Βλέπετε 76–90 από 426 αποτελέσματα

Νέες Κυκλοφορίες

Γεώργιος Χαριτάκης

Μπορούν τα συναισθήματα να θεραπεύσουν; Πώς επηρεάζει η καρδιά τον εγκέφαλο και πώς η ψυχή το σώμα;

Ο καρδιολόγος Γεώργιος Χαριτάκης μάς καθοδηγεί σε ένα διαφορετικό μονοπάτι υγείας, όπου η καλοσύνη, η ευγνωμοσύνη και η εσωτερική ισορροπία δεν είναι απλώς συναισθήματα – είναι ιατρικά εργαλεία. Με επιστημονικά δεδομένα, προσωπική εμπειρία και βαθιά γνώση, ο συγγραφέας αποκαλύπτει πώς η συναισθηματική καλλιέργεια επηρεάζει θετικά την υγεία, προάγοντας την πρόληψη και την αυτοΐαση. Ύστερα από δεκαετίες μελέτης και προσφοράς, μοιράζεται τώρα μαζί μας μια γνώση ουσιαστική: Η υγεία δεν είναι μόνο βιολογία – είναι και καρδιά.

Αν κρατάτε αυτό το βιβλίο στα χέρια σας, ίσως ήρθε η στιγμή να στρέψετε την προσοχή σας προς τα μέσα. Να ακούσετε τα συναισθήματά σας και να τα νιώσετε όχι ως βάρος, αλλά ως σήματα ζωής. Μέσα στις σελίδες του θα
ανακαλύψετε εργαλεία, τεχνικές και, κυρίως, μια νέα αντίληψη: Η θεραπεία δεν ξεκινά στο νοσοκομείο.

Ξεκινά όταν η καρδιά νιώθει ασφάλεια, σύνδεση και αλήθεια.

Αυτό είναι το συναρπαστικό ταξίδι που μας προσκαλεί να κάνουμε μαζί του.

14.99

Ελληνική λογοτεχνία

Σενιορίτα

Έρση Σωτηροπούλου

Η taqueria είχε σχεδόν αδειάσει. Όλες οι µάσκες γύρω της τώρα χαµογελούσαν µε φρύδια τσιγκέλια και στόµατα κόκκινα σαν βράγχια ψαριού. Έπρεπε να θυµηθεί. Να θυµηθεί τι; Κάτι. Ήταν πολύ σηµαντικό. Κάτι που σκεφτόταν πριν. Πριν; Πότε πριν; Πριν από τι;

Μια γυναίκα, µπλεγµένη τυχαία στην ατµόσφαιρα γιορτής στους δρόµους της Πόλης του Μεξικού. Στη µια πλευρά της Avenida οι µάσκες, οι χοροί του καρναβαλιού, η αχαλίνωτη λαγνεία. Στην άλλη, την «κακή πλευρά», η Σενιορίτα προσπαθεί να προσανατολιστεί σε µια παρέλαση τρόµου στους δρόµους της παράφορης ελπίδας και των διαψεύσεων, σκέφτεται την ταπείνωση του θανάτου, φυσάει το πένθος από τα πνευµόνια της και αγνοεί τις συστάσεις να µη βγαίνει µόνη της τη νύχτα – εξάλλου, τι πιο επικίνδυνο από τις εικόνες που ξεβράζει το ανυπάκουο, χαοτικό και επικίνδυνα ζωντανό µυαλό της;

