόντα που χρησιμοποιούνταν, κατέχουν σημαντική θέση στα έργα τους.

Στα χαμάμ ζυμώθηκαν συλλογικές μνήμες, συμπεριφορές και πρακτικές. Ο συγχρωτισμός ατόμων ανεξαρτήτως θρησκευτικού δόγματος ή εθνότητας, το εκτεθειμένο στη δημόσια θέαση γυμνό ή ημίγυμνο σώμα των λουομένων, ο απροσπέλαστος κόσμος των γυναικών, που η επίσκεψή τους στα λουτρά αποτελούσε τη μόνη κοινωνική τους διέξοδο, και όλες οι αργόσυρτες διαδικασίες περιποίησης και ανάπαυλας —σκηνές και πράξεις άγνωστες στις πατρίδες των περιηγητών— ξεδιπλώνονται με λέξεις και εικόνες, και μας μεταφέρουν σπάνιες πληροφορίες για όσα εκτυλίσσονταν στα χαμάμ.

30.00

Ξένη λογοτεχνία

Οίκος Πούσκιν

Αντρέι Μπίτοφ

Ο φιλόλογος Λιόβα Οντόγιεφτσεφ βρίσκεται νεκρός στον Οίκο Πούσκιν της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ. Πλάι του, δύο πιστόλια μονομαχίας που κάποτε ανήκαν στον ίδιο τον Πούσκιν. Λάτρης των τεχνών, ο Λιόβα μεγάλωσε στη σκιά του εξόριστου παππού του και του καταξιωμένου επιστήμονα πατέρα του. Πιεσμένος από το καθεστώς, αντιμέτωπος με οικογενειακά μυστικά και ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες, είχε χάσει σταδιακά τον έλεγχο της ζωής του ανάμεσα σε παρέες, λογοτεχνικές αναζητήσεις, άφθονη βότκα και αδιέξοδους έρωτες.

Από τα πιο ευρηματικά έργα της σύγχρονης ρωσικής λογοτεχνίας, ο Οίκος Πούσκιν του Αντρέι Μπίτοφ (1937-2008) κυκλοφόρησε αρχικά στις ΗΠΑ, ενώ στη Σοβιετική Ένωση διαδιδόταν μυστικά, από χέρι σε χέρι. «Εξαιρετικό δείγμα μοντερνιστικής φαντασίας» (The Washington Post) και «φόρος τιμής στην κλασική ρωσική λογοτεχνία» (FAZ).

27.00

Πολ Όστερ

Η πολυαγαπημένη τριλογία του Paul Auster, μια μεταμοντέρνα εκδοχή της αστυνομικής και νουάρ μυθοπλασίας, σε graphic novel από τρεις σπουδαίους δημιουργούς.

Το 1994 η Γυάλινη πόλη του Paul Auster έγινε graphic novel, αναδείχθηκε αμέσως ως ένα δημοφιλές κλασικό και κυκλοφόρησε σε περισσότερες από τριάντα χώρες. Όμως η Γυάλινη πόλη ήταν μόνο το πρώτο μυθιστόρημα μιας σειράς βιβλίων, και οι λάτρεις των graphic novel περίμεναν χρόνια για να δουν εικονογραφημένες και τις άλλες δύο ιστορίες της διάσημης Η Τριλογία της Νέας Υόρκης. Τώρα η αναμονή τελείωσε.

Η Τριλογία της Νέας Υόρκης του Paul Auster είναι μεταμοντέρνα λογοτεχνία μεταμφιεσμένη σε νουάρ μυθιστόρημα, όπου η γλώσσα είναι ο κύριος ύποπτος. Κάθε βιβλίο εξερευνά διαφορετικά φιλοσοφικά θέματα: Στη Γυάλινη πόλη, ένας συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων ερευνά μια δολοφονία και βυθίζεται στην τρέλα· τα Φαντάσματα έχουν πρωταγωνιστή έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ ονόματι Μπλου, ο οποίος παρακολουθεί έναν άντρα ονόματι Μπλακ, για λογαριασμό ενός πελάτη ονόματι Γουάιτ· στο Κλειδωμένο δωμάτιο, ένας άλλος συγγραφέας δυσκολεύεται να γράψει και ελπίζει να το ξεπεράσει εξιχνιάζοντας το μυστήριο της εξαφάνισης του παιδικού του φίλου.

