Βλέπετε 16–30 από 42 αποτελέσματα

Τα καλύτερα βιβλία της χρονιάς 2025

Μισέλ Φουκώ

Από το 1961 ο Μισέλ Φουκώ ήταν συχνότατα παρών στο ραδιόφωνο, αρχικά στη συχνότητα του France III National, έπειτα στη συχνότητα του France Culture. Aφορμές είναι η δημοσίευση των έργων του Η ιστορία της τρέλας, Ραιημόν Ρουσέλ και Οι λέξεις και τα πράγματα. Το ραδιόφωνο θα υποδεχθεί επίσης σημαντικές διαλέξεις του όπως «Γλώσσες της τρέλας», «Ο Ρουσώ κριτής του Ζαν-Ζακ», «Πραγματικές ου τοπίες ή τόποι και άλλοι τόποι». Η ποικιλία των εκπομπών και των θεμάτων που αναπτύσσονται αποτυπώνει την ακόρεστη περιέργεια του πνεύματος του Μισέλ Φουκώ: φιλοσοφία, επιστήμες του ανθρώ που, ψυχιατρική, θέατρο, λογοτεχνία, ιστορία, πολιτική: Πανοραμική θέα ενός φιλοσόφου, αποτυπωμένη όλο ένταση και ζωντάνια, ο τόμος αυτός μας προσφέρει την καλύτερη εισαγωγή σε ένα από τα μείζονα έργα της σκέψης.

Στο πλαίσιο αυτών των ραδιοφωνικών εκπομπών θα συμμετάσχει σε συζητήσεις μαζί άλλους γάλλους διανοούμενους (Λουί Αλτουσέρ, Πιέρ Κλοσο φ σκί, Ζιλ Ντελέζ, Πιέρ Σιπριό κ.ά.) σε σχέση με ζητήματα που θέτουν τα βιβλία του αλλά και για επίκαιρα προβλήματα. Με αυτόν τον τρόπο αναπτύσσονται, εμβαθύνονται, επεξηγούνται και σχολιάζονται με καίριο τρόπο πολλά πυρηνικά στοιχεία της σκέψης του. Τέλος, ο Φουκώ έκανε σύντομες παρεμβάσεις σε ενημερωτικές εκπομπές, σχολιάζοντας γεγονότα όπως η αστυνομική βία, η άφιξη στη Γαλλία ενός πρόσφατα απελευθερωμένου σοβιετικού αντικαθεστωτικού ή η καταγγελία των φυλακών ως μηχανισμών παραγωγής υποτροπής εγκληματιών.

«[…] Αυτό το διαβρωτικό λεξιλόγιο του σώματός μου, πώς θα μπορούσα, αν όχι να το κάνω να σιωπήσει εντελώς, τουλάχιστον να το ηρεμήσω; Πώς να το διατηρήσω σε αυτήν την ήρεμη, ελεγχόμενη, αρθρωμένη σιωπή, που συνήθως στηρίζει τις κινήσεις μου και δίνει στις εκφράσεις μου εκείνο το οποίο μπορώ να αναγνωρίσω ως ευτυχία; Υπάρχει, φυσικά, για να σιωπήσει αυτό το λεξιλόγιο του σώματος, το υπέροχο και παραληρηματικό όνειρο του άλλου εαυτού μου που θα μπορούσα να έχω απέναντί μου, με τον οποίο θα μπορούσα να ανταλλάξω τη θεμελιωδέστερη γλώσσα μου. Αυτός ο άλ λος εαυτός που θα είχα και θα ήταν εγώ, είναι το όνειρο του αδελφικού και στοργικού σωσία, είναι το όνειρο της τρυφερότητας των χωρίς ανάπαυλα ίδιων σωμάτων».
Michel Foucault

25.00

Τζο Νέσμπο

Η κασετίνα περιλαμβάνει τα βιβλία: Το βασίλειο και Ο Άρχοντας της Ζήλιας

Τα δύο πιο πρόσφατα βιβλία του ροκ σταρ της αστυνομικής λογοτεχνίας σε μια μοναδική κασετίνα για τους λάτρεις του σασπένς! Το βασίλειο είναι ένα αγωνιώδες μυθιστόρημα που θα συνεπάρει τους αναγνώστες, ενώ ο Άρχοντας της Ζήλιας περιλαμβάνει επτά ιστορίες που πραγματεύονται τα πιο δυνατά ανθρώπινα συναισθήματα και ισορροπούν στο μεταίχμιο φαντασίας και πραγματικότητας.

