Δεν μπορούμε να θεραπευτούμε από το ασυνείδητό μας, όχι επειδή αποτυγχάνουμε, αλλά επειδή η ίδια η προέλευση του ασυνείδητου είναι τραυματική. Σε αντίθεση με τις τραυματοφοβικές προσεγγίσεις που εστιάζουν στο να εξαγνίσουν και να αντιστρέψουν το τραύμα, στο Σεξουαλικότητα Πέρα Από Τη Συναίνεση η Δρ Αυγή Σακετοπούλου στρέφει την προσοχή της στον τροπο που το υποκείμενο υπάρχει με το τραύμα του, κάνει κάτι με αυτό και εξερευνά νέους τρόπους να το βιώσει ή να δράσει σε σχέση με αυτό. Αντλώντας από θεωρίες όπως αυτές του Laplanche, της Aulagnier, της Zaltzman, του Bataille και Glissant (αλλά και από την queer θεωρία, τον Μαύρο φεμινισμό και την τέχνη), με τρόπο ιδιωματικό μεν, αλλά πάντα πιστό στο πνεύμα τους, η Δρ Σακετοπούλου διανοίγει τη σκέψη των θεωρητικών αυτών πέρα από τα αρχικά πεδία στα οποία είχε αυτή φτάσει. Έτσι, ρίχνει νέο φως σε όρους ήδη γνώριμους, ενώ παράλληλα μας συστήνει και σε νέα πεδία σκέψης, όπως η κεντρική, στο παρόν βιβλίο, θεωρία της, αλλά και σε όρους όπως η οριακή συναίνεση, το κατακλυσμικό και ο επιτακτικός σαδισμός. Ένα βιβλίο μέσω του οποίου η Δρ Σακετοπούλου καθίσταται ευάλωτη ενώπιόν μας, αλλά μας ζητά να παραδοθούμε κι εμείς σ’ αυτό που ακολουθεί, να καταστούμε διαπερατά στην αδιαφάνεια, στο σεξουαλικό, όχι μόνο αυτό που περιγράφεται, αλλά αυτό που επιδρά κάθε στιγμή από μέσα μας και πάνω μας. Ένα βιβλίο βαθιά πολιτικό, όχι γιατί ερμηνεύει την πολιτική, αλλά γιατί αναδεικνύει το πολιτικό μέσα από την ψυχανάλυση και εξηγεί πώς μια ψυχανάλυση αντάξια αυτών που διατείνεται, δεν μπορεί να υφίσταται σ’ ένα περιβάλλον πολιτικής ουδετερότητας το οποίο ισοδυναμεί με σύμπραξη με τις κυρίαρχες εξουσιαστικές κανονιστικές δομές. Ένα γνήσιο, εντέλει, ψυχαναλυτικό πόνημα: δεν αποτελεί απλώς μια θεωρητική πραγματεία, αλλά είναι απόσταγμα εμπειρίας που προέρχεται από την κλινική εργασία, αλλά και μια βαθιά ενημερότητα της ζώσας εμπειρίας, η οποία προσφέρεται με τρόπο που τη φέρνει σε διάλογο με εμάς, όσα τη μελετάμε, εμπλέκοντας και τη δική μας εμπειρία. (Αντώνης Πούλιος, επιστημονικός επιμελητής, από τον πρόλογο για την ελληνική έκδοση)
Γιώργος Νικολαΐδης
Μια κοινωνία που αλλάζει, η καθημερινότητα, οι δρόμοι, οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις, η ανήσυχη νέα γενιά που αναδύεται, σαν μια νέα φωνή, μέσα από τον συνδυασμό μουσικής και κοινωνικών ανησυχιών και που συγκρούεται με το κράτος και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς· όλα περνούν μέσα από τις σκληρά ρεαλιστικές, σχεδόν γυμνές, ασπρόμαυρες φωτογραφίες ενός ανθρώπου που αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος του βουερού ποταμιού της δεκαετίας του ’80.
Το φωτογραφικό αποτύπωμα μιας δεκαετίας που, ενώ δεν τη νοσταλγούμε, μας κάνει να αναρωτιόμαστε: «Υπάρχουνε προϋποθέσεις για μια καινούργια άνοιξη;».
