Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Ο «Περικλής» αποτελεί τομή στην εξέλιξη της σαιξπηρικής δραματουργίας. Είναι στο κατώφλι που οδηγεί στον θαυμαστό κόσμο των σαιξπηρικών romance, των «παραμυθοδραμάτων» το εργαστήριο όπου ο «γλυκός κύκνος του Αίηβον» θα επινοήσει μιαν ακόμη -την τελευταία- μεταμόρφωσή του. Το παραμύθι του Περικλή μάς παίρνει από το χέρι και μας μυεί σ’ αυτόν τον «λαμπρό νέο κόσμο» της σαιξπηρικής δραματουργίας: έναν κόσμο ποιητικό, παράξενο, επικίνδυνο και αναμαγεμένο έναν κόσμο νερών και πνευμάτων, θεραπευτικής μουσικής, ιαματικής μαγείας και αποκρυφικών γνώσεων. Με κύριο στοιχείο συνοχής το θαλασσινό ταξίδι, ξετυλίγεται μια απίθανη ιστορία από ακραία συμβάντα: αιμομιξία, απόπειρες φόνου, βιασμού και εκπόρνευσης, τρικυμίες και ναυάγια, πειρατεία, νεκροφάνεια, θεοφάνεια, μαγεία και αποκρυφισμός – και παντού, ως το τέλος, η θάλασσα: στοιχείο συνέχειας και ασυνέχειας, σωτηρίας και κινδύνου, ζωής και θανάτου, γέννησης και αναγέννησης. (Δ.Κ., από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Δύο ζεύγη διδύμων, δύο έμποροι και δύο υπηρέτες, παγιδευμένοι στον μεταφυσικό ιστό της ομοιότητας, εμπλέκονται στη μια πλάνη μετά την άλλη. Οι μεν έμποροι, πιστοί στα συναλλακτικά ήθη μιας νέας, ανερχόμενης κοινωνικής τάξης, αντιμετωπίζουν τα παράδοξα της εμπορικής και της συζυγικής πίστης οι δε υπηρέτες, καθαρές ενσαρκώσεις της κωμικής ιδιοφυίας του Σαίξπηρ, υποχρεωμένοι να υφίστανται και να υπομένουν τη γλωσσική και τη σωματική βία των αφεντικών τους, θα αντιτάξουν το μόνο αμυντικό όπλο που διαθέτουν: ευφράδεια, γλωσσική φαντασία, σπαρταριστή ευφυΐα. Η ανακούφιση που εκλύεται από τον άδολο γέλωτα των δύο γελωτοποιών υπηρετών οφείλει τη δύναμή της στον όγκο της ανησυχίας που μεταβολίζει, γι’ αυτό και επαφίεται εντέλει σ’ αυτούς να πανηγυρίσουν τη λύση της πλάνης και, “ευφρόσυνα διακριτοί”, να τελέσουν την αίσια έξοδο προς ένα νέο είδος ισότητας και αλληλεγγύης. Η δική τους συνάντηση, ευφρόσυνη και εορταστική κατ’ αντιδιαστολή με τη μάλλον αδιάφορη στάση των κυρίων τους, έχει πάνω μας την ισχύ μιας απελευθέρωσης:
σαν δυο αδέλφια ήρθαμε στον κόσμο τον μεγάλο, και χέρι χέρι φεύγουμε, κανείς μπροστά απ’ τον άλλο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Νατσούο Κιρίνο
Η περιπλοκότητα της παρένθετης μητρότητας μέσα από τον φακό των τάξεων στη σύγχρονη Ιαπωνία. Η Ρίκι έφυγε από τη βαρετή γενέτειρά της στο Χοκάιντο αναζητώντας μια καλύτερη ζωή στο Τόκιο. Όμως στη μεγάλη πόλη μόλις που τα βγάζει πέρα. Κάθε μέρα τρώει μεσημέρι βράδυ το ίδιο γεύμα: ένα βραστό αυγό που δεν κοστίζει και πολύ. Έτσι, όταν η φίλη της ανακαλύπτει ένα πρακτορείο που προσφέρει ένα παχυλό ποσό για δωρεά ωαρίων, αρπάζουν και οι δύο την ευκαιρία για μια συνέντευξη. Από την άλλη, η Γιούκο και ο Μοτόι προσπαθούν εδώ και χρόνια να αποκτήσουν παιδί. Δοκίμασαν σχεδόν κάθε διαθέσιμη επιλογή, αλλά μάταια – μέχρι που ο Μοτόι ανακαλύπτει ότι, παρόλο που η παρένθετη μητρότητα είναι παράνομη στην Ιαπωνία, υπάρχει μια εταιρεία που έχει βρει ένα παραθυράκι. Ταξικές διαφορές, εξουσία, έλεγχος πάνω στο σώμα του άλλου. Η γραφή της Kirino ξηλώνει σιγά σιγά τις ραφές της κοινωνίας, επαναξιολογώντας την αντίληψή μας για τη μητρότητα, την αυτοεκτίμηση, τη σωματική αυτονομία και την κοινωνική τάξη. Τι σημαίνει να έχεις τον έλεγχο; Και τελικά μπορεί πράγματι το χρήμα να αγοράσει την ευτυχία; Η περιπλοκότητα της παρένθετης μητρότητας μέσα από τον φακό των τάξεων στη σύγχρονη Iαπωνία. (Από τον εκδότη)