25.00

Πέτρος Κατσάκος

Τι κοινό έχουν τα τροπικά δάση της Ινδονησίας με τα παγωμένα νερά της Αρκτικής, οι δανέζικες νήσοι Φερόες με τη Σαπιέντζα στα ανοιχτά της Μεσσηνίας, τα καλντερίμια της Σαντορίνης με τα δελφινάρια των ευρωπαϊκών τουριστικών πόλεων, τα ιχθυοτροφεία οξύρυγχων με τα αμερικάνικα ιπποδρόμια, οι Ουκρανοί εστιάτορες με τη βρετανική βασιλική φρουρά, το πρωινό αυγό που μας καλημερίζει με το πουπουλένιο μαξιλάρι που μας καληνυχτίζει;

Στοιχειώνονται όλα από τις βουβές κραυγές αμέτρητων ζώων που θεωρούμε κατώτερα και άρα δίχως δεύτερη σκέψη αναλώσιμα προς δική μας σίτιση, ένδυση, άνεση, εξυπηρέτηση, τέρψη, κοινωνική προβολή κι επίδειξη.

Ο Πέτρος Κατσάκος στέκεται εκεί όπου οι πολλοί απλώς προσπερνούν για να αφουγκραστεί όλα εκείνα τα πλάσματα που θεωρούμε ότι στερούνται φωνής επειδή επιλέγουμε να μην την ακούσουμε, επειδή προτιμάμε να μην την καταλάβουμε. Αφουγκράζεται και καταγράφει τον κόσμο «μας» από τη δική τους σκοπιά, δανείζει τη φωνή του σε όλα εκείνα τα μη-ανθρώπινα ζώα στα οποία αρνούμαστε μια ισότιμη ύπαρξη πάνω στον πλανήτη ενώ γνωρίζουμε πως τους ανήκει εξίσου.

Καταγράφει και μας καλεί να αλλάξουμε τον τρόπο που αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο, γιατί αν δεν πάρουμε θέση τώρα, σύντομα δεν θα μας μένει παρά να αφηγούμαστε ιστορίες για όσα με δική μας υπαιτιότητα χάσαμε, να θρηνούμε για όσα αλόγιστα καταστρέψαμε.

14.84

Παιδικό

Γατογρίφοι

Dr Gareth Moore -Laura Jayne Ayres

Οι Γατογρίφοι, από το πρωτοπόρο ντουέτο της Μεγάλης Βρετανίας στη συγγραφή γρίφων Dr Gareth Moore και Laura Jayne Ayres, είναι μια συλλογή 75 πρωτότυπων λογικών γρίφων με πρωταγωνιστές γάτες που υπόσχονται να μπερδέψουν και να διασκεδάσουν ερασιτέχνες ντετέκτιβ όλων των ηλικιών. Καθηλωτικές σπαζοκεφαλιές, εμπνευσμένες από τα παιχνιδιάρικα καμώματα και την εξυπνάδα των αιλουροειδών φίλων μας. Ιδανικό για τους λάτρεις των γατών και των γρίφων, ένα βιβλίο που σας υπόσχεται ατελείωτες ώρες διασκέδασης και μυστηρίου με συντροφιά ορισμένες από τις πιο επιδέξιες γάτες.

