Βλέπετε 1–15 από 936 αποτελέσματαSorted by latest

Ξένη λογοτεχνία

Ξένη λογοτεχνία

Θα σπείρουμε τον όλεθρο

Κάιλ Ντέκερ

Ο Άλεξ Ντάματζ είναι ένας νεαρός πάνκης με μπλε μοϊκάνα και κουρελιασμένο δερμάτινο μπουφάν, που βγάζει τα προς το ζην παριστάνοντας τον ιδιωτικό ντετέκτιβ και αναλαμβάνοντας μικροδουλειές για φίλους και ομοϊδεάτες. Όταν ο χαρισματικός Τζέρι Ρας, τραγουδιστής του δημοφιλούς πανκ συγκροτήματος Bad Chemicals, βρίσκεται νεκρός στα καμαρίνια μετά από μια εκρηκτική συναυλία, η αστυνομία σπεύδει να αποδώσει τον θάνατό του σε υπερβολική δόση ναρκωτικών και να κλείσει βιαστικά την υπόθεση. Μια μυστηριώδης γυναίκα, όμως, δεν πείθεται από την επίσημη εκδοχή και ζητά από τον Άλεξ να ανακαλύψει τι πραγματικά συνέβη εκείνο το βράδυ.

Η έρευνα για τα ίχνη του νεκρού μουσικού θα οδηγήσει τον Άλεξ σε μια επικίνδυνη διαδρομή στα σκοτεινά στέκια της πόλης. Ποιος ήταν πραγματικά ο Τζέρι Ρας και γιατί ο θάνατός του φαίνεται να απασχολεί ανθρώπους που δεν θα έπρεπε να έχουν καμία σχέση μαζί του; Καθώς τα ερωτήματα πληθαίνουν, η υπόθεση παίρνει απροσδόκητη τροπή και ο Άλεξ παρασύρεται στη δίνη ενός συστήματος βίας και εξουσίας, όπου νεοναζί σκίνχεντ, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, σκληροί μαφιόζοι και αδίστακτοι πολιτικοί αποτελούν κρίκους της ίδιας αλυσίδας.

Με καταιγιστικό ρυθμό, ευρηματική γραφή, άφθονο μαύρο χιούμορ και συνεχείς ανατροπές, το Θα σπείρουμε τον όλεθρο συνδυάζει στοιχεία του κλασικού νουάρ με το ανατρεπτικό πνεύμα του πανκ. Μέσα από τη μουσική, τις ιδέες, τους μύθους και τις αντιφάσεις μιας ολόκληρης εποχής, ο Κάιλ Ντέκερ συνθέτει ένα καθηλωτικό αστυνομικό μυθιστόρημα που αντλεί την έμπνευσή του από την ιστορία και τα πρόσωπα της πανκ μουσικής σκηνής και της αμερικανικής αντικουλτούρας των αρχών της δεκαετίας του 1980.

19.60

Ξένη λογοτεχνία

Η «συμμορία» των Σάκκο

Αντρέα Καμιλέρι

Βασική συνθήκη σε αυτή την πραγματική ιστορία είναι το τοπίο της αγροτικής Σικελίας: οι πέτρες, τα δύσβατα θαμνώδη και βραχώδη μέρη, τα βοσκοτόπια· η μαγεία της βοτανικής με τις φιστικιές, που είναι θηλυκά και αρσενικά δέντρα, οι υποσχέσεις του σαμπούκου, που στα φύλλα του κρύβονται τα χρυσοπράσινα σκαθάρια, για νύχτες μαγικές, τα εποχικά άσματα. Συναντάμε πρώτα, μετά το 1850, τον πατριάρχη Λουίτζι Σάκκο, έξυπνο, ακούραστο εργάτη που δούλευε με αγάπη τη γη. Μετά έρχονται οι απόγονοι, όλοι σκληρά εργαζόμενοι νεαροί άντρες, και σοσιαλιστές, με υπερατλαντική μετανάστευση και στράτευση κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου. Οι υπεξαιρέσεις και αχρειότητες των σκαιών αρχηγών της Μαφίας που καλύπτονται πίσω από πολιτικούς «μαριονέτες» μέσα στο τραγικό σκοτάδι του φασισμού. Οι πέντε αδελφοί Σάκκο γνωρίζουν πόσο απελπιστικά δύσκολο είναι να ζεις στο καθεστώς που επιβάλλει η Μαφία. Αναγκάζονται να φύγουν, να κρυφτούν. Νιώθουν ότι ενδύονται έναν ρόλο σωτήρα, στον (ένοπλο) αγώνα κατά των μαφιόζων διωκτών. Γίνονται μοναχικοί δικαστές, στη σκοτεινή σιωπή της ομερτά: πολίτες εκτός νόμου ενός κράτους που δεν μπορούσε να τους εγγυηθεί ασφάλεια, να τους προστατέψει.

