Στα τέλη του 1947, και ενώ ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, η Ελλάδα υπήρξε η μοναδική χώρα του δυτικού κόσμου που ψήφισε στον ΟΗΕ κατά της δημιουργίας ενός εβραϊκού κράτους στην περιοχή της Παλαιστίνης. Τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες, έως και την de jure αναγνώριση του Ισραήλ από την κυβέρνησητου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1990, οι ελληνοϊσραηλινές σχέσεις διήλθαν περίοδο παρατεταμένης κρίσης. Το ίδιο διάστημα, εκ διαμέτρου αντίστροφα εξελίχθηκαν οι σχέσεις της Ελλάδας με τα αραβικά κράτη, καθώς η Αθήνα πραγματοποιούσε εντυπωσιακά«ανοίγματα» στον αραβικό κόσμο.Σκοπός του παρόντος βιβλίου είναι να προσφέρει μια γενική επισκόπηση της ελληνικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή από τα τέλη του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και να αναδειχθούν οι παράγοντες που «ωθούσαν» την ελληνική διπλωματία να υιοθετεί φιλοαραβική στάση: η ανάγκη προστασίας του Αιγυπτιώτη ελληνισμού και των Ελληνορθόδοξων Πατριαρχείων Ιεροσολύμων, Αντιοχείας και Αλεξανδρείας· η προσπάθεια εξασφάλισης της υποστήριξης των αραβικών κρατών στον ΟΗΕ ιδίως στο κυπριακό ζήτημα· η πρόσληψη της θέσης του Ισραήλ στο διεθνές σύστημα· η αίσθηση ότι η στρατηγική σημασία της Ελλάδας θα ενισχυόταν εάν έπαιζε τον ρόλο «προγεφυρώματος» ανάμεσα στον δυτικό κόσμο και τους Άραβες· και η προώθηση των ελληνικών οικονομικών συμφερόντων στη Μέση Ανατολή.
Ιωάννα Μπουραζοπούλου
Οδοιπορικό στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα με τον αραμπά μιας αστροχελώνας – ένα πλανόδιο εργαστήριο μύθων, γρίφων και αντικατοπτρισμών.
Καθώς η αστροχελώνα οδηγεί τον αραμπά της στα χνάρια τεράτων του δρυμού, παρακολουθούμε την ταραχώδη πορεία της έμπνευσής της μέσα στη δίνη των κοινωνικών και πολιτικών γεγονότων της τελευταίας εικοσαετίας. Το δάσος είναι γεμάτο παραπλανητικούς ήχους, θροΐσματα, τερετίσματα, συριγμούς, αλλά και οικείες φωνές πλασμάτων της τέχνης, που ενεργοποιούν το εργαστήρι του αραμπά, δίνοντας κάθε φορά το έναυσμα ή το θέμα του μύθου που θα σμιλευτεί.
Ορνιθόρυγχοι βιβλιοθήκης, κόνδορες σε πλωτές σχεδίες, γάτες της Βεγγάλης κρυμμένες σε φυλλωσιές, κοράκια αγγελιοφόροι, ενυδρίδες του καταρράκτη, πολεμοχαρείς ταύροι, μελετητές κάστορες, ιπτάμενοι σκίουροι και αρμαντίλλο σε άρματα από λιβελούλες, είναι ορισμένες από τις φωνές που συνοδεύουν τον αραμπά στα περάσματα των γκρεμών και στα επικίνδυνα ξέφωτα του δάσους. Ένα δάσος δοκιμαζόμενο από αλλεπάλληλες κρίσεις, απώλειες και σπαρακτικούς διχασμούς, προκλήσεις και διλήμματα, που ο μύθος επιχειρεί να εκφράσει και να κατανοήσει, φτάνοντας μέχρι την έκρυθμη πραγματικότητα του σήμερα.
913
Εκατό χρόνια Cahiers d’art στο Μουσείο Μπενάκη.
Το περιοδικό που επηρέασε καταλυτικά τη Μοντέρνα Τέχνη.
Νατσούο Κιρίνο
Η Ρίκι έφυγε από τη βαρετή γενέτειρά της στο Χοκάιντο αναζητώντας μια καλύτερη ζωή στο Τόκιο. Όμως στη μεγάλη πόλη μόλις που τα βγάζει πέρα. Κάθε μέρα τρώει μεσημέρι βράδυ το ίδιο γεύμα: ένα βραστό αυγό που δεν κοστίζει και πολύ. Έτσι, όταν η φίλη της ανακαλύπτει ένα πρακτορείο που προσφέρει ένα παχυλό ποσό για δωρεά ωαρίων, αρπάζουν και οι δύο την ευκαιρία για μια συνέντευξη.
Από την άλλη, η Γιούκο και ο Μοτόι προσπαθούν εδώ και χρόνια να αποκτήσουν παιδί. Δοκίμασαν σχεδόν κάθε διαθέσιμη επιλογή, αλλά μάταια – μέχρι που ο Μοτόι ανακαλύπτει ότι, παρόλο που η παρένθετη μητρότητα είναι παράνομη στην Ιαπωνία, υπάρχει μια εταιρεία που έχει βρει ένα παραθυράκι.
Ταξικές διαφορές, εξουσία, έλεγχος πάνω στο σώμα του άλλου. Η γραφή της Kirino ξηλώνει σιγά σιγά τις ραφές της κοινωνίας, επαναξιολογώντας την αντίληψή μας για τη μητρότητα, την αυτοεκτίμηση, τη σωματική αυτονομία και την κοινωνική τάξη. Τι σημαίνει να έχεις τον έλεγχο; Και τελικά μπορεί πράγματι το χρήμα να αγοράσει την ευτυχία;
Η περιπλοκότητα της παρένθετης μητρότητας μέσα από τον φακό των τάξεων στη σύγχρονη Iαπωνία.