15.50

Ξένη λογοτεχνία

Σκύβαλα

Τζέννυ Έρπενμπεκ

Με τη συλλογή ιστοριών Σκύβαλα (2001), το δεύτερο βιβλίο της, η Τζέννυ Έρπενμπεκ χαρακτηρίστηκε «βασίλισσα των διηγημάτων», «εξαιρετικό φαινόμενο» και συγγραφέας που διαθέτει «ακτινογραφική ματιά». Αν είναι μια φορά δύσκολο να κάνεις ένα αριστουργηματικό λογοτεχνικό ντεμπούτο, είναι δύο φορές πιο δύσκολο να αποσπάσεις επαίνους με το αμέσως επόμενο δημιουργικό βήμα. Η Έρπενμπεκ το κατάφερε επειδή, απλούστατα, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια, η γραφή της αποτελούσε ανέκαθεν μια αφοπλιστική δύναμη που δεν μπορούσε παρά να κλιμακώνεται και να διευρύνεται. Στο «Μισοσκόταδο του κρανίου μου» βυθιζόμαστε σε ένα μυστηριώδες ανθρώπινο τρίγωνο. Στα «Σκύβαλα» παρακολουθούμε μια γιαγιά που χάνεται και μια εγγονή που αγαπά. Στη «Σιβηρία» γινόμαστε μάρτυρες της ανατρεπτικής επιστροφής μιας μητέρας. Σε όλα τα διηγήματα του τόμου αναδύεται ένα βλέμμα που μεταμορφώνει τα πράγματα. Εδώ, παρασυρόμαστε από ανεκπλήρωτους έρωτες, οικογενειακά δράματα, υπαρξιακά αδιέξοδα, ατομικά και συλλογικά πεπρωμένα. Εδώ, κυριαρχούν όψεις ψυχισμών και σχέσεων, δοσμένες όμως με το εμβριθές και υποβλητικό ύφος της Έρπενμπεκ που διαπερνά την απώλεια, τη μοναξιά και τη φθορά σαν καθαρός, λυτρωτικός αέρας.

Στα διηγήματα της συλλογής Σκύβαλα βλέπουμε αγαπημένα θέματα της συγγραφέως: παρακμή, κατάρρευση, απώλεια, προδοσία […]. Η Τζέννυ Έρπενμπεκ έχει έναν εξαιρετικό τρόπο να πατάει στην πραγματικότητα, σε εμπειρίες ανθρώπων με σάρκα και οστά, σε εμπειρίες δικές της και εμπειρίες άλλων, να παντρεύει εμπειρίες ανθρώπων από διαφορετικές εποχές και να τις μεταμορφώνει σε μυθοπλασία που έχει σφυγμό, γιατί έχει αίμα. Εγγύηση ότι η μυθοπλασία της Έρπενμπεκ θα είναι πάντα σπουδαία λογοτεχνία αποτελούν δύο χαρακτηριστικά της συγγραφέως: η καθαρή ματιά και η ειλικρίνειά της. Η καθαρή ματιά κι η ειλικρίνεια δεν πρέπει να συγχέονται ή να ταυτίζονται με την αλήθεια. Όταν η ματιά είναι καθαρή, η ειλικρίνεια μπορεί και εκφράζει πολλές αλήθειες.

Από το επίμετρο του Αλέξανδρου Κυπριώτη

14.00

Κ.Π.Καβάφης

«Μια συνολική έκδοση των απάντων του Κ.Π.Καβάφη, μια έκδοση δώρο για το σύνολο των ποιημάτων ενός από τους μεγαλύτερους ποιητές της χώρας μας»

Καρπός πολυετούς έρευνας στα τρία ιδρύματα που διασώζουν το αρχείο του K. Π. Καβάφη (Αρχείο Καβάφη του Ιδρύματος Ωνάση, στο οποίο βρίσκεται ο κύριος όγκος του υλικού, Αρχείο Παπουτσάκη του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου και Ιστορικά Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη), η παρούσα έκδοση υπό την επιμέλεια του Καταλανού ελληνιστή και μελετητή του Καβάφη Eusebi Ayensa παρουσιάζει, σε ένα πολυτελή τόμο, ολόκληρο το ποιητικό έργο του Αλεξανδρινού, ακολουθώντας πολύ πιο πιστά τα πρωτότυπα κείμενα και ενσωματώνοντας όλες τις διορθώσεις του ποιητή τόσο σε χειρόγραφα όσο και στα φυλλάδια που τύπωνε κατά τη διάρκεια της ζωής του σε διάφορα τυπογραφεία της Αλεξάνδρειας. Στις εκτενείς σημειώσεις περιλαμβάνεται άφθονο ανέκδοτο υλικό —πρώτες εκδοχές γνωστών ποιημάτων, σχόλια του Κ. Π. Καβάφη σε δικά του ποιήματα κ.ά.—, που βλέπει για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας και το οποίο εμπλουτίζεται με τις σημαντικότερες νέες βιβλιογραφικές προσφορές στο έργο του αναμφίβολα μεγαλύτερου σύγχρονου Έλληνα ποιητή.