9.50

Ξένη λογοτεχνία

Η νύφη φόρεσε μαύρα

Κορνέλ Γούλριτς

Η Τζούλι χάνει τον σύζυγό της λίγες μόλις στιγμές μετά τον γάμο τους και μεταμορφώνεται σε εκδικητική μηχανή, έτοιμη να εξοντώσει έναν προς έναν τους δολοφόνους του, με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Ένα ατμοσφαιρικό crime novel, μια ζοφερή και συνάμα συναρπαστική ιστορία γεμάτη σασπένς που λειτουργεί πολυεπίπεδα, το “Η νύφη φόρεσε μαύρα” είναι ένα εμβληματικό μυθιστόρημα που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον Γάλλο σκηνοθέτη Φρανσουά Τριφό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

16.50

Ξένη λογοτεχνία

Γκόμες Χόρχε Ροντρίγκες

Γκόμες Χόρχε Ροντρίγκες

Καράκας, δεκαετία του ’90: Η ιστορία αρχίζει με την απαγωγή ενός γκρίνγκο, του Αμερικανού Πολ Γουάιτ, στελέχους φαρμακευτικής εταιρείας. Πρόκειται για μια φαινομενικά απλή και καθαρή δουλειά που εξελίσσεται όμως σε μια δίνη προδοσιών, αντικρουόμενων συμφερόντων, κατασκοπείας, σε ένα περιβάλλον οργής, επιθυμίας και θεσμικής σήψης. Στο φόντο η Βενεζουέλα του παρελθόντος, αληθινή όσο και φανταστική, την οποία κυβερνά ένας δικτάτορας-ανδρείκελο που θα έδινε τα πάντα για να βρεθεί μακριά από τα προβλήματα μιας αχάριστης χώρας.

Αν και έχει τη μορφή αστυνομικού μυθιστορήματος, Η θάλασσα που μου χάρισες είναι ταυτόχρονα ένα μυθιστόρημα πολιτικό και ερωτικό, που ξεδιπλώνει το χρονικό του αγωνιώδους 20ού αιώνα, όπου πρωταγωνιστούν ο τρόμος και η γελοιότητα. Ο «βρόμικος ρεαλισμός» του Χόρχε Ροντρίγκες Γκόμες αναγνωρίζει ότι το κακό είναι ίδιον του ανθρώπου, όπως η μούργα κάτω απ’ το νύχι, και κατορθώνει να το ξεγυμνώσει και να το φέρει στο προσκήνιο.

Ένα σκοτεινό και ανησυχητικό μυθιστόρημα, λαμπερό και φιλόδοξο, σαν την άγρια θάλασσα που πληγώνει τα μάτια και μόνο που την κοιτάζεις.

14.40

Ξένη λογοτεχνία

Είκοσι χρόνια μετά

Τσάρλι Ντόνλι

Δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμη αστυνομικό θρίλερ. Κατάφερε να ξεχωρίσει και να γίνει παγκόσμιο μπεστ σέλερ κυρίως λόγω του τρόπου με τον οποίο μπλέκει αληθινά γεγονότα με τη μυθοπλασία, δίνοντας μια αίσθηση ρεαλισμού. Οι δύο ιστορίες που τρέχουν παράλληλα, οι ανατροπές που έρχονται εκεί που δεν τις περιμένεις και η κλιμάκωση της αγωνίας έχουν ως αποτέλεσμα ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα.

