Χαμένα κορμιά – Poor things

15.90

Συγγραφέας:

Μετάφραση: Δημήτρης Βαρδουλάκης
Σελίδες: 344

Διατίθεται άμεσα και από τα γραφεία της LiFO, Boυλής 22, 6ος όροφος, Σύνταγμα.
Ώρες γραφείου (10:00-17:00). Τηλ. 210-3254290

Διατίθεται μόνο για αγορά online μέσω του lifoshop.gr

Η αγορά παλιών τευχών της LiFO αποτελεί ξεχωριστή λειτουργία του Shop.

Οι παραγγελίες για τα τεύχη της LiFO θα γίνονται ξεχωριστά και θα αποστέλλονται ξεχωριστά από άλλες αγορές από το LiFO Shop.

Tα έξοδα αποστολής υπολογίζονται για κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Κωδικός προϊόντος: LF-BK-10210 Κατηγορία: Ετικέτες: , ,

Όσοι αγόρασαν αυτό το προϊόν, επέλεξαν επίσης

Βιογραφία - Μαρτυρίες

Οι κεραίες της εποχής μου

Ανταίος Χρυσοστομίδης

Από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Αβάνα και το Μπουένος Άιρες, από τη Μαδρίτη μέχρι την Τεργέστη και τη Μόσχα, από το Γιοχάνεσμπουργκ μέχρι το Δουβλίνο και τη Στοκχόλμη, ένα συναρπαστικό ταξίδι με συγγραφείς απ’ όλο τον κόσμο, μια απρόβλεπτη περιπλάνηση σε βιβλία, ανθρώπους, εικόνες, ιδέες, κοινωνικά και υπαρξιακά ζητήματα της εποχής μας. Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης, ανήσυχος και πολυσχιδής, με κοσμοπολίτικη κουλτούρα και κριτικό πνεύμα, διέγραψε μια ξεχωριστή πορεία στους χώρους της δημοσιογραφίας, της πολιτικής και των γραμμάτων. Μεταξύ 1998 και 2014 υπήρξε ο υπεύθυνος επιμελητής των σειρών Ξένης Λογοτεχνίας στις Εκδόσεις Καστανιώτη, διαμορφώνοντας ένα διακριτό παράδειγμα για την ποικιλία και την ποιότητα των κειμένων που αξίζει να διαβάζονται μεταφρασμένα στα ελληνικά. Τον Αύγουστο του 2025 συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από τον πρόωρο θάνατό του. Σε αυτόν τον επετειακό τόμο, ο οποίος έρχεται να τιμήσει την προσωπικότητα και τη μεγάλη διαπολιτισμική κληρονομιά που πρόλαβε να αφήσει πίσω του, συσσωματώνονται οι απολαυστικές Κεραίες του. Η λογοτεχνία, πίστευε ο Ανταίος Χρυσοστομίδης, είναι ένα είδος γνώσης για τον κόσμο, μια γνώση ακατάτακτη και μοναδική που μπορεί να μας σώσει.

Για τις «Κεραίες» αναζητούσαμε λοιπόν σύνθετες προσωπικότητες, που να έχουν άποψη για τον σημερινό κόσμο όσο και για τους τρόπους με τους οποίους η λογοτεχνία παρεμβαίνει στα πράγματα […]. Έτσι, εάν κάποιος προσεγγίσει αυτά τα ντοκιμαντέρ σαν συνεκτική πρόταση, θα συνειδητοποιήσει ότι συνθέτουν μια πολιτισμική τοιχογραφία του 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα […]. Όμως προσοχή: o ενιαίος επετειακός τόμος του 2025 Οι κεραίες της εποχής μου, όπως και τα δύο βιβλία που εκδόθηκαν (2012, 2013), δεν συνιστούν μια μεταγραφή των ντοκιμαντέρ σε βιβλίο. Είναι κάτι διαφορετικό. Είναι μια ανάπτυξη, μια εμβάθυνση, ένας εμπλουτισμός όσων αποτυπώθηκαν στον φακό. Το αναγνωστικό κοινό θα παρακολουθήσει μια αναλυτική και αναστοχαστική παρουσίαση των συγγραφέων με λεπτομέρειες που φωτίζουν περισσότερο την προσωπικότητά τους και το εξοικειώνουν με τον χαρακτήρα τους, με τις κρίσιμες επιλογές στη ζωή τους, με τις διαψεύσεις ή τα τραύματά τους, με τα διακυβεύματα με τα οποία χρειάστηκε να αναμετρηθούν […]. Εντέλει, το βιβλίο Οι κεραίες της εποχής μου έχει χαρακτηριστικά έργου αναφοράς, και πολύ περισσότερο εφόσον έχουν φύγει από τη ζωή κάποιες σπουδαίες προσωπικότητες που αναδεικνύονται στις σελίδες του […].