Ο Paul Karasik, ο ιθύνων νους πίσω από τις τρεις διασκευές, ήταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής και των τριών βιβλίων. Τη Γυάλινη πόλη την εικονογράφησε ο βραβευμένος δημιουργός κόμικς David Mazzucchelli, τα Φαντάσματα τα εικονογράφησε ο Lorenzo Mattotti, ενώ το Κλειδωμένο δωμάτιο το διασκεύασε και το εικονογράφησε ο ίδιος ο Karasik. Αυτές οι διασκευές εικονοποιούν τα εκλεπτυσμένα γλωσσικά παιχνίδια του Auster: ένα ανάγνωσμα που απευθύνεται τόσο σε απαιτητικούς όσο και σε λιγότερο απαιτητικούς αναγνώστες, και είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό.

 

24.40

Τέχνη

Boys with feelings

Κωστής Φωκάς

Το Hyper Hypo παρουσιάζει με ιδιαίτερη χαρά το Boys With Feelings, το πρώτο solo φωτογραφικό βιβλίο του διακεκριμένου φωτογράφου Κωστή Φωκά.

Το έργο του Φωκά εστιάζει σταθερά στο ανθρώπινο σώμα, και ειδικά στο Boys With Feelings, στο γυμνό ανδρικό σώμα. Οι μορφές, άλλοτε σαν χορευτών μπαλέτου και άλλοτε σαν ακροβατών, αλλόκοτες και περιπλεγμένες, αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και με τον θεατή με έναν ιδιαίτερα εκφραστικό τρόπο. Δεν πρόκειται για συνηθισμένες γυμνές φωτογραφίες. Τα πρόσωπα παραμένουν αόρατα, με εξαίρεση λίγα μεμονωμένα βλέμματα που κοιτούν την κάμερα. Τα σώματα μεταμορφώνονται σε τοπία, σε αφηρημένες μάζες: χέρια γίνονται πόδια, κορμοί ενώνονται, δάχτυλα πιέζουν πτυχές σάρκας, αποδομώντας αυτό που θα μπορούσε να θεωρηθεί απλώς ερωτική εικόνα. Πόσα σώματα υπάρχουν σε αυτή τη φωτογραφία; Πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο;

Σε μια εποχή που η αποξένωση και η απομόνωση αυξάνονται, οι εικόνες του Φωκά αναδεικνύουν τη χαρά και την ομορφιά της ανθρώπινης σύνδεσης και του αγγίγματος. Με προσέγγιση που ισορροπεί ανάμεσα στο παιχνίδι και στη φόρμα, προσκαλεί τον θεατή να βιώσει την οικειότητα της κάθε στιγμής, χωρίς πατριαρχική ντροπή και ψηφιακή αποστασιοποίηση. Ο Φωκάς στρέφει τον φακό στο σώμα ως χώρο επιθυμίας, φαντασίας, υποταγής και μνήμης.

Όπως σημειώνει ο ίδιος: «Αυτό το πρότζεκτ γεννήθηκε από μοναξιά. Μέσα σε αυτή τη σιωπή άκουσα τον εαυτό μου πιο καθαρά. Σηματοδοτεί την είσοδό μου στην ενηλικίωση — ίσως κάπως αργοπορημένα, αλλά σίγουρα κάτι που αισθάνθηκα βαθιά.»

Ο ΚΩΣΤΗΣ ΦΩΚΑΣ (Αθήνα, 1979) είναι εννοιολογικός φωτογράφος με έργο που διερευνά την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου σώματος. Έχει εκθέσει στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, μεταξύ άλλων στα Μουσείο του Λούβρου, Colette, Art Basel Miami, Μουσείο Μπενάκη και MOMus – Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Θεσσαλονίκης. Έχει επίσης συνεργαστεί και δημοσιεύσει τη δουλειά του στα Zeit Magazine, Les Inrockuptibles, L’Obs, i-D, Dazed, The Advocate, Gay Times, Gayletter και σε άλλες διεθνείς εκδόσεις και ψηφιακές πλατφόρμες.

 

35.00