18.80

Ερβέ Λε Καρέ

Παρίσι, 1870. Μια σειρά άγριων φόνων, που θα έλεγε κανείς ότι υπακούουν σε μια λογική ανελέητη και μυστηριώδη, αφήνει άναυδη την αστυνομία, η οποία δεν διαθέτει τα μέσα για ν’ αντιμετωπίσει αυτά τα εγκλήματα νέου τύπου. Ο δολοφόνος, από τη μεριά του, θεωρεί τον εαυτό του «καλλιτέχνη»: κάνει την ποίηση πράξη, αποτίνει φόρο τιμής σ’ εκείνον που θεωρεί το μεγαλύτερο συγγραφέα του 19ου αιώνα, τον Ιζιντόρ Ντικάς, κόμη του Λοτρεαμόν, θέλοντας να κάνει γνωστή την παραγνωρισμένη μεγαλοφυΐα του. Μέσα στο λαβύρινθο μιας πόλης όπου ξεχειλίζουν η ζωή και η μιζέρια, ανάμεσα στην ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο και τη βία ενός καθεστώτος που πνέει τα λοίσθια, ένας επαναστάτης εργάτης, ένας αρχιφύλακας της Ασφάλειας και δυο γυναίκες στις οποίες δεν χαρίστηκε η ζωή θα βρεθούν στην τρελή διαδρομή του δολοφόνου. Κανένας δεν θα βγει αλώβητος απ’ αυτή τη φοβερή συνάντηση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

23.32

Ξένη λογοτεχνία

Γκρινταντράπ

Καρίλ Φερέ

«Ολόκληρος ο κόλπος έχει μαυρίσει από τα κητώδη, ενώ τα δεκάδες πλοία που τα είχαν κυνηγήσει μέχρι εκεί σχηματίζουν συμπαγή κλοιό στην πλάτη τους, αδιαπέραστο, και για τα σόναρ τους τρομακτικό· οι άνθρωποι πάνω στα πλοία χτυπούν τα κήτη μέσα σ’ ένα πανηγυρικό πανδαιμόνιο, κουδουνίζουν καμπάνες και ροκάνες, φυσούν με σφυρίχτρες και μπουρούδες, σπρώχνοντας τα ζώα να φύγουν μπροστά και, σε λίγο, να ξεβραστούν στην ακτή όπου τα περιμένουν οι εκτελεστές». ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΤΩΜΑΤΑ αυτού του πατροπαράδοτου κυνηγιού του γκρινταντράπ επιπλέει το σώμα του ηλικιωμένου οργανωτή της μεγάλης σφαγής των γιγάντιων θηλυκών ζώων, καλυμμένο με παράξενες πληγές. Διαδίδονται οι πιο τρελές φήμες. Τί δουλειά έχουν στο νησί οι δύο στρατευμένοι οικολόγοι της Sea Shepherd, του ορκισμένου εχθρού τους; Όντως τους ξέβρασε εκεί ο τυφώνας; Για τον Σαίρεν Μπαρεντσεν, τον αρχηγό της αστυνομίας, ξεκινάει ένας αγώνας ενάντια στο χρόνο, αν θέλει να προλάβει να μην εξαπλωθεί η μόλυνση της βίας των στοιχείων της φύσης μέχρι τους ανθρώπους. Ένα συγκλονιστικό δράμα «κεκλεισμένων των θυρών» στην καρδιά της μανιασμένης φύσης και των υπέροχων τοπίων των Νήσων Φερόες.

19.00

Τρούμαν Καπότε

Τα βρόμικα σαλόνια της μπουρζουαζίας (πρωτότυπος τίτλος Answered Prayers), το τελευταίο και ανολοκλήρωτο σπονδυλωτό μυθιστόρημα του Τρούμαν Καπότε, αποτυπώνουν την ξέφρενη πορεία τού φέρελπι ηδονοθήρα συγγραφέα Π. Μπ. Τζόουνς (σκοτεινού άλτερ έγκο του ίδιου του συγγραφέα), από λογοτεχνικά σαλόνια και δείπνα διασημοτήτων στη Νέα Υόρκη και το Παρίσι του ’50 και του ’60 μέχρι άθλιους ξενώνες και την ερημιά των κακόφημων μπαρ της Ταγγέρης. Ανήθικοι τυχοδιώκτες, εκμαυλισμένοι κροίσοι, απεγνωσμένοι καλλιτέχνες και αδίστακτες καλλονές περιδινούνται ακούραστα γύρω από τολμηρές εκμυστηρεύσεις και απαγορευμένες απολαύσεις, συνθέτοντας μια “τοιχογραφία τεράτων” που παρελαύνουν με όλη τους τη γύμνια μπροστά στο παραφθαρμένο μα αλάθητο βλέμμα ενός από τους τελευταίους μεγάλους στυλίστες της γραφής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