Από την εισαγωγή της Μικέλας Χαρτουλάρη

34.00

Αυγή Σακετοπούλου

Δεν μπορούμε να θεραπευτούμε από το ασυνείδητό μας, όχι επειδή αποτυγχάνουμε, αλλά επειδή η ίδια η προέλευση του ασυνείδητου είναι τραυματική. Σε αντίθεση με τις τραυματοφοβικές προσεγγίσεις που εστιάζουν στο να εξαγνίσουν και να αντιστρέψουν το τραύμα, στο Σεξουαλικότητα Πέρα Από Τη Συναίνεση η Δρ Αυγή Σακετοπούλου στρέφει την προσοχή της στον τροπο που το υποκείμενο υπάρχει με το τραύμα του, κάνει κάτι με αυτό και εξερευνά νέους τρόπους να το βιώσει ή να δράσει σε σχέση με αυτό. Αντλώντας από θεωρίες όπως αυτές του Laplanche, της Aulagnier, της Zaltzman, του Bataille και Glissant (αλλά και από την queer θεωρία, τον Μαύρο φεμινισμό και την τέχνη), με τρόπο ιδιωματικό μεν, αλλά πάντα πιστό στο πνεύμα τους, η Δρ Σακετοπούλου διανοίγει τη σκέψη των θεωρητικών αυτών πέρα από τα αρχικά πεδία στα οποία είχε αυτή φτάσει. Έτσι, ρίχνει νέο φως σε όρους ήδη γνώριμους, ενώ παράλληλα μας συστήνει και σε νέα πεδία σκέψης, όπως η κεντρική, στο παρόν βιβλίο, θεωρία της, αλλά και σε όρους όπως η οριακή συναίνεση, το κατακλυσμικό και ο επιτακτικός σαδισμός. Ένα βιβλίο μέσω του οποίου η Δρ Σακετοπούλου καθίσταται ευάλωτη ενώπιόν μας, αλλά μας ζητά να παραδοθούμε κι εμείς σ’ αυτό που ακολουθεί, να καταστούμε διαπερατά στην αδιαφάνεια, στο σεξουαλικό, όχι μόνο αυτό που περιγράφεται, αλλά αυτό που επιδρά κάθε στιγμή από μέσα μας και πάνω μας. Ένα βιβλίο βαθιά πολιτικό, όχι γιατί ερμηνεύει την πολιτική, αλλά γιατί αναδεικνύει το πολιτικό μέσα από την ψυχανάλυση και εξηγεί πώς μια ψυχανάλυση αντάξια αυτών που διατείνεται, δεν μπορεί να υφίσταται σ’ ένα περιβάλλον πολιτικής ουδετερότητας το οποίο ισοδυναμεί με σύμπραξη με τις κυρίαρχες εξουσιαστικές κανονιστικές δομές. Ένα γνήσιο, εντέλει, ψυχαναλυτικό πόνημα: δεν αποτελεί απλώς μια θεωρητική πραγματεία, αλλά είναι απόσταγμα εμπειρίας που προέρχεται από την κλινική εργασία, αλλά και μια βαθιά ενημερότητα της ζώσας εμπειρίας, η οποία προσφέρεται με τρόπο που τη φέρνει σε διάλογο με εμάς, όσα τη μελετάμε, εμπλέκοντας και τη δική μας εμπειρία. (Αντώνης Πούλιος, επιστημονικός επιμελητής, από τον πρόλογο για την ελληνική έκδοση)