Ο Eusebi Ayensa (Φιγέρες, Ισπανία, 1967) ήταν για πολλά χρόνια καθηγητής Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Τζιρόνα και τώρα διευθύνει το Ακαδημαϊκό και Εκπαιδευτικό Τμήμα του αρχαιολογικού χώρου του Εμπορίου/Empúries, στην Καταλονία. Μεταφραστής του Καβάφη στα καταλανικά και τα ισπανικά, το 2023 εξέδωσε το βιβλίο Constantinopolíada, αφιερωμένο στα τρία χρόνια που ο Καβάφης πέρασε στην Κωνσταντινούπολη με την οικογένειά του, από το 1882 έως το 1885. Το 2008 έλαβε το βραβείο μετάφρασης ποίησης Jordi Domènech για την απόδοση των Ατελών ποιημάτων του Κ. Π. Καβάφη στα καταλανικά και το 2025 το βραβείο κριτικής του περιοδικού Serra d’Or, καθώς επίσης το βραβείο Aurora Bertrana για τη μετάφραση στην ίδια γλώσσα όλου του ποιητικού έργου τoυ Αλεξανδρινoύ (Βαρκελώνη, Εκδόσεις Flâneur). Έναν χρόνο πριν, του απονεμήθηκε το βραβείο δοκιμίου Joan Fuster για το βιβλίο Το ωραίο ταξίδι: O Καβάφης και η επίδρασή του στον καταλανικό πολιτισμό. Είναι αντεπιστέλλον μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Γραμμάτων της Βαρκελώνης, της Ακαδημίας Αθηνών, στον κλάδο Μεταβυζαντινής και Νεοελληνικής Γραμματείας, στην Τάξη των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών, και της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων. Από το 2007 έως το 2012 διηύθυνε το Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας.

38.85

Συλλογικό

Έχουν συμπληρωθεί ογδόντα χρόνια από τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, στον οποίο εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, οι υλικές καταστροφές ήταν ανυπολόγιστες, και η βαρβαρότητα του γενοκτονικού Γ΄ Ράιχ κορυφώθηκε με τη συστηματική εξόντωση του ευρωπαϊκού εβραϊσμού και άλλων πληθυσμιακών ομάδων όπως οι Ρομά και οι ανάπηροι. Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες που υπέστησαν δυσανάλογες απώλειες σε σχέση με το μέγεθος και τον πληθυσμό τους. Αναμφίβολα, η τριπλή γερμανική, ιταλική και βουλγαρική κατοχή, που επέφερε τον διοικητικό διαμελισμό της χώρας, επισώρευσε πρόσθετα δεινά, ενώ ο εφιαλτικός λιμός στοιχειώνει ακόμα τη συλλογική μνήμη, δίνοντας στη λέξη «πείνα» μια ιδιαίτερη βαρύτητα στο ελληνικό λεξιλόγιο. Με τη σειρά τους οι συλλήψεις, τα μπλόκα, οι μαζικές εκτελέσεις αντιστασιακών και αμάχων, η καταστροφή των εβραϊκών κοινοτήτων, οι πυρπολήσεις κατοικημένων περιοχών, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και η τακτική του πολιτικού χάους και της κοινωνικής διάσπασης συμβάδιζαν με τον καθημερινό αγώνα για την επιβίωση, καθιστώντας τον θάνατο πανταχού παρόντα στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Σήμερα, η δεκαετία του 1940 είναι η καλύτερα μελετημένη περίοδος της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Παρ’ όλα αυτά, λείπει μια συνθετική μελέτη για τις ανθρώπινες απώλειες και τις υλικές καταστροφές που θα επικαιροποιεί παλαιότερα δεδομένα για το σύνολο του ελλαδικού χώρου και ταυτόχρονα θα ανανεώνει το επιστημονικό και επιστημολογικό ενδιαφέρον για την πληρέστερη χαρτογράφηση της καταστροφής. Ο ανά χείρας συλλογικός τόμος φιλοδοξεί να αφαιρέσει την Ελλάδα από τον διόλου κολακευτικό κατάλογο των χωρών εκείνων που αγνοούν τα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά του τιμήματος το οποίο κλήθηκαν να καταβάλουν όταν αποφάσισαν να αντιταχθούν στον Άξονα.

