Showing all 9 results

10 Books July 2026

Ξένη λογοτεχνία

Το μπλε του μεσονυχτίου

Ίαν Ράνκιν

Ο Τζον Ρέμπους έβαζε μια ζωή τους πιο επικίνδυνους εγκληματίες του Εδιμβούργου πίσω από τα σίδερα. Τώρα έχει γίνει ένας από αυτούς. Καθώς νέοι σύμμαχοι και παλιοί εχθροί τον περικυκλώνουν και οι μέρες και οι νύχτες μπλέκονται μεταξύ τους, ακόμα και ο θρυλικός επιθεωρητής δυσκολεύεται να διατηρήσει την ψυχραιμία του. Μέχρι που μια δολοφονία τα μεσάνυχτα σε ένα κλειδωμένο κελί φέρνει ένα νέο μυστήριο. Λένε ότι οι παλιές συνήθειες δεν πεθαίνουν εύκολα…

Αυτή όμως είναι μια υπόθεση όπου τόσο οι κρατούμενοι όσο και οι φύλακες είναι ύποπτοι, και ο καθένας έχει κάτι να κρύψει. Χωρίς το σήμα του, χωρίς εξουσία και χωρίς δίχτυ ασφαλείας, ο Ρέμπους ακροβατεί στο χείλος του γκρεμού. Αλλά πώς βρίσκεις έναν δολοφόνο σε ένα μέρος γεμάτο εγκληματίες;

16.92

Ξένη λογοτεχνία

Είμαι φαν

Σίνα Πατέλ

Με αυτό το εντυπωσιακό ντεμπούτο, η Σίνα Πατέλ προβάλλει σαν μια σημαντική νέα φωνή στη λογοτεχνία, ικανή να μεταφέρει στο χαρτί ένα ολόκληρο φάσμα ενδόμυχων εμπειριών και αισθημάτων. Σεξ, βία, πολιτική, τρυφερότητα, χιούμορ – η Πατέλ τα επεξεργάζεται όλα με πρωτοτυπία και σπάνια εκφραστική δεξιοτεχνία.

Μια άνιση ερωτική σχέση και μια υπόθεση απιστίας. Η αφηγήτρια χρησιμοποιεί την εμπειρία της σαν πρίσμα μέσα απ’ το οποίο παρατηρεί την περίπλοκη επίδραση που έχουμε ο ένας στον άλλον. Με καθαρό και αμείλικτο βλέμμα, αναλύει τη συμπεριφορά όλων των εμπλεκομένων, μαζί και τη δική της, και κάνει απροσδόκητες συνδέσεις ανάμεσα στις υπόγειες συγκρούσεις για κυριαρχία που βρίσκονται στον πυρήνα των ανθρώπινων σχέσεων κι εκείνες του ευρύτερου κόσμου. Συνιστά έτσι μια οξεία κριτική στην πρoσβασιμότητα, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στις πατριαρχικές ετεροκανονικές σχέσεις και στην εμμονή με το κοινωνικό στάτους και την προβολή του.

15.90

Κοινωνιολογία

Επιδημία παρελθόντος

Μήτσος Μπιλάλης

Δημόσια ιστορία στην εποχή των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης

Πώς μοιάζει η Χώρα του Παρελθόντος στις ταραγμένες και ασταθείς επιφάνειες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης; Με ποιους τρόπους επεξεργάζεται μια κοινωνία όπως η ελληνική την Ιστορία -αλλά και τις ιστορίες- της στην «εποχή της πλατφόρμας»; Σε ποιες περιπέτειες εισέρχονται η ιστορική κουλτούρα και η κοινωνική ενσυναίσθηση του χρόνου σε έναν κόσμο που μαθαίνει να συντάσσει τα νοήματά του μέσα από αδιόρατες, νευρώδεις και επαναληπτικές κινήσεις μυριάδων ακροδάχτυλων πάνω σε μυριάδες οθόνες; Το βιβλίο αυτό αναμετριέται με τα παραπάνω ερωτήματα, φέρνοντας μπροστά την έννοια της επιδημίας. Επιχειρεί μια ανάγνωση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ως επιδημικού τοπίου, στους κόλπους του οποίου εξελίσσεται, μεταξύ άλλων, τόσο το ξαναδιάβασμα του παρελθόντος όσο και η εν γένει παραγωγή κυρίαρχων χωροχρονικών αισθήσεων. Στις σελίδες του «οι λέξεις και τα πράγματα» της επιδημίας γίνονται κλειδιά που δοκιμάζουν να ξεκλειδώσουν τους τρόπους με τους οποίους το ιστορικό παρελθόν μεταμορφώνεται σε content, σε ποθητή, δηλαδή, καθημερινή διεκδίκηση στις οθόνες του Facebook, του Instagram, του Χ ή του TikTok. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

