Ντέιβιντ-Φόστερ Γουάλας
Σ’ ένα κοντινό μέλλον, οι Η.Π.Α. τελούν υπό την ηγεσία του παράφρονα, μικροβιοφοβικού και παθιασμένου με την «εθνική καθαρότητα» προέδρου Τζέντλ. Ο πειραματικός σκηνοθέτης Τζέιμς Ινκαντένζα είναι νεκρός. Οι έφηβοι μαθητές της Ακαδημίας Τένις «Ένφιλντ» της Βοστώνης, τα μέλη του γειτονικού Οίκου Επανένταξης Ένετ, Καναδοί τρομοκράτες και μυστικοί πράκτορες των Η.Π.Α. θα εμπλακούν στην αναζήτηση της τελευταίας κόπιας του μυθικού φιλμ του Ινκαντένζα, με τίτλο Ατέλειωτο αστείο: μιας ταινίας τόσο διασκεδαστικής, ώστε να αποδεικνύεται θανάσιμη για τους θεατές της, οι οποίοι αργοσβήνουν αποχαυνωμένοι μπροστά στις οθόνες τους…
Με αστείρευτη σατιρική εφευρετικότητα, βαθιά κωμικό και ακόμα βαθύτερα τραγικό, το Ατέλειωτο αστείο είναι ένα περίπλοκο, εξωφρενικό μυθιστόρημα για τον περίπλοκο, εξωφρενικό τρόπο με τον οποίο ζούμε σήμερα: για τη διασκέδαση, την ψυχαγωγία και τους εθισμούς μας· για την ανάγκη μας να συνδεθούμε με τους άλλους και να ανήκουμε κάπου με οποιοδήποτε κόστος· για τις απολαύσεις στις οποίες ενδίδουμε και οι οποίες τελικά μας καθορίζουν.
Ο Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας (1962-2008) υπήρξε «ο ευφυέστερος συγγραφέας της γενιάς του» (New York Times). Το Ατέλειωτο αστείο θεωρείται ορόσημο της σύγχρονης αμερικανικής λογοτεχνίας.
Ελίζαμπεθ Στρουτ
«Το ενδέκατο μυθιστόρημα της Στράουτ είναι το πρώτο σημαντικό λογοτεχνικό έργο για την προεδρία του Τραμπ. […] Πρόκειται για ένα βαθιά υπαρξιακό μυθιστόρημα που πραγματεύεται την απόκρυψη, τη μοναξιά και τα όρια της κατανόησης. Η Στράουτ είναι έξοχη στο να ξεσκεπάζει όσα βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια».
(The Times)
Ο Άρτι Νταμ ζει έχοντας ένα μυστικό.. Διδάσκει ιστορία σε μαθητές λυκείου, ανοίγει νέους ορίζοντες στη σκέψη τους, παρεμβαίνει όταν γίνονται σκληροί μεταξύ τους και λέει μια καλή κουβέντα σε όσους την έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Πηγαίνει σε γιορτές και εκδηλώσεις με τη σύζυγό του, με την οποία είναι τριάντα χρόνια μαζί, κουβεντιάζει με τους γείτονες, και τα Σαββατοκύριακα βγαίνει με το ιστιοπλοϊκό του στον όμορφο κόλπο της Μασαχουσέτης. Όλα δείχνουν ότι είναι ένας άνθρωπος γεμάτος ζωντάνια και ενδιαφέρον για το εδώ και τώρα. Αλλά μέσα του νιώθει βαθιά μοναξιά. Βλέπει τον κόσμο γύρω του τρελαμένο -όπως είναι κι ο ίδιος και
οι άνθρωποι που τον περιβάλλουν- και μια ερώτηση τριβελίζει το μυαλό του: Γιατί γνωρίζουμε τόσο λίγα ο ένας για τον άλλον, ακόμα και για τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους; Και τότε, μια μέρα, ο Άρτι μαθαίνει ότι στη ζωή του κρύβεται ένα μυστικό, ένα μυστικό που απειλεί να ανατρέψει ολόκληρο τον κόσμο του.
Με τη βαθιά ανθρωπιά και τη λιτή γραφή της, η Ελίζαμπεθ Στράουτ αποτυπώνει τον τρόπο που το πένθος απλώνει τη σκιά του στο πέρασμα του χρόνου, την παρηγοριά που προσφέρουν οι αληθινές φιλίες και την ελευθερία που γεννιέται όταν καταφέρνουμε να λυτρωθούμε από τα μυστικά μας. Ένας στοχασμός γύρω από τη μοναξιά, τη φιλία, τη γονεϊκότητα και τη σημασία της αλήθειας σε έναν κόσμο που κλυδωνίζεται. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Βιρτζίνια Γουλφ, Κάθριν Μάνσφιλντ
«Το καινούργιο φόρεμα» παρουσιάζει για πρώτη φορά από κοινού δύο διηγήματα που, μέσα από τη διαφορετική γραφή και οπτική των συγγραφέων τους, διερευνούν με διεισδυτικότητα τις πολύπλοκες σχέσεις εξουσίας με αφορμή το γυναικείο ένδυμα.
Στο διήγημα της Βιρτζίνια Γουλφ, μια φαινομενικά ασήμαντη αφορμή γίνεται η αφετηρία μιας βαθιάς καταβύθισης στην αυτοσυνειδησία, στην ανασφάλεια και στην αγωνία που γεννά η διαρκής προσπάθεια για κοινωνική αποδοχή. Με τη χαρακτηριστική ευαισθησία και τη δεξιοτεχνία της, η Γουλφ μετατρέπει μια καθημερινή στιγμή σε ένα λεπταίσθητο εσωτερικό δράμα.
Στα «Καινούργια φορέματα» της Κάθριν Μάνσφιλντ, το ένδυμα αποκτά ιδιαίτερη συμβολική βαρύτητα, καθώς συνδέεται με την ατομική ταυτότητα, τις κοινωνικές συμβάσεις και την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που η κοινωνία απαιτεί να είμαστε.
Δύο από τα πλέον διεισδυτικά διηγήματα του αγγλόφωνου μοντερνισμού προσκαλούν τον αναγνώστη σε μια βαθύτερη αναμέτρηση με τον εσωτερικό εαυτό και τον κοινωνικό χώρο, φωτίζοντας τις αθέατες εντάσεις ανάμεσα στην επιθυμία, στην ταυτότητα και στην ανάγκη για αποδοχή.