23.32

Ξένη λογοτεχνία

Οι υπάλληλοι

Όλγκα Ράουν

Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, έτη φωτός μακριά από τη Γη.

Το πλήρωμα του Πλοίου Έξι Χιλιάδες αποτελείται από αυτούς που γεννήθηκαν και αυτούς που δημιουργήθηκαν. Αυτούς που θα πεθάνουν και αυτούς που δεν θα πεθάνουν. Όταν στο Πλοίο καταφθάνει μια σειρά από παράξενα αντικείμενα από τον πλανήτη Νέα Ανακάλυψη, το πλήρωμα δένεται βαθιά μαζί τους και άνθρωποι και ανθρωποειδή αρχίζουν να λαχταρούν τα ίδια πράγματα: ζεστασιά και οικειότητα.

Δομημένο ως μια σειρά από μαρτυρίες υπαλλήλων που συγκέντρωσε μια ειδική επιτροπή, το έργο διερευνά τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, συναισθηματικά και οντολογικά. Παράλληλα, αποτελεί και έναν σχεδόν «αργοπορημένο» κριτικό στοχασμό για μια ζωή που καταδυναστεύεται από την αποθέωση της εργασιακής ανέλιξης και της παραγωγικότητας.

14.40

Μαρκ Μαζάουερ

Από έναν κορυφαίο ιστορικό της εποχής μας, ένα διεισδυτικό και εντελώς επίκαιρο έργο για τις δραματικές μεταλλάξεις της έννοιας του αντισημιτισμού — και τις απρόβλεπτες όσο και ανησυχητικές συνέπειές τους.

Τι εννοούμε σήμερα όταν μιλάμε για αντισημιτισμό; Παραδοσιακά ο όρος υποδήλωνε μια απειλή που εκπορευόταν από την πολιτική Δεξιά· από κύκλους εθνικιστικούς και ξενοφοβικούς που έχτιζαν πάνω στη μακραίωνη καχυποψία της Χριστιανοσύνης για τους Εβραίους με τα εργαλεία της ρατσιστικής ψευδοεπιστήμης. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η συντριπτική πλειονότητα των Εβραίων ζούσε στην Ευρώπη. Και η προέλευση των αντισημιτικών μέτρων και πολιτικών ήταν ξεκάθαρη, με αποκορύφωμα τον εφιάλτη της ναζιστικής Γερμανίας και του Ολοκαυτώματος.

Τώρα το τοπίο είναι πολύ διαφορετικό, όπως δείχνει ο Μαρκ Μαζάουερ παρακολουθώντας την εξέλιξη του όρου από την επινόησή του τον 19ο αιώνα έως σήμερα. Το 80% του παγκόσμιου εβραϊσμού ζει σε δύο χώρες –το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες–, με τη δεύτερη να εγγυάται τη στρατιωτική κυριαρχία της πρώτης στη Μέση Ανατολή. Πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Εβραίοι ήταν μια ξεχωριστή μειονότητα που οδηγούνταν, από την αντίθεσή τους στο φασισμό, σε συμμαχία με άλλους κατατρεγμένους λαούς. Σήμερα αντιθέτως θεωρούνται «λευκοί» και, για τη σύγχρονη αντιαποικιοκρατική σκέψη, η μεταχείριση που επιφυλάσσει το Ισραήλ στους Παλαιστινίους έχει γίνει απολύτως κρίσιμο ζήτημα. Η παλιά αριστερή αλληλεγγύη είναι παρελθόν και οι πιο εκκωφαντικές καταγγελίες του αντισημιτισμού τον τοποθετούν στην Αριστερά, όχι στη Δεξιά.

Ο Μαζάουερ διατρέχει με προσοχή αυτό το ναρκοπέδιο μέσα από μια ιστορική ματιά που θέλει να φωτίσει τα πράγματα αντί να ρίξει απλώς κάπου το φταίξιμο. Όπως υποστηρίζει, η άνοδος μιας πεσιμιστικής ευαισθησίας μετά το Ολοκαύτωμα, καθώς και η αυξανόμενη διεθνής κριτική στο Ισραήλ, αίρουν το διαχωρισμό ανάμεσα στα συμφέροντα των Εβραίων και τα συμφέροντα του εβραϊκού κράτους. Πριν από μισό αιώνα λίγοι πίστευαν ότι ο αντισημιτισμός είχε κάποια σχέση με την εχθρότητα προς το Ισραήλ· σήμερα πολλές δεσπόζουσες εβραϊκές φωνές ταυτίζουν τα δύο. Η λέξη παραμένει ίδια, αλλά το νόημά της έχει αλλάξει.

