Πανοπτικόν

Τα διάφορα δοκίμια που συγκεντρώνονται σε αυτό το βιβλίο είναι αρκετά διαφορετικά. Για την ακρίβεια δεν έχουν τίποτα κοινό εκτός του ότι καταπιάνονται με τον ίδιο συγγραφέα. Θα υποστήριζα ωστόσο ότι υπάρχει ένα κόκκινο νήμα που τα ενώνει και παρέχει κάποιου είδους ενότητα σε αυτή την περίεργη συλλογή δοκιμίων: όλα έχουν να κάνουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με την πολιτική του Μπένγιαμιν, μια αποφασιστικής σημασίας πλευρά που συχνά παραβλέπουν οι ακαδημαϊκές μελέτες γι’ αυτόν. Αυτό το νήμα περιλαμβάνει όχι μόνο τα δοκίμια που ασχολούνται με τον μαρξισμό και τον αναρχισμό, αλλά επίσης κι εκείνα που ασχολούνται με την τεχνολογία, τη θρησκεία ή την οικολογία.

Ο Μπένγιαμιν συνέκρινε κάποτε τον κριτικό λογοτεχνίας με έναν αλχημιστή. Αυτό αποτελεί καλή περιγραφή της μεθόδου του. Η σκέψη του έχει πολλές πηγές: Τον ιουδαϊκό μεσσιανισμό, τον γερμανικό ρομαντισμό, τον αναρχισμό, τον μαρξισμό. Συνδυάζοντας αυτά τα στοιχεία -σε διαφορετικές αναλογίες στις διάφορες φάσεις της ζωής του- σε ένα αλχημικό μείγμα, δημιούργησε κάτι καινούργιο: τη δική του και μοναδική φιλοσοφική λίθο. Μία θαυμάσια φιλοσοφική λίθο που του επιτρέπει να συνενώνει τον ιστορικό υλισμό και τη θεολογία, τη μαρξιστική πειθαρχία και τον αναρχικό αυθορμητισμό, τις επαναστατικές ουτοπίες και τη ρομαντική νοσταλγία.