“Πρόζα που κάνει την καρδιά να τραγουδάει και την αφήγηση να πετάει” (The New York Times Book Review)

14.90

Qabel

Η κορδέλα της Ε. ήταν ένα artefact που είχε επιλέξει για να δηλώσει παρούσα στον πόλεμο. Σαν μια φίλη που σου βγάζει τη γλώσσα, ζωντανή, μετά τη μάχη. Ήταν το διακριτικό μιας δύναμης. Της δύναμής μας να γελάμε κλεισμένοι στα μπετά, τις λάμπες φθορίου και τα προβληματικά αμάξια μας. Κουβαλούσε μια indie ειρωνεία που συμβόλιζε τη δύναμη ενός τμήματος των millennials να παραμένουν ψύχραιμοι ανάμεσα σε γονείς θλιμμένους από το άγχος και φίλους αγχωμένους από τη θλίψη. Ήταν ένα σημάδι ζωής σε συνθήκες πολέμου. Μια γραμμή ζωγραφισμένη για να μας θυμίζει ότι υπάρχει ζωή και μέσα σε αυτόν. Ένα σημάδι ότι όλα συνεχίζονται. Η κορδέλα της Ε. ήταν το αναγνωριστικό της δύναμής της να παλεύει το κακό χωρίς να χάνει τα λογικά της. Το διακριτικό μιας γήινης σούπερ ηρωίδας που δεν ζητούσε αναγνώριση αλλά παιχνίδι. Έψαχνε, όπως κι εσύ, να βρει το νόημα στα συντρίμμια του υπαρκτού. Ήταν σκληρή στη μάχη με το κακό αλλά διακριτική στην αλληλεπίδραση με τους γύρω της. Αν εξαιρέσεις τις σούπερ ικανότητές της, ήταν μία από μας. Όπως η Princess από το Battle of the planets. Η κορδέλα της Ε. δεν απαιτούσε την προσοχή σου. Απλά την προκαλούσε. Έστηνε ένα ενδεχόμενο σημείο συνάντησης με το βλέμμα σου. Κι αν τελικά συναντιόσασταν, γινόταν ένα πειστήριο αμοιβαίας φροντίδας. Ένα νεύμα γλυκιάς θλίψης ξεχασμένο πάνω στις μπούκλες της. Έδινε ελπίδα απογυμνωμένη από μεγάλες αφηγήσεις. Δεν υποσχόταν τίποτα. Ήταν απλά ένα κάλεσμα να σηκώσεις το κεφάλι ψηλά. Μια υπενθύμιση να μην ξεχνάς τους ανθρώπους σου. Να μην ξεχνάς τα φιλιά, τις αγκαλιές και τα χαμόγελα. Μια υπενθύμιση να μην ξεχνάς την ομορφιά.

14.00

Ιμπραχίμ Σοναλλάχ

Ένας άντρας βγαίνει από τη φυλακή. Το Κάιρο απλώνεται μπροστά του αδιάφορο, θορυβώδες, ξένο. Υπό κατ’ οίκον περιορισμό, με έναν αστυνομικό να ελέγχει τις νύχτες του, περιπλανιέται σε δρόμους και δωμάτια, παγιδευμένος σε μια ζωή που δεν του ανήκει πια. “Αυτή η Μυρωδιά” δεν είναι το άρωμα της ελευθερίας. Είναι η βαριά μυρωδιά μιας κοινωνίας που σαπίζει αθόρυβα. Είναι ένα ωμό υπαρξιακό χαστούκι. Μια ψυχρή καταγραφή της σεξουαλικής απογοήτευσης, της πολιτικής προδοσίας και της πνιγηρής ατμόσφαιρας μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση.