Η τραγωδία, λέει ο Μαζάουερ, είναι ότι ο αντισημιτισμός επιμένει. Αν μπορεί να τον βρει κανείς και στην άκρα Αριστερά, παραμένει πολύ πιο επικίνδυνος όταν προέρχεται από δυνάμεις της ριζοσπαστικής Δεξιάς που διαδηλώνουν με το σύνθημα «Οι Εβραίοι δεν θα μας πάρουν τη θέση», όπως στο Σάρλοτσβιλ. Αφήνοντας την κατηγορία του αντισημιτισμού να εκτοξεύεται αδιακρίτως για να φιμώσει κάθε θεμιτή και νόμιμη κριτική, απονομιμοποιούμε τον όρο και υπονομεύουμε κάτι ουσιώδες για τη λειτουργία της δημοκρατίας. Το Περί αντισημιτισμού είναι μια θαρραλέα προσπάθεια να τραβήξουμε αυτή την απαραίτητη διαχωριστική γραμμή.

21.94

Ξένη λογοτεχνία

Ο θάνατος του Βιργιλίου

Χέρμαν Μπροχ

Σεπτέμβριος του έτους 19 π.Χ. Ο Οκταβιανός Αύγουστος, ο πρώτος Ρωμαίος αυτοκράτορας και θεμελιωτής της Pax Romana, φτάνει στο λιμάνι του Βρενδήσιου, με τελικό προορισμό την αιώνια πόλη, όπου πρόκειται να γιορτάσει τα γενέθλιά του. Μαζί του ταξιδεύει ο Βιργίλιος, ο ποιητής της Αινειάδας, ήδη καταπονημένος και βαριά άρρωστος. Η συνείδησή του, εν μέσω πυρετού και παραισθήσεων, βασανίζεται από την ιδέα να καταστρέψει το έπος με το οποίο ύμνησε το μεγαλείο της Ρώμης. Το πέρασμά του από τα στενά της πόλης, η συνομιλία με έναν δούλο, έναν γιατρό, δυο λόγιους φίλους του και τον ίδιο τον αυτοκράτορα θα φέρουν στο φως τις αμφιβολίες του ετοιμοθάνατου Βιργιλίου για την πορεία της ζωής του, τις ενστάσεις του για την τέχνη και την πολιτική, τον αναστοχασμό του για τον πολιτισμό και την επιστήμη, την αμφισβήτηση της ομορφιάς έναντι του καθήκοντος, τη νοσταλγία για μια χαμένη πατρίδα που λέγεται αγάπη.

Με το αριστούργημά του Ο θάνατος του Βιργιλίου ο Χέρμαν Μπροχ μάς παραδίδει ένα μνημειώδες ορόσημο της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας του εικοστού αιώνα, ένα μοναδικό στο είδος του λυρικό έργο που επέδρασε καταλυτικά στη διαμόρφωση και την εξέλιξη του νεωτερικού μυθιστορήματος. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό πανόραμα που συνδυάζει την αφήγηση και το δράμα, την ποίηση και τον στοχασμό, οδηγώντας τη γλώσσα στα όριά της, καθώς επιχειρεί, σαν άλλος ψυχοπομπός, να συνοδεύσει τον Βιργίλιο στην πορεία του προς τον θάνατο.

«Ο Βιργίλιος του Μπροχ είναι ένα από τα πλέον ασυνήθιστα και τολμηρότερα πειράματα με την ευέλικτη μορφή του μυθιστορήματος».

‒Τόμας Μαν

«Ο Θάνατος του Βιργιλίου είναι ένα από τα πιο μεγάλα και απρόσιτα έργα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας του αιώνα μας. Είναι μια αποκάλυψη του θανάτου, αλλά και της ίδιας της λογοτεχνίας. Ο Μπροχ εξωθεί τη γλώσσα στα απώτατα όριά της, την αναγκάζει να εκφράσει αυτό που φαινομενικά δεν μπορεί να εκφραστεί».

