Cult όψεις του ελληνικού κινηματογράφου

17.00

Συγγραφέας:
Εκδόσεις:

Σελίδες: 216

Διατίθεται άμεσα και από τα γραφεία της LiFO, Boυλής 22, 6ος όροφος, Σύνταγμα.
Ώρες γραφείου (10:00-17:00). Τηλ. 210-3254290

Διατίθεται μόνο για αγορά online μέσω του lifoshop.gr

Η αγορά παλιών τευχών της LiFO αποτελεί ξεχωριστή λειτουργία του Shop.

Οι παραγγελίες για τα τεύχη της LiFO θα γίνονται ξεχωριστά και θα αποστέλλονται ξεχωριστά από άλλες αγορές από το LiFO Shop.

Tα έξοδα αποστολής υπολογίζονται για κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Όσοι αγόρασαν αυτό το προϊόν, επέλεξαν επίσης

Μανόλης Κούμας

Στα τέλη του 1947, και ενώ ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, η Ελλάδα υπήρξε η μοναδική χώρα του δυτικού κόσμου που ψήφισε στον ΟΗΕ κατά της δημιουργίας ενός εβραϊκού κράτους στην περιοχή της Παλαιστίνης. Τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες, έως και την de jure αναγνώριση του Ισραήλ από την κυβέρνησητου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1990, οι ελληνοϊσραηλινές σχέσεις διήλθαν περίοδο παρατεταμένης κρίσης. Το ίδιο διάστημα, εκ διαμέτρου αντίστροφα εξελίχθηκαν οι σχέσεις της Ελλάδας με τα αραβικά κράτη, καθώς η Αθήνα πραγματοποιούσε εντυπωσιακά«ανοίγματα» στον αραβικό κόσμο.Σκοπός του παρόντος βιβλίου είναι να προσφέρει μια γενική επισκόπηση της ελληνικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή από τα τέλη του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και να αναδειχθούν οι παράγοντες που «ωθούσαν» την ελληνική διπλωματία να υιοθετεί φιλοαραβική στάση: η ανάγκη προστασίας του Αιγυπτιώτη ελληνισμού και των Ελληνορθόδοξων Πατριαρχείων Ιεροσολύμων, Αντιοχείας και Αλεξανδρείας· η προσπάθεια εξασφάλισης της υποστήριξης των αραβικών κρατών στον ΟΗΕ ιδίως στο κυπριακό ζήτημα· η πρόσληψη της θέσης του Ισραήλ στο διεθνές σύστημα· η αίσθηση ότι η στρατηγική σημασία της Ελλάδας θα ενισχυόταν εάν έπαιζε τον ρόλο «προγεφυρώματος» ανάμεσα στον δυτικό κόσμο και τους Άραβες· και η προώθηση των ελληνικών οικονομικών συμφερόντων στη Μέση Ανατολή.

19.99

Τζάστιν Τόρρες

Η τόσο μεγάλη συμμετοχή των γυναικών στον Δημοκρατικό Στρατό αποτέλεσε ένα ανατρεπτικό γεγονός για όλη την ελληνική κοινωνία, το οποίο ήταν δύσκολο να το κατανοήσει, να το ερμηνεύσει και να το εντάξει -ακόμα και σήμερα- στη συλλογιστική της. Ο στόχος αυτού του βιβλίου δεν είναι να εξιδανικεύσει τη δράση των μαχητριών του Δημοκρατικού Στρατού, αλλά να την καταγράψει, ώστε να την καταστήσει ορατή. Η ιστοριογραφία δεν διαθέτει πολλές αναπαραστάσεις γυναικών που συμμετείχαν σε ένοπλες εμφύλιες συγκρούσεις, γι΄ αυτό το εγχείρημα ήταν δύσκολο. Το 2000, μετά το Ψήφισμα 1325 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η έρευνα για τον ρόλο των γυναικών στους πολέμους έχει αρχίσει να αναπτύσσεται. Ως γενικό συμπέρασμα θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι γυναίκες δεν είναι απλώς θύματα των πολέμων αλλά και φορείς κοινωνικής αλλαγής.