8.80

Γκαμπριέλ Ζούκμαν

Είναι ένα γεγονός που σοκάρει: οι δισεκατομμυριούχοι δεν πληρώνουν καθόλου -ή σχεδόν καθόλου-φόρο εισοδήματος. Διαπιστώνουμε ότι η συνεισφορά τους είναι δύο φορές μικρότερη απ’ ό,τι εκείνη του μέσου Γάλλου. Πρόκειται για βαρύτατη παραβίαση της αρχής της ισότητας, όπως αυτή έχει κατοχυρωθεί από τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789. Αλλά και το άρθρο 4 παρ. 5 του Συντάγματος της Ελλάδας ορίζει ότι “οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους”, καθιερώνοντας έτσι την αρχή της φορολογικής ισότητας. Είναι πια καιρός να αντιμετωπιστεί αυτή η ανωμαλία. Η επιβολή του φόρου 2% για τους υπερπλούσιους, την οποία εισηγείται ο Gabriel Zucman, θα συμβάλει στην καταπολέμηση αυτής της υπέρμετρης ανισότητας. Το παρόν βιβλίο εξηγεί -με μεθοδολογική αυστηρότητα και σαφήνεια- ότι η επιβολή του “φόρου Ζουκμάν”, όπως έχει γίνει πλέον γνωστός, αποτελεί επείγουσα ανάγκη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

11.99

Ξένη λογοτεχνία

Πιο πέρα από τη θάλασσα

Πολ Λιντς

Πιεσμένος από χρέη ο Μπολίβαρ, έμπειρος ψαράς, βγαίνει με τη βάρκα του στον Ειρηνικό, παρά τις προειδοποιήσεις για έντονη κακοκαιρία. Από ανάγκη παίρνει μαζί του για βοηθό τον μόνο πρόθυμο να τον ακολουθήσει, τον νεαρό Χέκτορ. ῾Η καταιγίδα ξεσπά και γρήγορα βρίσκονται χαμένοι στον ωκεανό. Χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας και έχοντας ελάχιστες ελπίδες σωτηρίας, αναγκάζονται να παλέψουν όχι μόνο με τα κύματα, αλλά και με τον ίδιο τους τον εαυτό και όσα τους στοιχειώνουν.

«Ένα συναρπαστικό και υποβλητικό μυθιστόρημα» (The Times), όπου ο Πολ Λιντς (γενν. Ιρλανδία, 1977) «μεταφέρει τον αναγνώστη σε μια βάρκα στον ωκεανό για να αντιμετωπίσει τα ίδια πανανθρώπινα ερωτήματα με τους ήρωές του» (New York Journal of Books).

Στη σειρά ALDINA κυκλοφορεί επίσης το βραβευμένο με Booker βιβλίο του Το τραγούδι του προφήτη.

16.00

Ξένη λογοτεχνία

Σπίτια Καθαρά

Μαρία Αγκούντεθ

«Ποιος καθαρίζει τα σπίτια των ανθρώπων που καθαρίζουν τα σπίτια μας;»

Η Σολ ζει με τον φίλο της. Εκείνος εργάζεται ως οδηγός σε κινηματογραφικά πλατό, σε βάρδιες τουλάχιστον 12 ωρών. Η ίδια μισεί τη δουλειά της, είναι βοηθός ενός καλλιτέχνη, γεγονός που πρακτικά σημαίνει ότι «τα κάνει όλα», από τη δουλειά του μέχρι το καθάρισμα του σπιτιού του. Τη Σολ την ενδιαφέρει επίσης πολύ τι θα πει ο κόσμος, από τη γειτόνισσα και τη μαμά της μέχρι την Ντιάνα με την Έμιλι που κάθε εβδομάδα πηγαίνουν σπίτι της για να το καθαρίσουν. Κάθε φορά που αυτές εμφανίζονται, εκείνη φροντίζει να εξαφανιστεί, για να μη βρεθεί σε δύσκολη θέση. Ώσπου όταν μένει έγκυος κι ενώ τα οικονομικά της πάνε κατά διαόλου, κόντρα σε ό,τι πιστεύουν οι δικοί της άνθρωποι και ο περίγυρός της, συνειδητοποιεί ότι αυτό που θέλει να κάνει στη ζωή της, αυτό που της δίνει την πολυπόθητη «ηρεμία», όσο κι αν δεν το περίμενε κανείς, είναι να καθαρίζει η ίδια τα σπίτια των άλλων!