Εισαγωγικά κείμενα: Νίκος Γ. Ξυδάκης, Μιχαήλ Πρωτοψάλτης, Αλέξης Καλοφωλιάς
Φώντας Λάδης
Είναι δυνατόν μια σειρά πολιτικών τραγουδιών, όπως είναι τα «Γράμματα από τη Γερμανία» – να είναι επίκαιρα, με την κυριολεκτική σημασία της λέξης, μετά από πενήντα ολόκληρα χρόνια; Ο αναγνώστης των στίχων και, κυρίως, ο ακροατής των τραγουδιών, ας κρίνει. Ο παλιός και ο καινούριος. Και εκείνος που τα υποδέχτηκε πριν από πέντε δεκαετίες και ταυτίστηκε μαζί τους, και αυτός που τα πρωτοακούει.
Είναι δυνατόν τα πολιτικά γεγονότα να επαναλαμβάνονται, οι κοινωνικές καταστάσεις να μοιάζουν, να επιμηκύνονται ή να μένουν αναλλοίωτες τόσο πολύ στον χρόνο, ώστε ο ακροατής να βλέπει σε τραγούδια που γράφτηκαν πριν από τόσες δεκαετίες, συνθήκες και συμπεριφορές που είναι σημερινές;
Ας διαβάσει και ας ακούσει άλλη μια φορά αυτά τα τραγούδια ο παλιός και ο σημερινός ακροατής, και ας απαντήσει μόνος του σε αυτά τα ερωτήματα. Ας βρει τις αντιστοιχίες, τις ομοιότητες, τις αναλογίες και ας συγκρίνει τα αισθήματα και την ιδεολογία του με όσα λένε τα τραγούδια, από τη μια, και με όσα συμβαίνουν γύρω του, από την άλλη.
Υπάρχουν μέσα σε αυτή τη σειρά τραγουδιών, καταστάσεις που σίγουρα σε τίποτα δεν άλλαξαν. Μήπως και σήμερα δεν «βγαίνει η ζωή μας στο σφυρί σε Αμερική και Ευρώπη»;
Υπάρχουν τραγούδια που σκιτσάρουν τύπους του ελληνικού ακροδεξιού παρακράτους, που καταπίεζαν στη δεκαετία του ‘60 τους Έλληνες εργάτες στη Γερμανία. Θα βρείτε τέτοιους τύπους και σήμερα να στρογγυλοκάθονται στα πίσω πίσω έδρανα της ελληνικής Βουλής. Επίσης υπάρχουν τραγούδια που προειδοποιούν από τα βάθη μισού αιώνα για τον εκκολαπτόμενο νεοναζισμό στη Γερμανία και άλλα που ειρωνεύονται τις αντιφάσεις αλλά και τις επεκτατικές τάσεις του ΝΑΤΟ σε βάρος της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Και εδώ οι αναγωγές με το σήμερα είναι εύκολες.
Κάποια τραγούδια, στη συνέχεια, παρακολουθούν τους μετανάστες στην καθημερινότητα τους, στη δουλειά και στη σχόλη. Τέλος, κάποια άλλα αναφέρονται στην έμφυτη τάση της εργατικής τάξης να βρίσκει τους συμμάχους της και να εντοπίζει τους εχθρούς της. Και, προς ενόχλησιν κάποιων, να δίνει τα χέρια και να συσπειρώνεται μαχητικά πάνω από εθνικές και θρησκευτικές διαφορές.
Μακάρι πάντως να φτάσει σύντομα η εποχή που το περιεχόμενο τραγουδιών, όπως τα «Γράμματα από τη Γερμανία», να γίνει ανεπίκαιρο.
Φώντας Λάδης
Σιμόν ντε Μποβουάρ
H Simone de Beauvoir περιγράφει τα παιδικά της χρόνια σε μια αστική γαλλική οικογένεια, την εφηβική της επανάσταση ενάντια στις συμβατικές προσδοκίες της τάξης της, και την προσπάθειά της να τραβήξει τον δικό της δρόμο, με μια πνευματική και υπαρξιακή φιλοδοξία πάρα πολύ σπάνια για κοπέλα της δεκαετίας του ’20.
Απεικονίζει ζωηρά τις φιλίες της, τους έρωτές της, τους μέντορές της, και την αρχή της πιο σημαντικής σχέσης της ζωής της, με τον συμφοιτητή της Ζαν Πολ Σαρτρ, με φόντο μια πολιτικά θυελλώδη εποχή.
Τα απομνημονεύματα της Simone de Beauvoir είναι γραμμένα με χάρη κι έχουν μια ξεχωριστή γοητεία, καθώς καταγράφουν τις συναισθηματικές και πνευματικές ανησυχίες αλλά και προβληματισμούς μιας συναρπαστικής γυναίκας.
Time
Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν θα αφήσει κανέναν αδιάφορο και κανέναν δεν θα επηρεάσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
New York Times