20.99

Θόδωρος Σκυλακάκης

Καθολικό Βασικό Κεφάλαιο
Ελευθερία και αξιοπρέπεια σε έναν κόσμο χωρίς μισθό

ΣΗΜΕΡΑ, ΟΥΤΟΠΙΑ ΚΑΙ ΔΥΣΤΟΠΙΑ ΜΑΣ ΚΟΙΤΟΥΝ ΚΑΤΑΜΑΤΑ

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι η πρώτη τεχνολογία που υποκαθιστά ταυτόχρονα νοητική και φυσική εργασία. Εισβάλλοντας στη ζωή μας, μαζί με ρομπότ, drones και αυτοκινούμενα οχήματα, πυροδοτεί μια –χωρίς προηγούμενο– επανάσταση. Ξεκινά μια νέα εποχή, βαθιά αντιφατική.

Με πρωτοφανή δημιουργία πλούτου αλλά και εκρήξεις ανισότητας.

Με εκτόξευση της παραγωγικότητας, που απειλεί όμως τους εργαζόμενους στις υπηρεσίες γνώσης με χαμηλή ελαστικότητα ζήτησης, όπως νομικά, λογιστικά, συμβουλευτικές υπηρεσίες κ.λπ.

Με πτώση τιμών αλλά και ασφυκτική πίεση στο εμπόριο.

Με τεχνολογικά άλματα και ταυτόχρονη εκτόπιση της ανθρώπινης εργασίας.

Ο Θόδωρος Σκυλακάκης συνδυάζει οικονομική ανάλυση, πολιτική φιλοσοφία και ιστορική εμπειρία για να χαρτογραφήσει αυτή τη μετάβαση. Προτείνει πολιτικές για να αποτραπεί η μαζική απαξίωση ανθρώπων και οι κοινωνικές εκρήξεις. Και διατυπώνει μια ρηξικέλευθη πρόταση: τη μετάβαση από μια κοινωνία μισθωτών σε μια κοινωνία ιδιοκτητών, όπου όλοι διαθέτουν ένα Καθολικό Βασικό Κεφάλαιο.

Ταυτόχρονα, υπερασπίζεται τις ευρωπαϊκού τύπου δημοκρατίες ως τελευταία ελπίδα απέναντι στον αυταρχισμό και θέτει το καίριο ερώτημα: πώς δεν θα δημιουργήσουμε μια νέα οντότητα που δεν θα μπορούμε να ελέγξουμε;

Ένα βιβλίο πυξίδα για την εποχή της μεγάλης ανατροπής.

20.00

Φρίντριχ Νίτσε

Η «Γενεαλογία της ηθικής» δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1887, ένα χρόνο μετά το «Πέρα από το καλό και το κακό» και τρία μετά το «Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα». Είναι το πιο συστηματικό και συγκροτημένο έργο του Νίτσε, στο οποίο προσπαθεί να δείξει, όπως λέει ο M. Sautet, ότι οι ηθικές και φιλοσοφικές αξίες της Δύσης, όχι μόνο συνέβαλαν στην εξασθένηση του ανθρώπου, αλλά έφθειραν τα θεμέλια της γνώσης και των επιστημών. Με το έργο αυτό ο Νίτσε εγκαινιάζει την προσπάθειά του για μια επαναξιολόγηση όλων των αξιών, προσπάθεια που θα σταματήσει όμως με βίαιο τρόπο η τρέλα (1889). […] (Από την έκδοση)

15.90

Μαξ Χόρκχαϊμερ, Τέοντορ Β. Αντόρνο

Το έργο αυτό αποτελεί τη σημαντικότερη στιγμή της Κριτικής Θεωρίας, κατά κάποιο τρόπο το μανιφέστο της Σχολής της Φραγκφούρτης. Το κείμενο που απέδωσε στη νεωτερικότητα την ταυτότητά της, που σφράγισε το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, καταγράφοντας συστηματικά τα συμπτώματα πουεκδηλώθηκαν σε αυτή την περίοδο και επιτρέπουν τη διάγνωση της ασθένειας του σύγχρονου κόσμου, άσκησε μεγάλη και άμεση επιρροή στην πνευματική και την ιδεολογική ζωή της Ευρώπης στο δεύτερο μισό. Το έργο των Χορκχάιμερ και Αντόρνο αποτελεί, πέρα από κάθε αμφισβήτηση και κριτική, έναν «γνώμονα» στη φιλοσοφική σκέψη του 20ού αιώνα. Σήμερα το έργο, που έχει μεταφραστεί σε όλες σχεδόν τις γλώσσες, αποτελεί βασική αναφορά όχι μόνο της σύγχρονης φιλοσοφικής και κοινωνικής σκέψης, αλλά και των θεωριών της επικοινωνίας και των μέσων.

23.00