Αθήνα, καλοκαίρι του 1998.
Η χώρα ψήνεται στον πυρετό του Χρηματιστηρίου και προετοιμάζεται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όμως τρομοκρατία και οργανωμένο έγκλημα τσαλακώνουν το αφήγημα της ανάπτυξης.
Την ίδια στιγμή, δύο μεσήλικοι μηχανικοί, πρώην αντιεξουσιαστές, ζουν μοναχικά παριστάνοντας τους εργολάβους. Ο ένας χτίζει πολυκατοικίες και τα βράδια χάνεται μέσα σε σκοτεινές αίθουσες κινηματογράφων, παρακολουθώντας φιλμ νουάρ. Ο άλλος βιοπορίζεται αναλαμβάνοντας μικρά έργα σε βιομηχανίες και φαντασιώνεται ένοπλη πάλη. Συνδετικός τους κρίκος η οργάνωση ληστειών. Παρέα με δύο ποινικούς, φοράνε μάσκες και χτυπάνε χρηματαποστολές.
Τα πράγματα σοβαρεύουν όταν στοχεύουν μια τράπεζα. Η δουλειά θα γίνει με ριφιφί. Το σχέδιο απαιτεί γνώσεις μηχανικού και αλεπουδίσια πονηριά. Όμως, στο πραγματικό περιθώριο, δεν επιβιώνεις, αν δεν είσαι κάθαρμα. Η συμμορία μπαίνει στο μάτι των επαγγελματιών του εγκλήματος και της αστυνομίας. Κι αυτή είναι μόνο η αρχή των προβλημάτων.
Θα διαφύγουν, άραγε, οι σύντροφοι, αγκαλιά με πέντε δισεκατομμύρια δραχμές; Ή θα αναγκαστούν να σηκώσουν ψηλά τα χέρια, στριμωγμένοι από μπάτσους, μοιραίες γυναίκες κι από το κινηματικό τους παρελθόν;
Ο υπαρξιακός χώρος στον κινηματογράφο.
Η Αρχιτεκτονική της εικόνας διερευνά το κοινό βιωματικό έδαφος της αρχιτεκτονικής και του κινηματογράφου μέσω της έννοιας του υπαρξιακού χώρου. Ο κινηματογράφος προβάλλει βιωματικά αληθινές εικόνες της ζωής, ενώ η αρχιτεκτονική περιβάλλει την ανθρώπινη ύπαρξη και προσφέρει έναν ορίζοντα κατανόησης της ανθρώπινης συνθήκης· και οι δύο μορφές τέχνης ποιητικοποιούν την υπαρξιακή εμπειρία.
Μέσα από αναλύσεις ταινιών των Άλφρεντ Χίτσκοκ, Αντρέι Ταρκόφσκι, Στάνλεϋ Κιούμπρικ και Μικελάντζελο Αντονιόνι, ο συγγραφέας εξετάζει πώς οι σκηνοθέτες αυτοί χρησιμοποιούν την αρχιτεκτονική εικονοποιία ώστε να προκαλέσουν κι έπειτα να διατηρήσουν συγκεκριμένες ψυχικές καταστάσεις. Ενώ η πραγματικά δομημένη σύγχρονη αρχιτεκτονική έχει την τάση να περιορίζει τη συναισθηματική απόκριση στη σφαίρα της ωφελιμιστικής λογικής, η αρχιτεκτονική του κινηματογράφου προβάλλει ολόκληρο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων: φόβο και απόγνωση, αποξένωση και νοσταλγία, τρυφερότητα και οικειότητα, επιθυμία και ευτυχία. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η αρχιτεκτονική εικονοποιία ποιητών, ζωγράφων και σκηνοθετών θα μπορούσε να ευαισθητοποιήσει εκ νέου το αρχιτεκτονικό επάγγελμα, αναδεικνύοντας την εγγενή ποιητική της αρχιτεκτονικής. Το βιβλίο συνυφαίνει αρχιτεκτονικές και κινηματογραφικές εμπειρίες με εικόνες ζωγραφικών έργων, λογοτεχνικές περιγραφές και φιλοσοφικές θεωρήσεις.
Η Αρχιτεκτονική της εικόνας διανοίγει ένα ανεξερεύνητο πεδίο της αρχιτεκτονικής έκφρασης, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα τον θεμελιώδη ρόλο της αρχιτεκτονικής εικόνας στην κινηματογραφική έκφραση.
Η περιπλοκότητα της παρένθετης μητρότητας μέσα από τον φακό των τάξεων στη σύγχρονη Ιαπωνία. Η Ρίκι έφυγε από τη βαρετή γενέτειρά της στο Χοκάιντο αναζητώντας μια καλύτερη ζωή στο Τόκιο. Όμως στη μεγάλη πόλη μόλις που τα βγάζει πέρα. Κάθε μέρα τρώει μεσημέρι βράδυ το ίδιο γεύμα: ένα βραστό αυγό που δεν κοστίζει και πολύ. Έτσι, όταν η φίλη της ανακαλύπτει ένα πρακτορείο που προσφέρει ένα παχυλό ποσό για δωρεά ωαρίων, αρπάζουν και οι δύο την ευκαιρία για μια συνέντευξη. Από την άλλη, η Γιούκο και ο Μοτόι προσπαθούν εδώ και χρόνια να αποκτήσουν παιδί. Δοκίμασαν σχεδόν κάθε διαθέσιμη επιλογή, αλλά μάταια – μέχρι που ο Μοτόι ανακαλύπτει ότι, παρόλο που η παρένθετη μητρότητα είναι παράνομη στην Ιαπωνία, υπάρχει μια εταιρεία που έχει βρει ένα παραθυράκι. Ταξικές διαφορές, εξουσία, έλεγχος πάνω στο σώμα του άλλου. Η γραφή της Kirino ξηλώνει σιγά σιγά τις ραφές της κοινωνίας, επαναξιολογώντας την αντίληψή μας για τη μητρότητα, την αυτοεκτίμηση, τη σωματική αυτονομία και την κοινωνική τάξη. Τι σημαίνει να έχεις τον έλεγχο; Και τελικά μπορεί πράγματι το χρήμα να αγοράσει την ευτυχία; Η περιπλοκότητα της παρένθετης μητρότητας μέσα από τον φακό των τάξεων στη σύγχρονη Iαπωνία. (Από τον εκδότη)