12.21

Ξένη λογοτεχνία

Σταρ

Μισίμα Γιούκιο

“Κάθε φορά που αντιμετωπίζω μια τέτοια κατάσταση, νιώθω την απέραντη μοναξιά του ηθοποιού. Όμως ο “ρόλος” μου με περιβάλλει σαν διάφανη μεμβράνη που με προστατεύει στενά. Νιώθω σαν να ‘μαι μέσα σε απόρθητο κάστρο. Ο “ρόλος” μου διαγράφει εξαίσια τα όρια του μυαλού και του σώματός μου, σαν αιθέρας που με προφυλάσσει από την πραγματικότητα. Ακόμα κι αν ο σκηνοθέτης έχανε την ψυχραιμία του και με γρονθοκοπούσε, ξέρω ότι η γροθιά του θα έπεφτε στο κενά και δεν θα μπορούσε πραγματικά ποτέ να με χτυπήσει. Το ξέρω, είμαι βέβαιος, αλλά η επίγνωση αυτή δεν πηγάζει από τον “πραγματικό κόσμο”. Ένας αστέρας του κινηματογράφου έρχεται αντιμέτωπος με τον παραλογισμό της ύπαρξής του, σε αυτή τη σκληρή ανατομή της φήμης, γραμμένη από ένα ίνδαλμα της ιαπωνικής λογοτεχνίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) “Αναπάντεχα μοντέρνο, ένα κόσμημα υπέρτατης εικονοποιίας. Με μαγνήτισε, σαν να έπεσε στα χέρια μου από κάποιον άλλο ουρανό”. (PATTI SMITH)

12.99

Ξένη λογοτεχνία

Πόλη από βροχή και σκιά

Ναόμι Ισιγκούρο

Η ζωή είναι σκληρή για τους κατοίκους στη Νεφελώδη Πόλη, όπου η φτώχεια και η διαφθορά είναι συχνό φαινόμενο και η εγκληματική οργάνωση των Τυχερών Κορακιών σπέρνει παντού τον τρόμο. Η Τόσικο, ο Τζουν και η Μέι Καουακάμι είναι αδέλφια που, ενώ δεν τα ενώνουν δεσμοί αίματος μεταξύ τους, είναι αφοσιωμένα το ένα στο άλλο και ζουν εκτός νόμου, επιθυμώντας να πάρουν εκδίκηση για την άδικη δολοφονία της αγαπημένης τους «θείας» Ρέικο. Ο Χάρου είναι ο γιος της αυτοκράτειρας, που είναι γραφτό μια μέρα να γίνει ο ηγεμόνας του Αρχιπελάγους και να συνεχίσει την απεχθή κληρονομιά της μητέρας του. Εκείνος όμως ενδιαφέρεται περισσότερο να γίνει φίλος με τα μαγικά Πνεύματα του Ήλιου, τα οποία, καθώς φαίνεται, είναι ο μόνος που μπορεί να δει. Ο Θίο έχει αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του και τώρα εργάζεται απρόθυμα ως μισθοφόρος των Τυχερών Κορακιών. Δεν θέλει να είναι κακοποιός, όμως ως παράνομος μετανάστης στην πόλη δεν έχει πολλές επιλογές. Όταν η Τόσικο κλέβει ένα μαργαριτάρι δράκου που ανήκει στον αρχηγό των Τυχερών Κορακιών, ξεκινάει για όλους μια συναρπαστική περιπέτεια, που θα καθορίσει το μέλλον της πόλης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

