Γιώργος Νικολαΐδης
Μια κοινωνία που αλλάζει, η καθημερινότητα, οι δρόμοι, οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις, η ανήσυχη νέα γενιά που αναδύεται, σαν μια νέα φωνή, μέσα από τον συνδυασμό μουσικής και κοινωνικών ανησυχιών και που συγκρούεται με το κράτος και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς· όλα περνούν μέσα από τις σκληρά ρεαλιστικές, σχεδόν γυμνές, ασπρόμαυρες φωτογραφίες ενός ανθρώπου που αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος του βουερού ποταμιού της δεκαετίας του ’80.
Το φωτογραφικό αποτύπωμα μιας δεκαετίας που, ενώ δεν τη νοσταλγούμε, μας κάνει να αναρωτιόμαστε: «Υπάρχουνε προϋποθέσεις για μια καινούργια άνοιξη;».
Εισαγωγικά κείμενα: Νίκος Γ. Ξυδάκης, Μιχαήλ Πρωτοψάλτης, Αλέξης Καλοφωλιάς
Γουίλιαμ Μακ Άσκιλ
Η μοίρα του κόσμου βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα χέρια μας. Η γραπτή ιστορία της ανθρωπότητας εκτείνεται σε ένα χρονικό διάστημα μόλις πέντε χιλιάδων ετών. Το ακόμη άγραφο μέλλον μας θα μπορούσε να διαρκέσει εκατομμύρια χρόνια, θα μπορούσε όμως και να λήξει, με δική μας υπαιτιότητα, αύριο. Ασύλληπτα μεγάλος αριθμός ανθρώπων θα ζήσουν με αξιοπρέπεια ή μέσα στην εξαθλίωση, ή δεν θα ζήσουν καν, ανάλογα με το τι επιλέγουμε να πράξουμε σήμερα.
Στο Τι χρωστάμε στο μέλλον, ο φιλόσοφος και καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Ουίλλιαμ ΜακΆσκιλ αναπτύσσει την ιδέα του μακρόπνοου αλτρουισμού, αντίληψης που αναδεικνύει το καθήκον των σημερινών ανθρώπων να επηρεάσουν θετικά το μακρινό μέλλον. Υπό αυτό το πρίσμα, δεν αρκεί να αντιστρέψουμε την κλιματική αλλαγή ή να αποτρέψουμε την επόμενη πανδημία. Οφείλουμε να διασφαλίσουμε πως ο πολιτισμός θα ανέκαμπτε αν κατέρρεε, πως δεν θα σταματήσει η ηθική πρόοδος και πως θα προετοιμαστούμε κατάλληλα για την έλευση της εποχής στην οποία τα εξυπνότερα όντα στον πλανήτη δεν θα είναι ανθρώπινα, αλλά ψηφιακά.
Ζιζέλ Πελικό
Τον Νοέμβριο του 2020, η Ζιζέλ Πελικό κλήθηκε σε ένα τοπικό αστυνομικό τμήμα και η ζωή της, όπως την ήξερε, τελείωσε. Ο επί πενήντα χρόνια σύζυγός της είχε συλληφθεί από έναν φύλακα σούπερ μάρκετ να βιντεοσκοπεί κάτω από τις φούστες γυναικών. Στον υπολογιστή του όμως υπήρχαν συνταρακτικά στοιχεία: για σχεδόν μια δεκαετία, τη νάρκωνε και τη βίαζε κρυφά, ενώ καλούσε δεκάδες αγνώστους στο σπίτι τους για να την κακοποιήσουν.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, εκείνος και άλλοι πενήντα άνδρες οδηγήθηκαν σε δίκη και το θάρρος της Ζιζέλ να παραιτηθεί από το δικαίωμα ανωνυμίας της έκανε τον γύρο του κόσμου. «Η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά», δήλωσε, δίνοντας φωνή και ελπίδα σε εκατομμύρια ανθρώπους. Τα λόγια της έγιναν σύνθημα για ριζική αλλαγή στη δημόσια στάση και στη νομοθεσία γύρω από υποθέσεις σεξουαλικής βίας.
Στο ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ η Ζιζέλ Πελικό αφηγείται την ιστορία της για πρώτη φορά όχι ως θύμα, αλλά ως μάρτυρας. Με αταλάντευτη ειλικρίνεια και συγκλονιστική χάρη, ξαναζεί τα βήματα μιας ζωής χτισμένης επί πέντε δεκαετίες· την τελευταία δεκαετία του γάμου της και την κρυφή κακοποίηση, καθώς και τη μακρά πορεία συναισθηματικής επούλωσης που ακολούθησε.
Καθώς υπερβαίνει τα αδιανόητα τραύματα του παρελθόντος, ενάντια σε κάθε πιθανότητα, αναδύεται με ανανεωμένο πάθος και σεβασμό για τη ζωή.
Μια συγκινητική μαρτυρία επιβίωσης και θάρρους και ένα αξέχαστο πορτρέτο μιας γυναίκας που έσπασε τη σιωπή και ξαναβρήκε τη φωνή της.

