Χεράρδο Σάμανο Κόρδοβα
Μια μητέρα, η Μάγος, χάνει το παιδί της. Βασισμένη σε ένα μείγμα παλιών λαϊκών δοξασιών και σε μια προσπάθεια να κρατήσει με κάποιο τρόπο ζωντανό τον γιο της, που μόλις πέθανε, κόβει και διατηρεί σε ένα βάζο ένα κομμάτι από τον πνεύμονά του. Έναν πνεύμονα που η ίδια τρέφει και ο οποίος εξελίσσεται σε ένα νέο ον, τον Μονστρίλιο, ένα σαρκοβόρο τέρας που μαθαίνει πώς να γίνει ξανά άνθρωπος.
Ο Μονστρίλιο ξετυλίγει το κουβάρι μιας αλλόκοτης ιστορίας, την οποία διατρέχει το πένθος, η αγάπη και η ανάγκη για αποδοχή του εαυτού. Ο κόσμος ήταν τρομακτικός. Χειρότερα. Εγώ ήμουν τρομακτικός μέσα σε αυτόν. Σε ένα σώμα που δεν είχα ιδέα πώς να χειριστώ, γράφει ο συγγραφέας σε αυτό το ασυνήθιστο μυθιστόρημα.
Ο Μεξικανός εμπνέεται από τον Κορτάσαρ, αλλά και τη Σβέμπλιν, τον Έικα, τη Λινκ και τον Νταλ και προφέρει ένα τερατώδες σύμπαν, που με στοιχεία από τη λογοτεχνία του φανταστικού και τη λογοτεχνία τρόμου διερευνά την υπόσταση της αγάπης άνευ όρων, ακόμα κι αν είσαι μια κουκουβάγια που νομίζει ότι είναι κόκορας, και ανασύρει τα πιο πρωτόγονα συναισθήματα.
Το πρωτότυπο γράφτηκε από τον συγγραφέα στα αγγλικά, που του πρόσφεραν την απαραίτητη απόσταση να εκφράσει τα συναισθήματά του και να δομήσει έναν λογοτεχνικά γκροτέσκο κόσμο που πειραματίζεται, θέτει ερωτήματα και προκαλεί. Με μια πλοκή παράδοξη και σπαρακτική, ο Σάμανο Κόρδοβα εξερευνά στο πρώτο του μυθιστόρημα τις συγκρούσεις γύρω από την ταυτότητα, τη σεξουαλικότητα, την αποδοχή, και προτείνει ένα είδος που με queer γλώσσα αποπειράται να αμφισβητήσει την παραδοσιακή αφήγηση και επαναδιαπραγματεύεται τη λογοτεχνική έκφραση.
Μαργαρίτα Αλευρίδη
Η Φώφη στέκεται στη μέση του δρόμου, και σταματά την πορεία μιας νεκροφόρας. Ο Ιάσονας θα κηδευτεί, ταυτόχρονα, σε δύο διαφορετικά μέρη. Ένα μεσημέρι, ο Φαστ Τζορτζ, ντυμένος καουμπόι, περιμένει έξω από το σχολείο τον μικρό του ανιψιό. Μία γυναίκα χωρίς όνομα προσπαθεί να εξημερώσει το Πλάσμα. Ένα ασανσέρ σταματάει ανάμεσά σε δύο ορόφους, ανήμερα Δεκαπενταύγουστο. Στην καμπίνα βρίσκονται εγκλωβισμένοι ένα μεσήλικο ζευγάρι και μια όμορφη νεαρή κοπέλα. Το πείραμα της μεταλλικής σφαίρας αντλεί δεδομένα από την πραγματικότητα της κυρίας Ευθυμίου, αλλά τα συμπεράσματα που εξάγονται αφορούν την ζωή μιας άλλης. Κάθε Τρίτη η ’ννα παρκάρει το πανάκριβο τζιπ της στο τρίτο υπόγειο του πάρκινγκ «Αίολος», επί της Αχαρνών, και αλλάζει ρούχα βιαστικά στο πίσω κάθισμα. Η συμμετοχή του Φαίδωνα σ’ ένα σκοτεινό παιχνίδι εξάρτησης και επιβολής απαιτεί, από μέρους του, μια μεγάλη θυσία. Ο έμπειρος σκηνοθέτης Λευτέρης Παπαγεωργίου ανεβάζει το Σλουθ του ’ντονι Σάφερ, για να εξοντώσει πάνω στη σκηνή τον ατάλαντο νεαρό ηθοποιό ’κη Θεοδώρου. Το νούμερο της λαμπερής Κίτυ Σταρ στο «Σουρελάι» κάνει πάταγο. Εννιά αφηγήσεις, εννιά ιστορίες, που γεννήθηκαν εν κρυπτώ. Όλες τους αφορούν ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν καθημερινά σε τόπους άβολους. Κάποιοι από αυτούς βιώνουν συνθήκες οριακές. ’ραγε, τέτοιες συνθήκες επιτρέπουν happy end; Υπό προϋποθέσεις, ναι. Αν και οι ήρωες του ΜΑΓΚΝΤΑΝΟ παραμένουν παγερά αδιάφοροι για κάτι τέτοιο.
Βιρτζίνια Γουλφ, Κάθριν Μάνσφιλντ
«Το καινούργιο φόρεμα» παρουσιάζει για πρώτη φορά από κοινού δύο διηγήματα που, μέσα από τη διαφορετική γραφή και οπτική των συγγραφέων τους, διερευνούν με διεισδυτικότητα τις πολύπλοκες σχέσεις εξουσίας με αφορμή το γυναικείο ένδυμα.
Στο διήγημα της Βιρτζίνια Γουλφ, μια φαινομενικά ασήμαντη αφορμή γίνεται η αφετηρία μιας βαθιάς καταβύθισης στην αυτοσυνειδησία, στην ανασφάλεια και στην αγωνία που γεννά η διαρκής προσπάθεια για κοινωνική αποδοχή. Με τη χαρακτηριστική ευαισθησία και τη δεξιοτεχνία της, η Γουλφ μετατρέπει μια καθημερινή στιγμή σε ένα λεπταίσθητο εσωτερικό δράμα.
Στα «Καινούργια φορέματα» της Κάθριν Μάνσφιλντ, το ένδυμα αποκτά ιδιαίτερη συμβολική βαρύτητα, καθώς συνδέεται με την ατομική ταυτότητα, τις κοινωνικές συμβάσεις και την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που η κοινωνία απαιτεί να είμαστε.
Δύο από τα πλέον διεισδυτικά διηγήματα του αγγλόφωνου μοντερνισμού προσκαλούν τον αναγνώστη σε μια βαθύτερη αναμέτρηση με τον εσωτερικό εαυτό και τον κοινωνικό χώρο, φωτίζοντας τις αθέατες εντάσεις ανάμεσα στην επιθυμία, στην ταυτότητα και στην ανάγκη για αποδοχή.

