Φαζίλ Εντερουνί
Μικρά άσματα για τις χαρές των νεαρών χορευτών
Την τέχνη του πορνείου ήξερε απ’ τα μικράτα
Ειδήμων στη μοιχεία με εραστές φουσάτα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ομέρ Καρατζαογλάν
Μια γαζέλα τοσηδά ξεστράτισε
Στου χωρού μας τα λημέρια παραστράτισε
Μια μικρή αγαπητικιά χώρισε απ’τον καλό της
Μ’ αναφιλητά πικρά μέρα νύχτα κλαίει.
Δική μου να την κάνω θέλησα, μα δεν μπόρεσα
Να την πιάσω πάσχισα, μα δεν το κατόρθωσα
Στ’ αλάνικο μπουλούκι μας τη μπεμπέκα ετούτη
Να τηνε τυλίξω θλιβερά ξαστόχησα.
Τί μαργιόλα, Θέ μου, τί τσακίστρα
Απ’ τα κορφολέμονά σου που λιμπίστηκα
Γιατρικό σκαρφίσου, αχ, βρε μαυρομάτα
Την πληγή στα στήθια μου κόπιασε να γιάνεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Σίντα Μπαγιάρ
Τεχεράνη, 1979. Ο Σάχης έχει ανατραπεί και ο Μπεχζάντ πιστεύει πως αυτή η επανάσταση θα φέρει την ελευθερία για την οποία αγωνίζεται. Ανάμεσα σε μυστικές αποστολές και πολιτικές διώξεις, ερωτεύεται τη θαρραλέα και οξυδερκή Ναχίντ και ονειρεύεται μαζί της ένα νέο μέλλον.
Δέκα χρόνια αργότερα, η οικογένεια ζει εξόριστη στη Γερμανία, προσπαθώντας να ξαναχτίσει τη ζωή της μακριά από την πατρίδα και τους ανθρώπους που έμειναν πίσω. Όμως το Ιράν παραμένει πάντα παρόν· στις σιωπές, στις αναμνήσεις, στις ειδήσεις που φτάνουν αργά μέσα στη νύχτα.
Καθώς τα παιδιά τους μεγαλώνουν ανάμεσα σε δύο κόσμους, η επιστροφή στην Τεχεράνη και η Πράσινη Επανάσταση του 2009 θα τους αναγκάσουν να αναμετρηθούν με όσα πίστεψαν, όσα έχασαν, όσα ξέχασαν και όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Ένα επίκαιρο και βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για την επανάσταση, την καταπίεση, την αντίσταση και την ακατανίκητη επιθυμία για ελευθερία.