37.10

Νίκος Κουραχάνης

Το βιβλίο Στέγαση και παιδική προστασία αναδεικνύει τη βαθιά σύνδεση μεταξύ κοινωνικής πολιτικής και παιδικής ευημερίας, εστιάζοντας στις στεγαστικές παρεμβάσεις για τα παιδιά που στερούνται οικογενειακής υποστήριξης. Μέσω μιας εμπεριστατωμένης ανάλυσης, εξετάζονται τόσο οι παραδοσιακές προσεγγίσεις στέγασης ευάλωτων παιδιών, όπως τα ιδρύματα, όσο και οι σύγχρονες πολιτικές εναλλακτικής φροντίδας, όπως η αναδοχή, η τεκνοθεσία και οι δομές ημιαυτόνομης διαβίωσης.

Η παιδική προστασία στην Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη σε ιδρυματικές μορφές στεγαστικής μέριμνας, παρότι αυτές θεωρούνται αναχρονιστικές, αναποτελεσματικές και κακοποιητικές. Αναπόφευκτα, εξακολουθεί να αποκλίνει από τις σύγχρονες στεγαστικές προσεγγίσεις που προάγουν την οικογενειακή και κοινοτική διαβίωση.

Με την αξιοποίηση ερευνητικών δεδομένων, το βιβλίο αναδεικνύει την ελλειμματική ανάπτυξη των πολιτικών εναλλακτικής φροντίδας, καθώς και την επικοινωνιακή κατάχρησή τους από τις εγχώριες κυβερνήσεις, οι οποίες τις επικαλούνται χωρίς στην πραγματικότητα να τις εφαρμόζουν. Σκιαγραφώντας τις σύγχρονες διεθνείς πρακτικές, κατατίθεται μια κριτική αποτίμηση του ελληνικού συστήματος παιδικής προστασίας. Υπό αυτό το πρίσμα διατυπώνεται η αναγκαιότητα στρατηγικής μετάβασης από την ιδρυματική στέγαση σε στεγαστικές πολιτικές που υπηρετούν την ισότητα της αφετηρίας και ενθαρρύνουν ένα σχέδιο αξιοβίωτης ζωής βασισμένο στην κοινωνική συμμετοχή.

20.00

Δήμητρα Τζανάκη

Το φύλο έχει αποτελέσει και συνεχίζει να αποτελεί τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη δυτική λευκή (προτεσταντική) ανδρωπότητα και το εκθηλυμένο, «ατελές» γένος, προωθώντας τις καπιταλιστικές, πετρελαϊκές και πατριαρχικές σχέσεις.

Αυτή η διαδικασία οδηγεί στη συνεχιζόμενη γυναικοκτονία και θηλυκοκτονία της γνώσης, του τραύματος, της αλήθειας, της επιστήμης και της μνήμης, ενώ ταυτόχρονα διασφαλίζει την πατριαρχική οικογένεια και το κράτος, στοχεύοντας στην εκτροφή μιας τεχνητής, κρατικά ελεγχόμενης, γυναικείας μήτρας. Σ’ αυτό το βιβλίο γίνεται μια προσπάθεια να ερμηνευθεί το φύλο όχι απλώς ως μια ταξινόμηση ανάμεσα στα δύο φύλα ή ως διάκριση μεταξύ βιολογικού και κοινωνικού, αλλά ως ένα καθεστώς αλήθειας. Επιπλέον, εξετάζονται οι μορφές αντίστασης που αναδύονται ανάμεσα στις (μαύρες) γυναίκες/θηλυκότητες τωνκατώτερων στρωμάτων, καθώς και στις ζωές, τα σώματα, τις επιθυμίες και τις αλήθειες που βρίσκονται εκτός του λευκού έμφυλου και φυλετικού φάσματος. Στο επίκεντρο της αφήγησης βρίσκεται η ανάγκη για κατάργηση, και όχι μόνο απο-αποικιοποίηση, του φύλου, του ευγονικού ετρο-σεξο-φυλετικού πατριαρχικού καπιταλισμού, καθώς και η ανάγκη για την κατάργηση της ταξινόμησης της ζωής σε ανθρώπινο και εκθηλυμένο γένος. Αυτή η διαδικασία απαιτεί την κατάργηση της ίδιας της λευκής πατριαρχικής και ευγονικής επιστήμης και γνώσης και της καθιερωμένης «ορθής αλήθειας».