24.40

Ξένη λογοτεχνία

Μαύρα τετράγωνα

Ντάνιελ Ρενς

Γεννηµένος µέσα σε µια βίαιη θρησκευτική αίρεση, ο Danny Rensch έµαθε από παιδί ότι η ζωή σηµαίνει φόβος, σιωπή και απόλυτη υποταγή. Ψυχολογική κακοποίηση, ξυλοδαρµοί, αποµόνωση και ο τραυµατικός αποχωρισµός από τη µητέρα του συνέθεταν έναν κόσµο χωρίς διαφυγή. Μέχρι που µπήκε στη ζωή του το σκάκι. Πάνω στα 64 τετράγωνα της σκακιέρας, ο Rensch ανακάλυψε για πρώτη φορά κάτι που έµοιαζε µε ελευθερία. Το παιχνίδι έγινε καταφύγιο, όπλο επιβίωσης και τελικά η µοναδική του διέξοδος. Υπό την καθοδήγηση ενός εκκεντρικού Σοβιετικού γκρανµέτρ, η εµµονή του µε το σκάκι µετατράπηκε σε µια απίστευτη πορεία λύτρωσης. Χρόνια αργότερα, ο µικρός «φυλακισµένος» µιας αίρεσης θα γινόταν διεθνής µετρ και το πιο αναγνωρίσιµο πρόσωπο του Chess.com, της µεγαλύτερης σκακιστικής πλατφόρµας στον κόσµο. Όµως η διαδροµή προς την κορυφή µόνο εύκολη δεν ήταν. Από τα σκοτεινά τραύµατα της παιδικής ηλικίας µέχρι το µεγαλύτερο σκάνδαλο απάτης στη σύγχρονη ιστορία του σκακιού, ο Danny Rensch αφηγείται µε αφοπλιστική ειλικρίνεια µια ιστορία γεµάτη πόνο, εµµονή, πάθος, ανθεκτικότητα και προσωπική λύτρωση. Το Μαύρα Τετράγωνα δεν είναι απλώς ένα βιβλίο για το σκάκι. Είναι η συγκλονιστική αληθινή ιστορία για τη δύναµη ενός ανθρώπου που ξέφυγε από το σκοτάδι και κέρδισε τη ζωή του κάνοντας µία κίνηση τη φορά.

21.95

Ξένη λογοτεχνία

Καρδιά του Σκότους

Τζόζεφ Κόνραντ

Τι κωμικό πράγμα που είναι η ζωή — αυτή η μυστηριώδης επιστράτευση άπονης λογικής για έναν μάταιο σκοπό. Το πολύ-­πολύ που μπορείς να ελπίζεις να αποκομίσεις είναι μια κάποια γνώση του εαυτού σου — η οποία έρχεται πολύ αργά. Μια σοδειά ανεξίτηλης πίκρας. Έχω παλέψει με το θάνατο. Είναι ο πιο πεζός αγώνας που μπορεί κανείς να φανταστεί. Διε­ξάγεται μέσα σ’ ένα ασχημάτιστο γκρίζο, όπου δεν υπάρχει τίποτα κάτω απ’ τα πόδια σου, ούτε γύρω σου, ούτε θεατές, ούτε οχλαγωγία, ούτε δόξα, ούτε η μεγάλη επιθυμία για νίκη, ούτε ο μεγάλος φόβος της ήττας, μόνο μια αρρωστιάρικη ατμόσφαιρα χλιαρού σκεπτικισμού, χωρίς καν πολλή πίστη στο δίκαιο του αγώνα σου, κι ακόμα λιγότερο σ’ εκείνο του αντιπάλου σου. Αν η ύστατη σοφία παίρνει αυτή τη μορφή, τότε η ζωή είναι ακόμα μεγαλύτερο αίνιγμα απ’ όσο νομίζουμε. Βρέθηκα μια ανάσα από την τελευταία ευκαιρία ν’ αποφανθώ γι’ αυτό το αίνιγμα, και ανακάλυψα ταπεινωμένος πως, μάλλον, δεν είχα τίποτε να πω. Γι’ αυτό υποστηρίζω ότι ήταν τόσο αξιο­πρόσεχτος άνθρωπος ο Κουρτς. Γιατί εκείνος είχε κάτι να πει. Και το είπε.

11.69

Ξένη λογοτεχνία

Je ne parle pas francais

Κάθριν Μάνσφιλντ

Τι κρύβεται πίσω από το αστραφτερό προσκήνιο του μεσοπολεμικού Παρισιού; Και τι μέσα στο μυαλό ενός κυνικού και πνευματώδους νέου που δεν πιστεύει στην ανθρώπινη ψυχή; Το Je ne parle pas francais, ένα από τα ωραιότερα διηγήματα της Κάθριν Μάνσφιλντ, αποτελεί την παιγνιώδη και ειρωνική εξομολόγηση του Ραούλ Ντικέτ, ενός νεαρού λογοτέχνη που διασχίζει τον κόσμο χωρίς να τον αγγίζει, φαινομενικά, τίποτα, και μοιάζει να ειρωνεύεται κάθε συναίσθημα και κάθε δέσμευση. Όμως κάτι μέσα του αντιστέκεται και κάνει αυτόν τον «υπόγειο» τύπο να αντιλαμβάνεται φευγαλέες εκλάμψεις ενός αόρατου κόσμου απόγνωσης και προσμονής, ελπίδας και σκότους.

7.70