20.00

Ιλάριε Βορόνκα

Ποταμόπλοια / 64

O Ilarie Voronca, (1903–1946) ήταν Ρουμάνος ποιητής της ευρωπαϊκής πρωτοπορίας, που έζησε στο Παρίσι και έγραψε κυρίως στα γαλλικά. Στην Εξομολόγηση μιας πλαστής ψυχής αποτυπώνει την αγωνία μιας ταυτότητας που διαρκώς αμφισβητείται. Το έργο, με τον αποσπασματικό και εσωτερικό του λόγο, συνδέει την προσωπική εμπειρία με την ιστορική πραγματικότητα, εξερευνώντας την έννοια του «ψεύτικου» ή κατασκευασμένου εαυτού και προαναγγέλλοντας τις μεταπολεμικές ανησυχίες για την ύπαρξη και την ταυτότητα.

12.90

Γιάννης Στίγκας

Η έκδοση συγκεντρώνει τις έξι ποιητικές συλλογές του Γιάννη Στίγκα από το 2004 έως το 2017.

17.49

Ξένη λογοτεχνία

Ένας Μύθος

Ουίλλιαμ Φώκνερ

Γαλλία, 1918. Στα χαρακώματα του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου ένας δεκανέας δεν υπακούει στην εντολή των ανωτέρων να λάβει μέρος σε νέα επίθεση. Το παράδειγμά του ακολουθούν δώδεκα στρατιώτες και πολύ σύντομα ένα ὁλόκληρο σύνταγμα. Ο Φόκνερ το θεωρούσε κορυφαίο έργο του. Βραβείο Πούλιτζερ και Εθνικό Βραβείο Μυθοπλασίας των ΗΠΑ.

27.00

Ξένη λογοτεχνία

Ανθρώπινες πράξεις

Χαν Γκανγκ

Νότια Κορέα, Μάιος 1980. Στην πόλη ΓκουάνγκΤζου, όταν η δημοκρατική κοινωνία αντιδρά, κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης πολιτών, φοιτητών και εργατών, την οποία καταπνίγει βάναυσα η στρατιωτική χούντα που έχει επιβληθεί στη χώρα, σκοτώνεται με φριχτό τρόπο και ένα αγόρι, ένας έφηβος, ο δεκαπεντάχρονος ΝτόνγκΧο. Με επίκεντρο τη δική του περίπτωση οργανώνεται αυτό το πολυφωνικό μυθιστόρημα που ξετυλίγεται μέσα από αλληλένδετα κεφάλαια προκειμένου να συλλάβει και να εκφράσει τη συλλογική οδύνη, τα θύματα και τους συγγενείς τους, νεκρούς και ζωντανούς. Δεν είναι μόνο ο καλύτερος φίλος του, αδικοχαμένος επίσης, αλλά και η μητέρα τού ΝτόνγκΧο που πενθεί για το παιδί της. Δεν είναι μόνο μια επιμελήτρια που παλεύει ενάντια στη λογοκρισία του καθεστώτος, αλλά και ένας φυλακισμένος, συντετριμμένος μες στα βιώματά του, στις σκέψεις του. Όλοι εδώ, άντρες και γυναίκες, είναι τραυματισμένοι από τις αναμνήσεις τους. Στις Ανθρώπινες πράξεις, έργο βίαιο και ποιητικό εξίσου, έργο συνταρακτικό και τρυφερό συνάμα, παρακολουθούμε ψυχές που αναζητούν τη γαλήνη. Η νομπελίστρια Χαν Γκανγκ, βασισμένη σε ένα ιστορικό γεγονός που σημάδεψε την πατρίδα της, εξυμνεί το σθένος και την ελπίδα.