Γραμμένο με αδυσώπητη αίσθηση χιούμορ και βλέμμα διαυγές, το βιβλίο Σπίτια Καθαρά κρατάει έναν αιχμηρό καθρέφτη: τον καθρέφτη που αντανακλά τον πατερναλισμό και τις πολλές ασυνέπειες που αναδύονται όταν κάποιος ασκεί την υποτιμημένη και συνήθως κακοπληρωμένη εργασία της καθαρίστριας. Χωρίς να ρομαντικοποιεί τη συγκεκριμένη δουλειά, αλλά ταυτόχρονα αναγνωρίζοντας πως για τη Σολ το να τακτοποιεί και να καθαρίζει το σπίτι της αποτελεί τη μόνη συναισθηματική σανίδα σωτηρίας, η Μαρία Αγκούντεθ αναρωτιέται στις γραμμές κάθε σελίδας τι συμβαίνει με ορισμένα θέματα για τα οποία, δημόσια, προβάλλουμε μια εικόνα, αλλά κατ’ ιδίαν σκεφτόμαστε ή εκφραζόμαστε πολύ διαφορετικά.

Η Ισπανίδα συγγραφέας μιλάει μέσα από το βιβλίο της, οι σελίδες του οποίου κινούνται με κινηματογραφική ταχύτητα, για τις αντιφάσεις της σκέψης και της πράξης, τις εμμονές, τα εμπόδια που θέτουν οι κοινωνικές τάξεις και οι ιδεολογίες. «Η εργασιακή φιλοδοξία, η επαγγελματική καριέρα, η κλίση, όλα μαζί σαν ένα σάντουιτς έτοιμο να το καταβροχθίσεις» ή να σε καταβροχθίσει…

Στη γλώσσα της Αγκούντεθ δεν υπάρχουν στολίδια. Σαν μια άλλη πράξη αφηγηματικού καθαρισμού, χρησιμοποιεί σύντομες, ζωντανές προτάσεις, και με τα κρόσσια μιας σφουγγαρίστρας που σαρώνει τη βρομιά της οικογενειακής ζωής παραδίδει περιγραφές αστείες αλλά απόλυτα ρεαλιστικές. Άλλοτε με καυστικό και άλλοτε με τρυφερό χιούμορ, προκαλεί γέλιο ενώ ακροβατεί μεταξύ της επιφανειακής καθαριότητας και του εσωτερικού χάους που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες ζωές μας.

16.20

Ξένη λογοτεχνία

Το μαγικό βασίλειο

Ράσελ Μπανκς

Ο Χάρλεϊ Μαν αφηγείται τη ζωή του σε ένα μαγνητόφωνο, αναπολώντας τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στις αρχές του 20ού αιώνα. Θυμάται πως, μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του, η οικογένειά του μετακόμισε στη Φλόριντα, σε μια αποικία της προτεσταντικής αίρεσης των Σέικερς, βασικές αρχές των οποίων ήταν, μεταξύ άλλων, η εντιμότητα, η ευσπλαχνία και η απάρνηση των σαρκικών απολαύσεων. Με ηγέτη τον πρεσβύτερο Τζων, έναν γενναιόδωρο άνθρωπο με μυστηριώδες παρελθόν, η κοινότητα παρέμενε σταθερά προσηλωμένη στις αξίες της εργασίας, της ευσέβειας και της φιλανθρωπίας, αποκρούοντας όλους τους πειρασμούς που βρίσκονταν εκτός των συνόρων της. Ο τρόπος ζωής τους σώζει αρχικά τον Χάρλεϊ και την οικογένειά του από την καταστροφή. Στη συνέχεια όμως, όταν εκείνος ερωτεύεται τη Σέιντι Πρατ, μια φυματική που νοσηλεύεται στο γειτονικό σανατόριο, η αφοσίωσή του στους Σέικερς και τη συντηρητική τους κοσμοθεωρία κλονίζεται και τελικά καταρρέει. Καθώς ο Χάρλεϊ υπαγορεύει την ιστορία του, η οποία καλύπτει πάνω από μισό αιώνα -περικλείοντας στοχασμούς για τη νεότητα, το διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο της Φλόριντας και την αναζήτηση μιας αμερικανικής ουτοπίας-, αποκαλύπτεται σταδιακά η αλήθεια για τη Σέιντι, τον πρεσβύτερο Τζων και τους Σέικερς, φωτίζοντας τόσο το παρελθόν όσο και το παρόν. Με έμπειρο μάτι και εκπληκτική οπτική, ο Ράσελ Μπανκς φιλοτεχνεί το συναρπαστικό πορτρέτο ενός ανθρώπου που βιώνει τις ποικίλες μεταμορφώσεις της αμερικανικής παράδοσης και κουλτούρας στο πέρασμα του χρόνου. Ένα εντυπωσιακό κέντημα, φτιαγμένο με τα νήματα του έρωτα και της πίστης, της μνήμης και της φαντασίας, για το τι σημαίνει να κοιτάς πίσω και να αποδέχεσαι τη θέση σου στην ιστορία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