22.00

Δημήτρης Ραπίδης

Στις 18 Δεκεμβρίου 2022, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αργεντινής επικράτησε της Γαλλίας με 4-2 στα πέναλτι στο στάδιο Lusail του Κατάρ για να στεφθεί πρωταθλήτρια στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Το τουρνουά ολοκλήρωσε έναν κύκλο προώθησης του εμιράτου ως προορισμού για μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις, μια δεκαετία όπου ακούσαμε, διαβάσαμε και μάθαμε για τα προβλήματα και τα «θολά» σημεία της υποψηφιότητας του Κατάρ, τη μεταχείριση των μεταναστών εργατών, τις συνθήκες μέσα στις οποίες εργάζονταν για την κατασκευή των γηπέδων και όλων των υποδομών που απαιτούνταν για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, τις γεωπολιτικές διαστάσεις της υποψηφιότητας του Κατάρ, ρεπορτάζ που αφορούσαν τη θέση της γυναίκας στη τοπική κοινωνία ή την ορατότητα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Δημοσιεύματα, αποκαλύψεις από μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης, τοποθετήσεις αξιωματούχων της FIFA, από πολιτικούς και κυβερνώντες, διαψεύσεις, κινητοποιήσεις οργανώσεων για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μια πραγματική «μάχη χαρακωμάτων» με κάθε πλευρά να εντείνει τη ρητορική της όσο πλησίαζε η ημερομηνία έναρξης της διοργάνωσης. Γιατί συνέβη όλο αυτό που καμία σχέση δεν φαίνεται να έχει με το ποδόσφαιρο;

Οι απαντήσεις πολλές και μεταξύ αυτόν είναι και το sportswashing. Ένας όρος της σύγχρονης βιβλιογραφίας που όμως έχει τις ρίζες του βαθιά μέσα στα κιτάπια της ιστορίας. Το sportswashing δεν είναι κάτι καινούργιο, δεν είναι επινόηση του 21ου αιώνα, αλλά ένα από τα πιο δημοφιλή, εξαγώγιμα «προϊόντα» της Ευρώπης των πρώτων δεκαετιών του περασμένου αιώνα.

Η περιήγησή μας ξεκινά από το 1920 και την Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι, προχωράμε στην Ισπανία του Φρανθίσκο Φράνκο, ανεβαίνουμε βορειότερα στη Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ για να διασχίσουμε έπειτα τον Ατλαντικό Ωκεανό και να βρεθούμε πρώτα στην Αργεντινή του Χουάν Περόν και του Χόρχε Βιντέλα και στη συνέχεια στη Βραζιλία του Ζετούλιο Βάργκας. Συνεχίζουμε την περιήγησή μας επιστρέφοντας στην Ευρώπη και την Πορτογαλία του Αντόνιο Σαλαζάρ, περνάμε στην άλλη άκρη της υφηλίου, στην Κίνα, και τις πολιτικές του κομμουνιστικού καθεστώτος με αιχμή του δόρατος την ηγεσία του Σι Τζινπίνγκ, για να κλείσουμε με το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία.

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι ένα ταξίδι ιστορίας στα σκοτεινά δωμάτια του sportswashing με κοινό σημείο αναφοράς το ποδόσφαιρο, την μπάλα, που βρέθηκε σε «λάθος πόδια».

14.00