Για το «Αττικό τοπίο» σήμερα

Τούτη η σκηνή εδώ είναι η Τροία. Αγέρωχοι ηγεμόνες από τα ελληνικά νησιά με το αίμα κορωμένο στείλαν πλήθος καράβια στο λιμάνι της Αθήνας με στρατιώτες φορτωμένα και με τα εργαλεία δεινότατου πολέμου. Οι εξήντα εννιά απ’ αυτούς φορούνε βασιλικές κορόνες στο κεφάλι. Ξεκίνησαν απ’ το Σαρωνικό να φτάσουν στη Φρυγία κι όρκο έχουνε πάρει να γκρεμίσουνε την Τροία, που μέσα στα δυνατά κι αμάχητα τειχιά της ζει η Ελένη, του βασιλιά Μενέλαου η γυναίκα, σε μια κλίνη με τον ηδονικό τον Πάρη, που την είχε αρπάξει.
Αυτή ‘ναι η αιτία του πολέμου. Κι έχουν ξεφορτώσει στην Τένεδο, όπου φτάσαν, τα βαρύφορτα τα πλοία λεφούσι πολεμόχαρο. Κι άκοποι καθώς ήταν οι Έλληνες κι ανέγγιχτοι απ’ τη φούρια του πολέμου, στήσανε τις σκηνές τους στις πεδιάδες του Δαρδανού.
Της πόλης του Πριάμου οι έξι πύλες, η Ιλιάδα, η Τύμβρια, η Δαρδανική, η Τρωική, η Χαίτα κι η Αντηνορίδα, σφιχτοκλειδωθήκαν με μαντάλους θεόρατους, χοντρά δοκάρια και βαρειές αμπάρες, και μες στην πόλη περιορίστηκαν οι Τρωαδίτες. […] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

Τραγωδία σε πέντε πράξεις.

Ο Κ. Καρθαίος καταπιάστηκε με τη μετάφραση του “Μάκβεθ” ύστερα από επίμονη παρότρυνση της Μαρίκας Κοτοπούλη και αυτό είναι το πρώτο σαιξπηρικό έργο που έδωσε στη γλώσσα μας ο αξέχαστος εκείνος πνευματικός άνθρωπος. Από τότε, η μετάφραση τούτη δουλεύτηκε έξι φορές με την υποδειγματική ευσυνειδησία, τη σοφή κατάρτιση, την αλάθευτη κρίση και το ποιητικό ταλέντο του Κ. Καρθαίου, για να πάρει την οριστική της μορφή, αυτή που έχει στην παρούσα έκδοση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τραγωδία σε πέντε πράξεις.

Οι μεταφράσεις δραμάτων του Σαίξπηρ και άλλων κλασικών έργων που έγιναν από τον Καρθαίο θεωρούνται “θεατρικά” υποδειγματικές χωρίς να χάνουν στο ελάχιστο από την ποιητική τους μορφή. Ο ίδιος ο Καρθαίος γράφει: “Η ελληνική απόδοση τούτου του έργου έχει γίνει για το θέατρο και, όσο ήτανε για το μεταφραστή βολετό, λογοτεχνική”. Έτσι, μένοντας όσο μπορούσε περισσότερο πιστός στα νοήματα και στην ψυχή του πρωτοτύπου, προσπάθησε ο μεταφραστής να δώσει την εντύπωση ελληνικού κειμένου και τέτοιου που, αν ήταν τρόπος, να φτάνει, όπως λένε, ολόκληρο στο θεατή που κάθεται και το ακροάζεται μέσα στην αίθουσα του θεάτρου! Τούτο είναι δυσκολότατο… (Λιλή Ιακωβίδη, Ο ποιητής Καρθαίος. Από τη ζωή και το έργο του. Αθήνα, 1971)