21.99

Βιογραφία - Μαρτυρίες

Καλλιστεία

Μανώλης Μελισσάρης

Το 1929 διοργανώθηκε από την Ένωση Συντακτών ο πρώτος διαγωνισμός ομορφιάς για γυναίκες στη Θεσσαλονίκη. Το ίδιο βράδυ, μια παρέα γκέι, παρενδυτικών ανδρών έστησε τα δικά της καλλιστεία στην ταβέρνα, στην οποία σύχναζαν. Η μνήμη αυτού του αληθινού περιστατικού και των πρωταγωνιστών που έχει σχεδόν σβήσει, οι ιστορικές αναφορές είναι παρεμπίπτουσες κι ακροθιγείς. Αυτό το βιβλίο αφηγείται εκ νέου, αυθαίρετα αλλά με σεβασμό στις ιστορικές συνθήκες και στους λιγοστούς πραγματικούς χαρακτήρες, την ιστορία αυτών των καλλιστείων ως μια απ’ τις τελευταίες αναλαμπές της Θεσσαλονίκης ως οικουμενικής μητρόπολης.

Ο Μανώλης Μελισσάρης γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και σπούδασε νομικά. Κατόπιν, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην εγκληματολογία και την κοινωνιολογία του δικαίου και εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στη φιλοσοφία του δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Εργάστηκε για χρόνια ως καθηγητής σε πανεπιστήμια της Αγγλίας, δημοσιεύοντας σειρά βιβλίων και επιστημονικών άρθρων. Το 2018 του δόθηκε η ευκαιρία να αφήσει την πανεπιστημιακή εκπαίδευση και να αφιερωθεί στις ασχολίες που πραγματικά τον ικανοποιούν: στη μαγειρική και τη συγγραφή. Εργάζεται ως προσωπικός σεφ κι έχει εκδόσει ένα μυθιστόρημα στα αγγλικά και ένα στα ελληνικά, ενώ διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά.

20.00

Βασίλης Α. Σωτηρόπουλος

Ας μιλήσουμε, για πρώτη φορά, για τον «νομικό» Καβάφη. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηρι­στικά της γραφής του είναι ότι κινείται πριν από τη γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά όχι έξω από το πεδίο τους.

Ο ποιητής μιλάει από τις αρχές του 20ού αιώνα για την αποϊατρικοποίηση και την αποποινικοποί­ηση του ομοερωτισμού.Προβλέπει, από τότε, την ανάγκη της ορατότητας και της ελεύθερης δράσης σε μια «τελειωτέρα κοινωνία». Προφητεύει έναν επερχόμενο τύπο ανθρώπου, «σαν κ’ εμένα καμωμέ­νο», αλλά και τη συγκρότηση μιας μελλοντικής κοινότητας. Ο Καβάφης είναι ο προφήτης των ΛΟΑΤ­ΚΙ+ δικαιωμάτων.

