Μέσα στον ολόχρυσο, ακίνητο καί ρέυστο κόσμο της Μαρίας Χασάπη.
Σον Μάθιους
Η Ελλάδα και η νέα θέση της στην Εγγύς Ανατολή
Καθώς μαίνονται πόλεμοι τόσο στην Ανατολική Ευρώπη όσο και στη Μέση Ανατολή, η Ελλάδα αποτελεί μια νησίδα σχετικής σταθερότητας. Συχνά θεωρείται το λίκνο του δυτικού πολιτισμού, ένα χριστιανικό ορθόδοξο κράτος στα όρια του ισλαμικού κόσμου. Όμως, έπειτα από μισό αιώνα ενσωμάτωσης στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ελλάδα συνδέεται ξανά με την Εγγύς Ανατολή και ο ρόλος της χώρας γεωπολιτικά και πολιτισμικά ενισχύεται.
Ταξιδεύοντας σε ολόκληρη την περιοχή, ο Sean Mathews εξερευνά σε βάθος τις μεταβολές που αναδιαμορφώνουν την Ευρώπη και την Εγγύς Ανατολή. Συναντά Έλληνες εμπόρους στο Κάιρο και ακούει από τους εναπομείναντες Έλληνες της Κωνσταντινούπολης για τη ρήξη της Τουρκίας με τη Δύση. Στην Ιερουσαλήμ ανακαλύπτει μια αναπτυσσόμενη συμμαχία μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, ενώ σε ένα κάποτε ακμαίο οθωμανικό λιμάνι συναντά ποδοσφαιρικούς χούλιγκαν πιστούς σε έναν Ρώσο ολιγάρχη.
Αυτή η τολμηρή επανεκτίμηση της Ελλάδας ως έθνους της Εγγύς Ανατολής προβάλλει το βυζαντινό και οθωμανικό παρελθόν της ως κλειδί για την επιβίωσή της στον σημερινό χαοτικό και συρρικνούμενο κόσμο.
Ανδρέας Καλλιβρετάκης
Οι αφανείς πρωταγωνιστές της εξέγερσης του 1973
Αυτό που έκανε το Πολυτεχνείο να γίνει το «Πολυτεχνείο», δεν είναι εκείνα που συνέβησαν μέσα στο υπό κατάληψη ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, αλλά όσα διαδραματίστηκαν έξω από αυτό. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν αρχικά γύρω από το Πολυτεχνείο και στη συνέχεια ξεχύθηκαν στους δρόμους της Αθήνας, συγκρότησαν διαδηλώσεις απ’ άκρου σ’ άκρο της πόλης, πανικόβαλαν τη φρουρά του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, έστησαν οδοφράγματα για να εμποδίσουν τη διέλευση των τεθωρακισμένων, πνίγηκαν στα δακρυγόνα και ξυλοφορτώθηκαν αγρίως από την Αστυνομία, στάθηκαν -κυριολεκτικά- μπροστά στις κάνες και δεν έκαναν πίσω παρά μόνο όταν πλέον μετρούσαν στις τάξεις τους εκατοντάδες τραυματίες και τους πρώτους νεκρούς. Πρόκειται για αυτούς που, ακόμη πιο εντυπωσιακό, τις επόμενες ημέρες, ενώ η εστία του Πολυτεχνείου είχε πλέον συντριβεί, εγκατέλειψαν τα σχολεία τους και τις δουλειές τους και διαδήλωναν ανάμεσα στα πυρά των αστυνομικών, των ακροβολιστών και των τεθωρακισμένων, μετρώντας νέα -και περισσότερα- θύματα. Την ιστορία εκείνων των αφανών ηρώων της εξέγερσης του 1973 επιχειρεί να καταγράψει (με ασυγχώρητη καθυστέρηση πενήντα ετών) αυτό το βιβλίο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Βιρτζίνια Γουλφ, Κάθριν Μάνσφιλντ
«Το καινούργιο φόρεμα» παρουσιάζει για πρώτη φορά από κοινού δύο διηγήματα που, μέσα από τη διαφορετική γραφή και οπτική των συγγραφέων τους, διερευνούν με διεισδυτικότητα τις πολύπλοκες σχέσεις εξουσίας με αφορμή το γυναικείο ένδυμα.
Στο διήγημα της Βιρτζίνια Γουλφ, μια φαινομενικά ασήμαντη αφορμή γίνεται η αφετηρία μιας βαθιάς καταβύθισης στην αυτοσυνειδησία, στην ανασφάλεια και στην αγωνία που γεννά η διαρκής προσπάθεια για κοινωνική αποδοχή. Με τη χαρακτηριστική ευαισθησία και τη δεξιοτεχνία της, η Γουλφ μετατρέπει μια καθημερινή στιγμή σε ένα λεπταίσθητο εσωτερικό δράμα.
Στα «Καινούργια φορέματα» της Κάθριν Μάνσφιλντ, το ένδυμα αποκτά ιδιαίτερη συμβολική βαρύτητα, καθώς συνδέεται με την ατομική ταυτότητα, τις κοινωνικές συμβάσεις και την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που η κοινωνία απαιτεί να είμαστε.
Δύο από τα πλέον διεισδυτικά διηγήματα του αγγλόφωνου μοντερνισμού προσκαλούν τον αναγνώστη σε μια βαθύτερη αναμέτρηση με τον εσωτερικό εαυτό και τον κοινωνικό χώρο, φωτίζοντας τις αθέατες εντάσεις ανάμεσα στην επιθυμία, στην ταυτότητα και στην ανάγκη για αποδοχή.