‒Ελίας Κανέτι

26.00

Ξένη λογοτεχνία

Ιντερμέτζο

Ρούνεϋ Σάλλυ

Πέρα από το γεγονός ότι είναι αδέλφια, ο Πίτερ και ο Ίβαν Κούμπεκ ελάχιστα κοινά φαίνεται να έχουν μεταξύ τους. Ο Πίτερ είναι δικηγόρος στο Δουβλίνο, γύρω στα τριάντα, επιτυχημένος, ικανός και φαινομενικά άτρωτος. Όμως, μετά τον θάνατο του πατέρα τους, χρειάζεται υπνωτικά για να κοιμηθεί και πασχίζει να διαχειριστεί τη σχέση του με δύο πολύ διαφορετικές γυναίκες – την παντοτινή πρώτη του αγάπη, τη Σύλβια, και τη Ναόμι, μια φοιτήτρια η οποία αντιμετωπίζει τη ζωή σαν μια μεγάλη φάρσα. Ο Ίβαν είναι επαγγελματίας σκακιστής, είκοσι δύο ετών. Πάντα θεωρούσε τον εαυτό του κοινωνικά αδέξιο, μοναχικό, το αντίθετο από τον γοητευτικό και δημοφιλή μεγαλύτερο αδελφό του. Διανύοντας τις πρώτες εβδομάδες του πένθους του, ο Ίβαν γνωρίζει τη Μάργκαρετ, γυναίκα μεγαλύτερή του σε ηλικία, που βγαίνει από το δικό της ταραχώδες παρελθόν, και οι ζωές τους συνδέονται ακαριαία και έντονα. Για τα αδέλφια που πενθούν και τους ανθρώπους που αγαπούν, η περίοδος αυτή είναι ένα μεσοδιάστημα, ένα ιντερμέδιο, μια περίοδος πόθου και απελπισίας, ανοιχτή σε κάθε πιθανότητα, μια ευκαιρία να ανακαλύψουν πόσα μπορεί να βαστάξει μια ζωή χωρίς να διαλυθεί…

20.90

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Δεσποτικός, βίαιος, εκδικητικός, αιμοδιψής και δεισιδαίμονας, ο «πατριάρχης» είναι ο δικτάτορας ενός απομονωμένου νησιού της Καραϊβικής. Ζει σε ένα ερειπωμένο μέγαρο, περιτριγυρισμένος από κόλακες, αλλά η μοναξιά της εξουσίας είναι τρομακτική. Και, όταν έρθει ο θάνατος, δε θα μπορέσει παρά να αποκαλύψει το αληθινό, ανθρώπινο και ταυτόχρονα τερατώδες πρόσωπο της εξουσίας.

16.92

Ελληνική λογοτεχνία

Το όνειρο και το πάθος

Χριστίνα Ντουνιά

Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζονται καινούργια στοιχεία για τον Κ. Γ. Καρυωτάκη, έναν από τους πιο σημαντικούς ποιητές του ελληνικού εικοστού αιώνα, διατυπώνονται νέες ερμηνευτικές προτάσεις και φωτίζονται όψεις της διανοητικής και πολιτισμικής ιστορίας που συνέβαλαν στη διαμόρφωση του έργου του.

Στο πλαίσιο αυτό, η Χριστίνα Ντουνιά διερευνά τη θέση του ανάμεσα στους συνοδοιπόρους της πρώτης μεσοπολεμικής δεκαετίας, τη σχέση του με τον Κ. Π. Καβάφη και την Μαρία Πολυδούρη, αλλά και τη θητεία του στο έργο των Ε. Α. Πόε, Σάρλ Μπωντλαίρ και των εκπροσώπων της Ντεκαντάνς, ενός δυναμικού ρεύματος που οδήγησε στις καλλιτεχνικές πρωτοπορίες του 20ού αιώνα.