Στον 21ο αιώνα, οι υποθέσεις ίσης μεταχείρισης που απασχολούν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δι­καιωμάτων του Ανθρώπου και τα ανώτατα δικαστήρια πολλών χωρών δεν είναι παρά σύγχρονες εκ­φάνσεις της ίδιας καβαφικής ματιάς: ότι μια κοινωνία που δεν σέβεται την ποικιλομορφία παράγει διαρκώς αποκλεισμούς· και ότι η ισότητα είναι το κάλεσμα για την προστασία ανθρώπων που, διαφο­ρετικά, θα έμεναν εκτεθειμένοι στην αδικία.

Όπως στο ποίημα η επιθυμία ζητά τον χώρο της, έτσι και στο δίκαιο η αρχή της ίσης μεταχείρισης ζητά να εφαρμοστεί, όχι «γενικά και αόριστα», αλλά στα πραγματικά πρόσωπα που υφίστανται δια­κρίσεις: στους ΛΟΑΤΚΙ+ εργαζόμενους, στους φορείς δημοσίου καθήκοντος που καλούνται να υπη­ρετούν χωρίς προκατάληψη, στα ζευγάρια που ζητούν ίσα κοινωνικά δικαιώματα.

Ας δούμε, λοιπόν, τα ποιήματα του Καβάφη σε μια συνομιλία με τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα.

17.70

Φιλοσοφία

Χαόσμωση

Φελίξ Γκουαταρί

Στην καταχνιά και τα μιάσματα που συσκοτίζουν το τέλος της χιλιετίας μας, το ζήτημα της υποκειμενικότητας επανέρχεται στο εξής ως λάιτμοτιφ. Όπως ο αέρας και το νερό, είναι φυσικό δεδομένο. Πώς να την παραγάγουμε, να τη συλλάβουμε, να την εμπλουτίσουμε, να την επανεφεύρουμε μόνιμα έτσι που να την κάνουμε συμβατή με μεταλλασσόμενα Σύμπαντα αξιών;

Πώς να εργαστούμε για την απελευθέρωσή της, δηλαδή για την επανιδιομορφοποίησή της;

Η ψυχανάλυση, η ιδρυματική ανάλυση, ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία, η ποίηση, οι καινοτόμες παιδαγωγικές, οι πολεοδομίες και οι αρχιτεκτονικές ως δημιουργοί… όλοι οι κλάδοι πρέπει να συνεισφέρουν τη δημιουργικότητά τους για να ξορκίσουν τις δοκιμασίες –βαρβαρότητας, ψυχικής ενδόρρηξης, χαοσμικού σπασμού– που διαγράφονται στον ορίζοντα και για να τις μετασχηματίσουν σε αναπάντεχα πλούτη και απολαύσεις, των οποίων οι υποσχέσεις είναι, εντούτοις, κάλλιστα απτές» | Φελίξ Γκουαταρί

Το τελευταίο έργο του συγγραφέα, πριν από τον θάνατό του το 1992, η Χαόσμωση, είναι ένα ριζοσπαστικό και προκλητικό κείμενο που αφορά την εκ νέου εφεύρεση και ιδιομορφοποίηση της υποκειμενικότητας. Ο Γκουαταρί επιχειρεί να ενσαρκώσει τη συγκινησιακή αλλαγή, το βραχυκύκλωμα της σημαινότητας και του πολλαπλασιασμού του νοήματος που χρειάζονται για την εμπλοκή με μη λογοθετικές, καλλιτεχνικές, ποιητικές και παθησιακές εντάσεις.

Το έργο περιλαμβάνει κριτικούς αναστοχασμούς γύρω από τη λακανική ψυχανάλυση, τον δομισμό, τη θεωρία της πληροφορικής, τον μεταμοντερνισμό και τη σκέψη των Χάιντεγκερ, Μπαχτίν, Μπαρτ και άλλων

16.00

Ξένη λογοτεχνία

Οι πλινθοποιοί

Σέλβα Αλµάδα

Μια συγκλονιστική ιστορία που καταδεικνύει πώς το κοινωνικό περιβάλλον διαμορφώνει –και συχνά καταστρέφει– την ανδρική ταυτότητα, από μία από τις σημαντικότερες φωνές της σύγχρονης λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας.

