Ποιος φονεύει τον άνθρωπο που αυτοκτονεί; Με αυτό το ερώτημα, παρμένο από αστυνομικό μυθιστόρημα, ο Camille de Toledo ανατέμνει την ταραγμένη ιστορία του 20ού αιώνα, αφού πρώτα αναγνωρίσει στην σωματική του κατάρρευση τις απώτατες συνέπειες μιας συστηματικής αποσιώπησης. Η απόπειρα εξεύρεσης λυτρωτικής απάντησης, τον φέρνει αντιμέτωπο με το σύγχρονο πρόσωπο του Μινώταυρου, του τέρατος της Ιστορίας που επανεμφανίζεται κάθε τόσο για να μας γονατίσει. Με ποιο τρόπο τα χρόνια της οικονομικής άνθισης, της χρυσής εποχής της βιομηχανίας, της ανοικοδόμησης μετά την ήττα της Γερμανίας το 1945, επικάλυψαν τους φόβους και τις αγωνίες από τα χρόνια του πολέμου; Τι μένει κρυμμένο μέσα στα σώματα από τα χρόνια τραύματα; Γιατί με την πρώτη πετρελαϊκή κρίση του 1973 αναδύθηκαν όλες οι αδυναμίες του παρελθόντος; Υπερβαίνοντας τα όρια της απλής αυτοβιογραφίας, ο συγγραφέας συνομιλεί με ένα μεταμοντέρνο alter ego, έναν σύγχρονο Θησέα του 21ου αιώνα, ο οποίος αναζητάει μια βιώσιμη λύση στο σύγχρονο υπαρξιακό αδιέξοδο.
Αύγουστος Κορτώ
Φανταστείτε αυτό το βιβλίο σαν βόλτα στο απρόβλεπτο µυαλό µου, σαν κουτί που περιέχει την καρδιά µου, σαν σπίτι χτισµένο µε λέξεις, όπου ζει η αλήθεια για τον Πέτρο.
Στις σελίδες του θα βρείτε πολλή µουσική, τα βιβλία που οµόρφυναν τη ζωή µου, τις απανωτές µου αποτυχίες στο άθληµα της φιλίας, τον πρώτο µου έρωτα (δεν είναι αυτό που νοµίζετε), σκηνές απ’ τον παραδεισένιο βίο µου µε τον Τάσο, λόγια λατρείας για τον Μάνο Χατζιδάκι, τη µάνα µου µε τα λυπηµένα γόνατα, ένα ορφανό ευθυµογράφηµα (και το γιατί γράφω κωµικά βιβλία), δύο ανέκδοτα κεφάλαια απ’ την πρώτη γραφή του Βιβλίου της Κατερίνας, την τρέλα µου σε όλες τις µορφές της, το βρακί της ελευθερίας, το πώς έγινα συγγραφέας (σπόιλερ: κατά τύχη) και τη µοναδική φορά στην ιστορία που έβγαλα τον σκασµό.
Έχω ζήσει περισσότερο απ’ όσο θα ζήσω, αλλά η σκέψη δεν µου φέρνει στεναχώρια. Είναι θαύµα το ότι έφτασα ως εδώ, το ότι µου δόθηκε και µου δίνεται κάθε µέρα τόση αγάπη. Με λίγη τύχη, φέρτε µου τα γεράµατα να τα φιλήσω!
Φανταστείτε το βιβλίο της ζωής µου σαν παιχνίδι που παίζει το φως µε το σκοτάδι εδώ και κοντά µισόν αιώνα. Το πρώτο κλάµα και το τελευταίο γέλιο µες στην ίδια ανάσα.
Σίντα Μπαγιάρ
Τεχεράνη, 1979. Ο Σάχης έχει ανατραπεί και ο Μπεχζάντ πιστεύει πως αυτή η επανάσταση θα φέρει την ελευθερία για την οποία αγωνίζεται. Ανάμεσα σε μυστικές αποστολές και πολιτικές διώξεις, ερωτεύεται τη θαρραλέα και οξυδερκή Ναχίντ και ονειρεύεται μαζί της ένα νέο μέλλον.
Δέκα χρόνια αργότερα, η οικογένεια ζει εξόριστη στη Γερμανία, προσπαθώντας να ξαναχτίσει τη ζωή της μακριά από την πατρίδα και τους ανθρώπους που έμειναν πίσω. Όμως το Ιράν παραμένει πάντα παρόν· στις σιωπές, στις αναμνήσεις, στις ειδήσεις που φτάνουν αργά μέσα στη νύχτα.
Καθώς τα παιδιά τους μεγαλώνουν ανάμεσα σε δύο κόσμους, η επιστροφή στην Τεχεράνη και η Πράσινη Επανάσταση του 2009 θα τους αναγκάσουν να αναμετρηθούν με όσα πίστεψαν, όσα έχασαν, όσα ξέχασαν και όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Ένα επίκαιρο και βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για την επανάσταση, την καταπίεση, την αντίσταση και την ακατανίκητη επιθυμία για ελευθερία.




