Ανδρέας Καλλιβρετάκης
Οι αφανείς πρωταγωνιστές της εξέγερσης του 1973
Αυτό που έκανε το Πολυτεχνείο να γίνει το «Πολυτεχνείο», δεν είναι εκείνα που συνέβησαν μέσα στο υπό κατάληψη ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, αλλά όσα διαδραματίστηκαν έξω από αυτό. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν αρχικά γύρω από το Πολυτεχνείο και στη συνέχεια ξεχύθηκαν στους δρόμους της Αθήνας, συγκρότησαν διαδηλώσεις απ’ άκρου σ’ άκρο της πόλης, πανικόβαλαν τη φρουρά του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, έστησαν οδοφράγματα για να εμποδίσουν τη διέλευση των τεθωρακισμένων, πνίγηκαν στα δακρυγόνα και ξυλοφορτώθηκαν αγρίως από την Αστυνομία, στάθηκαν -κυριολεκτικά- μπροστά στις κάνες και δεν έκαναν πίσω παρά μόνο όταν πλέον μετρούσαν στις τάξεις τους εκατοντάδες τραυματίες και τους πρώτους νεκρούς. Πρόκειται για αυτούς που, ακόμη πιο εντυπωσιακό, τις επόμενες ημέρες, ενώ η εστία του Πολυτεχνείου είχε πλέον συντριβεί, εγκατέλειψαν τα σχολεία τους και τις δουλειές τους και διαδήλωναν ανάμεσα στα πυρά των αστυνομικών, των ακροβολιστών και των τεθωρακισμένων, μετρώντας νέα -και περισσότερα- θύματα. Την ιστορία εκείνων των αφανών ηρώων της εξέγερσης του 1973 επιχειρεί να καταγράψει (με ασυγχώρητη καθυστέρηση πενήντα ετών) αυτό το βιβλίο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Χεράρδο Σάμανο Κόρδοβα
Μια μητέρα, η Μάγος, χάνει το παιδί της. Βασισμένη σε ένα μείγμα παλιών λαϊκών δοξασιών και σε μια προσπάθεια να κρατήσει με κάποιο τρόπο ζωντανό τον γιο της, που μόλις πέθανε, κόβει και διατηρεί σε ένα βάζο ένα κομμάτι από τον πνεύμονά του. Έναν πνεύμονα που η ίδια τρέφει και ο οποίος εξελίσσεται σε ένα νέο ον, τον Μονστρίλιο, ένα σαρκοβόρο τέρας που μαθαίνει πώς να γίνει ξανά άνθρωπος.
Ο Μονστρίλιο ξετυλίγει το κουβάρι μιας αλλόκοτης ιστορίας, την οποία διατρέχει το πένθος, η αγάπη και η ανάγκη για αποδοχή του εαυτού. Ο κόσμος ήταν τρομακτικός. Χειρότερα. Εγώ ήμουν τρομακτικός μέσα σε αυτόν. Σε ένα σώμα που δεν είχα ιδέα πώς να χειριστώ, γράφει ο συγγραφέας σε αυτό το ασυνήθιστο μυθιστόρημα.
Ο Μεξικανός εμπνέεται από τον Κορτάσαρ, αλλά και τη Σβέμπλιν, τον Έικα, τη Λινκ και τον Νταλ και προφέρει ένα τερατώδες σύμπαν, που με στοιχεία από τη λογοτεχνία του φανταστικού και τη λογοτεχνία τρόμου διερευνά την υπόσταση της αγάπης άνευ όρων, ακόμα κι αν είσαι μια κουκουβάγια που νομίζει ότι είναι κόκορας, και ανασύρει τα πιο πρωτόγονα συναισθήματα.
Το πρωτότυπο γράφτηκε από τον συγγραφέα στα αγγλικά, που του πρόσφεραν την απαραίτητη απόσταση να εκφράσει τα συναισθήματά του και να δομήσει έναν λογοτεχνικά γκροτέσκο κόσμο που πειραματίζεται, θέτει ερωτήματα και προκαλεί. Με μια πλοκή παράδοξη και σπαρακτική, ο Σάμανο Κόρδοβα εξερευνά στο πρώτο του μυθιστόρημα τις συγκρούσεις γύρω από την ταυτότητα, τη σεξουαλικότητα, την αποδοχή, και προτείνει ένα είδος που με queer γλώσσα αποπειράται να αμφισβητήσει την παραδοσιακή αφήγηση και επαναδιαπραγματεύεται τη λογοτεχνική έκφραση.
Βιρτζίνια Γουλφ, Κάθριν Μάνσφιλντ
«Το καινούργιο φόρεμα» παρουσιάζει για πρώτη φορά από κοινού δύο διηγήματα που, μέσα από τη διαφορετική γραφή και οπτική των συγγραφέων τους, διερευνούν με διεισδυτικότητα τις πολύπλοκες σχέσεις εξουσίας με αφορμή το γυναικείο ένδυμα.
Στο διήγημα της Βιρτζίνια Γουλφ, μια φαινομενικά ασήμαντη αφορμή γίνεται η αφετηρία μιας βαθιάς καταβύθισης στην αυτοσυνειδησία, στην ανασφάλεια και στην αγωνία που γεννά η διαρκής προσπάθεια για κοινωνική αποδοχή. Με τη χαρακτηριστική ευαισθησία και τη δεξιοτεχνία της, η Γουλφ μετατρέπει μια καθημερινή στιγμή σε ένα λεπταίσθητο εσωτερικό δράμα.
Στα «Καινούργια φορέματα» της Κάθριν Μάνσφιλντ, το ένδυμα αποκτά ιδιαίτερη συμβολική βαρύτητα, καθώς συνδέεται με την ατομική ταυτότητα, τις κοινωνικές συμβάσεις και την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που η κοινωνία απαιτεί να είμαστε.
Δύο από τα πλέον διεισδυτικά διηγήματα του αγγλόφωνου μοντερνισμού προσκαλούν τον αναγνώστη σε μια βαθύτερη αναμέτρηση με τον εσωτερικό εαυτό και τον κοινωνικό χώρο, φωτίζοντας τις αθέατες εντάσεις ανάμεσα στην επιθυμία, στην ταυτότητα και στην ανάγκη για αποδοχή.