Τι μπορεί να συμβεί όταν η επιθυμία κυριεύει τους άνδρες δύο οικογενειών που τις χωρίζει μια παλιά έχθρα και που, παρ’ όλα αυτά, μοιράζονται τις ίδιες προκαταλήψεις, τη μιζέρια και τη βία;

Γιοι φτωχών και εγκαταλελειμμένων ανδρών, ο Μαρσιάνο Μιράντο και ο Παχαρίτο Ταμάι υιοθετούν το πατρικό μίσος ως δικό τους. Εκτελούν την ίδια χορογραφία και επαναλαμβάνουν τα ίδια λόγια. Η συνουσία, η μάχη, η πικρία. Ωστόσο, ακόμα και μέσα σε αυτές τις φαινομενικά άκαμπτες πολιτισμικές δομές, η αγάπη και η επιθυμία παίρνουν τις δικές τους μορφές.

Σε αυτό το βιβλίο, η Σέλβα Αλμάδα πλάθει με εξαιρετική ευαισθησία σύνθετους χαρακτήρες: ευφυείς, άγριους, απογοητευμένους, γεμάτους ζωντάνια, ακόμη και τρυφερούς. Ο ανδρικός κόσμος αποκαλύπτει σ’ αυτό το συγκλονιστικό μυθιστόρημα τα μυστικά του και θέτει υπό αμφισβήτηση τις αρχαϊκές του δομές. Η συγγραφέας αποφεύγει την επιείκεια, αλλά δεν τους καταδικάζει. Αφουγκράζεται τους διαλόγους τους, ξεδιπλώνει το τοπίο της ακτογραμμής όπου κατοικούν και αναπνέουν τον ζεστό αέρα της ατμόσφαιρας. Aνασυνθέτει τις ιστορίες τους και, ταυτόχρονα, τους δίνει την ελευθερία να τις αγνοήσουν. Από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο, φαίνεται να υπονοεί, δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος.

14.40

Βιογραφία - Μαρτυρίες

21 ιστορίες για το 1821

Νίκος Γιαννόπουλος

Η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν μια ευθύγραμμη πορεία προς την ελευθερία.
Ήταν ένα μωσαϊκό από συγκρούσεις, όνειρα, λάθη, θυσίες και κυρίως ασύλληπτο πείσμα.

Ακόµα και δύο αιώνες µετά, ο Αγώνας για την εθνική παλιγγενεσία εξακολουθεί να γεννά ερωτήµατα και νέες αναγνώσεις. Το βιβλίο αυτό δεν επιδιώκει να επαναλάβει τον ηρωοκεντρικό λόγο προηγούµενων δεκαετιών, ούτε να υιοθετήσει άκριτα τον αναθεωρητισµό της εποχής. Προσπαθεί να προσφέρει µια ισορροπηµένη και τεκµηριωµένη προσέγγιση του Αγώνα ως ενός σύνθετου ιστορικού φαινοµένου, όπου η στρατιωτική δράση συνυπάρχει µε πολιτικές συγκρούσεις, ανθρώπινους χαρακτήρες, διεθνείς παρεµβάσεις και µηχανισµούς συλλογικής µνήµης. Με κριτική µατιά και αξιοποίηση των ιστορικών πηγών, φωτίζονται γνωστά και λιγότερο γνωστά γεγονότα, αποδοµούνται παγιωµένοι µύθοι, ενώ ξεπροβάλλει µια περίοδος γεµάτη αντιφάσεις, όπου το υψηλό συναντά το ταπεινό, η γενναιότητα την απελπισία, η πίστη την αµφιβολία.

