Σε αυτό το καθηλωτικό ντεμπούτο σκοτεινής φαντασίας, μια γυναίκα με χαμένες αναμνήσεις παλεύει να επιβιώσει σε έναν κόσμο ρημαγμένο από τον πόλεμο, τη νεκρομαντεία και την αλχημεία – και να αντιμετωπίσει τον άντρα που έχει αναλάβει να ξεθάψει τα βαθύτερα μυστικά του παρελθόντος της.
Κάποτε ανερχόμενη αλχημίστρια, η Έλενα Μαρίνο είναι πλέον αιχμάλωτη – του πολέμου και του ίδιου της του νου. Οι φίλοι και σύμμαχοί της από την Αντίσταση έχουν δολοφονηθεί βάναυσα, οι ικανότητές της έχουν κατασταλεί και ο κόσμος που γνώριζε έχει καταστραφεί.
Στον απόηχο ενός μακρόχρονου πολέμου, η νέα άρχουσα τάξη της Παλάντια, διεφθαρμένες οικογένειες συντεχνιών και διεστραμμένοι νεκρομάντεις, των οποίων τα απεχθή, αθάνατα πλάσματα συνέβαλαν αποφασιστικά στη νίκη τους, κρατά την Έλενα αιχμάλωτη.
Σύμφωνα με τα αρχεία της Αντίστασης, ήταν μια θεραπεύτρια μικρής σημασίας στις τάξεις τους. Όμως η ανεξήγητη απώλεια των αναμνήσεων των μηνών που προηγήθηκαν της αιχμαλωσίας της κάνει τους εχθρούς της να αναρωτιούνται: είναι πράγματι τόσο ασήμαντη όσο φαίνεται ή μήπως η απώλεια της μνήμης της κρύβει κάποιο ζωτικό κομμάτι του τελικού σχεδίου της Αντίστασης;
Για να αποκαλυφθούν οι αναμνήσεις που είναι θαμμένες βαθιά στο μυαλό της, η Έλενα στέλνεται στον Ανώτερο Επόπτη, έναν από τους πιο ισχυρούς και αδίστακτους νεκρομάντεις αυτού του νέου κόσμου. Παγιδευμένη στην ετοιμόρροπη έπαυλή του, ο αγώνας της –να προστατέψει το χαμένο παρελθόν της και να διασώσει τα τελευταία απομεινάρια του παλιού της εαυτού– μόλις αρχίζει. Γιατί η φυλακή της και ο δεσμοφύλακάς της κρύβουν τα δικά τους μυστικά… μυστικά που η Έλενα θα πρέπει να ξεθάψει, όποιο κι αν είναι το τίμημα.
Ηλίας Κατιρτζιγιανόγλου, Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης
Ροκ ποιητής, αντισυμβατικός, γνήσιος, αυτοκαταστροφικός, ρομαντικός επαναστάτης, εμβληματική φιγούρα της μεταπολιτευτικής γενιάς, περιθωριακός με συνείδηση, χαρισματικός ερμηνευτής. «Εν κατακλείδι», ο Παύλος Σιδηρόπουλος [1948-1990] έφυγε νωρίς, άφησε όμως πίσω του κάτι απόλυτα διαχρονικό: τραγούδια που μοιάζουν με εξομολογήσεις και σιωπές που ακόμα ηχούν.
Τα λόγια για να περιγράψει κανείς την μορφή του Παύλου Σιδηρόπουλου είναι περιττά. Ένας από τους σημαντικότερους εκπρόσωπους της ελληνικής ροκ μουσικής σκηνής με το διαχρονικό έργο του να παίζει σε λούπα μέχρι και σήμερα. Μια βιογραφία που μόνο η τέχνη των κόμικς θα μπορούσε να αποδώσει με τέτοια ζωντάνια, μέσα από το πενάκι του Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη και το ονειρικό σενάριο του Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου.
Ένα κόμικς για τον Πρίγκιπα της ελληνικής ροκ που δεν έζησε για να σωθεί, αλλά έζησε για να αισθανθεί μέχρι τέλους. Ένα έργο που αποτυπώνει τη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στη δημιουργία και την αυτοκαταστροφή, το φως και το σκοτάδι ενός αλήτη διανοούμενου που λογοκρίθηκε και η μεγαλύτερη εκτίμηση ήρθε μεταθάνατον. Όπως αναφέρει και ο Γιάννης Αγγελάκας στην εισαγωγή του: «Ο Χρόνος βάζει τα πράγματα, τις αξίες και τα πρόσωπα στη θέση τους και όλοι πια ξέρουμε πως ο Παύλος Σιδηρόπουλος έχει τον Χρόνο με το μέρος του.»
Δείτε εδώ το αποκλειστικό trailer αφιερωμένο στην έκδοση.
Τζον Τσίβερ
Ο Ιεζεκιήλ Φάραγκατ, καθηγητής πανεπιστημίου και ηρωινομανής εθισμένος στη μεθαδόνη, φυλακίζεται στο Σωφρονιστικό Ίδρυμα “Φάλκονερ” για το φόνο του αδελφού του. Κλεισμένος σε ένα άθλιο κελί, γίνεται καθημερινά μάρτυρας της θηριωδίας των δεσμοφυλάκων και των συγκρατούμενων του και νιώθει ζωντανός-νεκρός.
Ο νους του όμως εξακολουθεί να ταξιδεύει ελεύθερος. Και καθώς επανέρχονται σαρωτικές οι μνήμες της τραυματικής παιδικής ηλικίας του και του ταραγμένου του γάμου, ο Φάραγκατ πασχίζει να επιβιώσει και να διατηρήσει την ανθρωπιά του μέσα στην ανελέητη βαρβαρότητα της φυλακής.
Το περίφημο μυθιστόρημα του Τζον Τσίβερ -ένα από τα αριστουργήματα της αμερικάνικης λογοτεχνίας του 20ού αιώνα, σε νέα μετάφραση.
«Σκληρό, κομψό, αγνό. Αναντικατάστατο για κάποιον που ειλικρινά επιθυμεί να κατανοήσει τί συμβαίνει στις ψυχές των ανθρώπων στην Αμερική». Σωλ Μπέλοου
Άνια Βουλούδη
Καθώς οι μέρες περνάνε σαν νύχτες η μία μετά την άλλη, μια γυναίκα αφηγείται τις σχέσεις, τα συναισθήματα και το παρελθόν της σε μια μονομερή, επίμονη αλληλογραφία με έναν μακρινό φίλο, πιάνει και αφήνει τα νήματα μιας σκόρπιας ζωής, μιας καθημερινότητας από τη Θεσσαλονίκη στην Κρήτη, στη Γερμανία, στο χωριό και πίσω στη Θεσσαλονίκη. Συνειδητοποιεί γράφοντας πως το μόνο που της ανήκει είναι ένας σωρός παλιοπράγματα, διάσπαρτες αναμνήσεις, εντυπώσεις, αφηγήσεις που προσπαθούν να οργανωθούν, αντικείμενα και αγαπημένα πρόσωπα που ψάχνουν να βρουν τη θέση τους, πως πάντοτε αναζητά κάτι και πως την ίδια στιγμή κάτι απ’ όσα έχει δεν είναι δικό της.