Η συγγραφέας, συνδυάζοντας ελκυστικό λόγο και ουσιαστική γνώση, αναδεικνύει τους τρόπους με τους οποίους η μελαγχολική ροπή, η εμπειρία της ασθένειας, η αγωνία της ύπαρξης, τα ερωτικά αδιέξοδα, η κοινωνική υποκρισία, η ταραγμένη πολιτική κατάσταση, το δράμα των προσφύγων, το συνδικαλιστικό κίνημα δίνουν αντισυμβατική και ρηξικέλευθη διάσταση στο έργο του Καρυωτάκη, το οποίο αποτελεί τομή στην ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας: η εμπειρία ενός κόσμου κατακερματισμένου, δίχως συνεκτικούς δεσμούς, μέσα στον οποίο το άτομο νιώθει αποξενωμένο και αλλοτριωμένο, είναι η προβολή της «μοντέρνας» συνείδησης σε μια ποίηση που προκαλεί ακόμα και σήμερα το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού.

22.00

Βιογραφία - Μαρτυρίες

Η δεσμοφύλακας

Νίκος Δαββέτας

Όταν η νόσος του Αλτσχάιμερ είχε καταβάλει πλήρως τη μητέρα μου, εκείνη εξακολουθούσε να θυμάται με τον δικό της τρόπο τα χρόνια που υπηρετούσε ως σωφρονιστική υπάλληλος στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ και Κορυδαλλού. Μπορεί να μη θυμόταν ποιος ήμουν, πού ζούσε και σε ποια εποχή, όμως ανέφερε συχνά, με τα μικρά τους ονόματα, δεκάδες κρατούμενες, ποινικές και πολιτικές, με τις οποίες είχε συγχρωτιστεί. Και όσο εκείνη ξαναζούσε «τα χρόνια του καθήκοντος», ως δεσμοφύλακας, αναγκαστικά τα ξαναζούσα κι εγώ, καθώς η παιδική μου ηλικία είχε σημαδευτεί από διαδοχικές επισκέψεις «στη δουλειά της μαμάς».

Το κοινό μας ταξίδι ως το αναπότρεπτο τέλος της, οι παραληρηματικοί μονόλογοι και οι καθημερινοί μας διάλογοι, μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της ασθένειας, διασώθηκαν σε δυο πυκνογραμμένα τετράδια. Τώρα, δεν ξέρω αν συνιστούν μια εξομολόγηση μεταμφιεσμένη σε μυθοπλασία ή μυθοπλασία μεταμφιεσμένη σε αυτοβιογραφική εξομολόγηση.
Ν.Δ.

9.99

Ελληνική λογοτεχνία

Θα πέσει η νύχτα

Κωνσταντίνος Τζαμιώτης

Από την Αθήνα στον μεγάλο κάμπο της Λάρισας και τα δάση της Χαλκιδικής, οι ήρωες κινούνται στο σήμερα, κουβαλώντας το παρελθόν τους.

Μια οικογενειακή σάγκα, μια ιστορία ενηλικίωσης, μια σχεδόν αστυνομική ιστορία, μαζί με έρωτες και θανάτους, συμπλέκονται και δημιουργούν ένα σύμπαν άλλοτε ζηλευτό και άλλοτε ζοφερό. Ένα φιλόδοξο μυθιστόρημα, καθώς πέρα από την έκτασή του φλερτάρει και αξιοποιεί πολλά λογοτεχνικά είδη. Με άλλα λόγια μιλά για την ασίγαστη ανάγκη να υπερασπίζεται κανείς το καλό πριν το κακό υπερισχύσει και πέσει πάλι η νύχτα.

Δεν έκανε δα και τίποτα που να μην έχει ξανακάνει. Λες και δεν τα ήξερε τα χαΐρια του… Όλοι τα ξέρουν. Εδώ και χρόνια. Ένα σωρό κόσμος βάζει μαζί του στοίχημα αν μπορεί να καταφέρει το ένα ή το άλλο. Πότε αν τολμάει να σκαρφαλώσει μέχρι την κορυφή στο παλιό κυπαρίσσι που βρίσκεται στην αυλή της εκκλησίας, πότε αν κρατάει να σηκώσει πέντε καφάσια γεμάτες μπίρες, πότε πόσες φορές αντέχει να τρέξει τον γύρο της πλατείας στο ένα πόδι, αν μπορεί με τα μάτια δεμένα να κάνει σούζα με το ποδήλατο, τέτοια πράγματα. Κερδίζει· κέρασμα μια ομελέτα με λουκάνικα και πορτοκαλάδα. Χάνει· πρέπει να πιει με τη μία ένα κατοστάρι τσίπουρο.

22.00