15.50

Ντύλαν Τόμας

Mια ιστορία που είχα επινοήσει στο ζεστό, ασφαλές νησί του κρεβατιού μου, με το νυσταλέο, μεταμεσονύχτιο Σουόνση να κυματίζει έξω απ’ το σπίτι μου κυκλώνοντάς το, μου ήρθε τώρα, ξεχύθηκε πάνω μου, κατρακυλώντας ύστερα στο λιθόστρωτο. Στο νου μου ανέβηκε ο δαίμονας της ιστορίας, κρεμασμένος σαν νυχτερίδα απ’ τα μαλλιά μου, με τα φτερά και τα γαμψά του νύχια….. Ιστορίες, λοιπόν, επινοεί ο Ντύλαν Τόμας – ιστορίες βγαλμένες από τις αναμνήσεις του, τα παιδικά του χρόνια, από μοναχικούς περιπάτους και ξεχασμένους έρωτες, από φαντασιώσεις πνιγμένες στον καπνό και το αλκοόλ. Με την πίκρα και τη γλυκύτητα ενός ποιητή, ευαίσθητου παρατηρητή του κόσμου του και του καιρού του, αποφασίζει να γράψει πρόζα. Αυτοβιογραφείται και ξετυλίγει τη ζωή και τη σκέψη του ποιητικά, προσφέροντας απολαυστικές αφηγήσεις, στα όρια του μοντερνισμού ή του σουρεαλισμού κάποιες φορές, πάντοτε ισορροπώντας στο σκοινί της προσωπικής του έκφρασης. Στις σελίδες παρελαύνουν πρόσωπα που κάποιος θα άφηνε να ξεχαστούν, γεγονότα φαινομενικά ασήμαντα, καθημερινά, με σκέψεις όμως βαρυσήμαντες οι σελίδες τρέχουν, μαζί και τα χρόνια, μαζί κι η αφήγηση που, πάντα σπιρτόζα και καυστική, μας οδηγεί στα κατάβαθα της ψυχής ενός αυθεντικού ποιητή: του Ντύλαν Τόμας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

16.96

Ελληνική λογοτεχνία

Η νόσος των ουρητηρίων

Μιχάλης Αλμπάτης

Ένας μυστηριώδης ιός, εκκινώντας από ένα ταπεινό δημόσιο ουρητήριο των Αθηνών, θέτει ολόκληρο τον πλανήτη υπό την εξουσία του. Πρόκειται για έναν ιό – αναμορφωτή, που μετατρέπει τους ανθρώπους, όλους, σε καλλιτέχνες. Η έμπνευση, η έκφραση, το κάλλος, είναι τα νέα ιδανικά που την ανθρωπότητα κινούν? οι πόλεμοι κατασιγάζουν, η δίψα για χρήμα και εξουσία ξεθυμαίνει, οι πολιτικοί και θρησκευτικοί φανατισμοί εξασθενούν, και δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι το ανθρώπινο είδος εισέρχεται για πρώτη του φορά σε έναν πραγματικά Χρυσό Αιώνα. Τα πράγματα ωστόσο δεν θα μπορούσαν να είναι τόσο απλά, καθώς αυτή η γλυκιά αρρώστια, που όλοι αντιμετωπίζουν σαν ευλογία, δεν είχε φανερώσει ακόμα όλα της τα χαρτιά…

Ένα βιβλίο που ξεκίνησε σαν νουβέλα αλλά κατέληξε μυθιστόρημα, ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλον. «Αυτή η αλλαγή οπτικής μετέβαλε άρδην τη στάση του απέναντι στους Καλλιτέχνες. Ένιωθε οίκτο για αυτούς, τον ίδιο οίκτο που και για τον εαυτό του άρχισε να νιώθει, γιατί κατάλαβε ότι και ο ίδιος υπήρξε άρρωστος, βαθιά, πριν ακόμα ο ιός κάνει την εμφάνισή του? κατάλαβε ότι κάθε καλλιτέχνης δεν είναι άλλο από ένας ασθενής που μέσα στην ίδια την έξαρση των συμπτωμάτων του αναζητεί ματαίως τη γιατρειά του, κι ήταν σίγουρος πια πως, όσο κι αν αξίζανε κάποια από τα έργα της Τέχνης έναν θαυμασμό απεριόριστο, στους ίδιους τους καλλιτέχνες άρμοζε μόνο με το στεφάνι της λύπησης, το καμωμένο από άχυρο, να στεφανωθούνε.»