«Στο μυθιστόρημα Ανθρώπινες πράξεις, η Χαν Γκανγκ αξιοποιεί ως πολιτικό θεμέλιο του βιβλίου της ένα ιστορικό γεγονός που διαδραματίστηκε στην ΓκουάνγκΤζου, την πόλη όπου μεγάλωσε η ίδια και στην οποία εκατοντάδες φοιτητές και άμαχοι πολίτες δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας σφαγής που πραγματοποίησε ο στρατός της Νότιας Κορέας το 1980. Επιδιώκοντας να δώσει φωνή στα θύματα της ιστορίας, το βιβλίο αντιμετωπίζει αυτή τη θηριωδία με ανάλογο τρόπο και, μέσα ακριβώς από τη συγκεκριμένη υλοποίηση, προσεγγίζει το είδος της λογοτεχνικής μαρτυρίας. Το ύφος της Χαν Γκανγκ, που είναι διορατικό όσο και περιεκτικό, υπερβαίνει τις συνήθεις προσδοκίες μας για το εν λόγω είδος, και είναι ιδιαίτερη η τεχνική της να επιτρέπει στις ψυχές των νεκρών να διαχωρίζονται από τα σώματά τους, μετατρέποντάς τες, συνεπώς, σε μάρτυρες του ίδιου του αφανισμού τους. Σε ορισμένες στιγμές, στη θέα αταυτοποίητων πτωμάτων που δεν μπορούν τα ταφούν, το κείμενο ανακαλεί το βασικό μοτίβο της Aντιγόνης του Σοφοκλή»

Σουηδική Ακαδημία
Από το σκεπτικό της βράβευσης της Χαν Γκανγκ με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας

16.00

Ελληνική λογοτεχνία

Στα θερμοκήπια του Αυγούστου

Άκης Παπαντώνης

Η ένταση και η νωχελικότητα του Αυγούστου γίνονται ο κιρκάδιος ρυθμός είκοσι έξι ιστοριών για την ερωτική επιθυμία και την απώλειά της, για την τρυφερότητα, την ενοχή και τη μνήμη. Από τα ανέμελα καλοκαίρια της παιδικής ηλικίας έως την αμείλικτη πραγματικότητα της ενηλικίωσης και από την προσδοκία για συντροφικότητα έως την αποξένωση και τη ρήξη, οι ήρωες του βιβλίου αναμετρώνται με όσα χάθηκαν, όσα δεν ειπώθηκαν και όσα δεν γίνεται πια να αλλάξουν.

Ιστορίες που συνθέτουν μια ενιαία αφήγηση για το πώς χτίζονται, φθείρονται και καταρρέουν οι σχέσεις των ανθρώπων, με την ελπίδα μιας δεύτερης ευκαιρίας απλώς να αναζωπυρώνεται μέσα στα θερμοκήπια του Αυγούστου.

14.30

Ελληνική λογοτεχνία

Η σεζόν

Κωνσταντίνα Τσουκαλά-Σταθάκη

Ποιος είναι αυτός που κάθεται δίπλα σου στο πλοίο; Ποιοι είναι αυτοί που στριμώχνονται στην αίθουσα αναμονής ενός αεροδρομίου; Οι ερωτήσεις αυτές δεν έχουν προφανείς απαντήσεις. Γιατί οι άνθρωποι ταξιδεύουν και μετακινούνται για πολλούς διαφορετικούς λόγους, για δουλειά, για αναζήτηση δουλειάς, για ξεκούραση, για σπουδές ή απλά για να γυρίσουν σπίτι. Το μόνο σίγουρο είναι πως στα ελληνικά λιμάνια ή στα αεροδρόμια, με το που πιάνει η άνοιξη ξεκινάνε να συνωστίζονται, ανάμεσα στους τουρίστες, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες που φεύγουν για σεζόν. Η σεζόν είναι μια ειδική και αχαρτογράφητη πραγματικότητα και το μοναδικό αποτύπωμα που έχουμε για εκείνη είναι αυτό που μετριέται στα στοιχεία του ΑΕΠ. Η Κωνσταντίνα Τσουκαλά-Σταθάκη μας βοηθάει να καταλάβουμε πως η σεζόν είναι μια πολύπλοκη εργασιακή εμπειρία, ένα κοινό βίωμα για όλους όσους ψάχνουν δουλειά από μικροί, το οποίο όμως είναι ικανό να αποκαλύψει την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας και, τελικά, να μας μάθει να αναγνωρίζουμε πόσο ίδιοι και πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι που στριμώχνονται στα πλοία.

11.00