21.00

Ξένη λογοτεχνία

Το μικρό εξάγωνο δωμάτιο

Γιόκο Ογκάουα

Μια νεαρή γυναίκα συναντάει στα αποδυτήρια ενός κολυμβητηρίου μια άγνωστη –παρουσία εντελώς συνηθισμένη και σιωπηλή–, που για κάποιο λόγο την εντυπωσιάζει. Την ξαναβρίσκει, μερικές μέρες αργότερα, να περπατάει στην πόλη συντροφιά με μια ηλικιωμένη κυρία. Αποφασίζει να τις ακολουθήσει. Μετά από ώρα, καταλήγουν σ’ ένα εγκαταλελειμμένο συγκρότημα κτιρίων και πηγαίνουν στο γραφείο του επιστάτη. Τις βλέπει να κάθονται σε δυο καρέκλες, μοιάζουν κάτι να περιμένουν. Τι; Tη σειρά τους για να μπουν σε μια μεγάλη λυόμενη ντουλάπα, στο «μικρό εξάγωνο δωμάτιο», το δωμάτιο των αφηγήσεων. Εκεί που μπαίνει κανείς και αφηγείται μια ιστορία κοιτάζοντας τον εαυτό του στον καθρέφτη. Εκεί που μπορεί να πει δυνατά ακόμα και πράγματα που δεν έχει ομολογήσει ποτέ και σε κανέναν, ιστορίες του παρελθόντος ως όνειρα του μέλλοντος, να αφηγηθεί στον εαυτό του την πραγματικότητα ως φαντασία και να γίνει, έτσι, η μνήμη του μυθοπλασία του εαυτού.

Το “Μικρό εξάγωνο δωμάτιο”, γραμμένο το 1994, είναι μια ιστορία ενδοσκόπησης, παράξενη και διεισδυτική, που φωτίζει, σ’ ένα «άνοιγμα» του χρόνου, σαν το εφήμερο εξάγωνο δωμάτιο, το πιο μύχιο κομμάτι του «εγώ».

 

7.90

Μάρτσιο Γκ. Μιάν

Ο Μάρτσιο Γκ. Μιάν πραγματοποίησε ένα απαιτητικό ταξίδι έξι χιλιάδων χιλιομέτρων κατά μήκος του Βόλγα, παρακάμπτοντας τους αυστηρούς ελέγχους των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών. Επέλεξε το ποτάμι-σύμβολο της Ρωσίας ως κεντρικό άξονα της αφήγησής του, διότι στις όχθες του διαμορφώθηκαν κρίσιμες καμπές της ρωσικής ιστορίας: η εδραίωση της ορθοδοξίας μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, η άνοδος της τσαρικής αυτοκρατορίας, η σοβιετική νίκη στο Στάλινγκραντ και η εκβιομηχάνιση του Στάλιν, αλλά και η παγίωση της μετασοβιετικής απολυταρχίας του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Ο Βόλγας υπήρξε κοιτίδα λαών και μορφών όπως οι Τάταροι, οι Κοζάκοι, οι μοναχοί και οι σαμάνοι, αλλά και προσωπικοτήτων όπως ο Ράζιν, ο Πουγκατσόφ, ο Λένιν, ο Πούσκιν, ο Γκόρκι και ο Χλέμπνικοφ. Εκεί συνυπάρχουν η αρχαϊκή αγροτική Ρωσία, η βιομηχανική και η μητροπολιτική, οι στέπες, τα σοβχόζ, τα εργοστάσια και οι ξύλινες καλύβες. Είναι ο τόπος όπου Ευρώπη και Ασία συναντιούνται ή απομακρύνονται.

Διασχίζοντας, λοιπόν, το ποτάμι από τα Υψώματα Βαλντάι έως το Άστραχαν και περνώντας από πόλεις όπως το Καζάν, το Νίζνι Νόβγκοροντ και το Βόλγκογκραντ, ο Μιάν φέρνει στο φως έναν πολυεθνικό λαό που εξακολουθεί να τρέφει το εύθραυστο όνειρο μιας αυτοκρατορικής ταυτότητας.

19.90