Το 1955, όταν εκδόθηκε για πρώτη φορά η “Λολίτα”, η αίσθηση που προκάλεσε ήταν τέτοια, ώστε καθιέρωσε τον Ναμπόκοφ ως έναν από τους πιο πρωτότυπους συγγραφείς του 20ού αιώνα.Στην εισαγωγή του σ’ αυτό το σύγχρονο κλασικό έργο ο ‘Aλφρεντ ‘Aππελ ο νεότερος χαρακτηρίζει τη “Λολίτα” ως «αναμφιβόλως το πλέον υπαινικτικό και γλωσσικά παιγνιώδες μυθιστόρημα μετά τον “Οδυσσέα” του Τζόυς». Η παρούσα υπομνηματισμένη έκδοση, αναθεωρημένη και εμπλουτισμένη εκδοχή της έκδοσης του 1970, αναλύει εμπεριστατωμένα τον κειμενικό πλούτο της “Λολίτας”, φωτίζοντας τις περίτεχνες λεκτικές υφάνσεις και δείχνοντας πώς συμβάλλουν στο γενικό «νόημα» του μυθιστορήματος. Ο ‘Aλφρεντ ‘Aππελ ο νεότερος παρέχει επίσης νέες παρατηρήσεις σχετικά με την τεχνική του μυθιστορήματος, με τα παιχνίδια, τα λεκτικά σχήματα και τα καλολογικά στοιχεία, καθώς και μια απολαυστική βιογραφική βινιέτα του Ναμπόκοφ. Οι σημειώσεις ετοιμάστηκαν σε συνεργασία με τον ίδιο τον Ναμπόκοφ, ενώ νέες εικασίες σχετικά με τους λογοτεχνικούς υπαινιγμούς και τις αναφορές επιβεβαιώθηκαν από τον Ναμπόκοφ στα τελευταία χρόνια της ζωής του. «Το έργο του καθηγητή ‘Aππελ αποκαλύπτει πολλά… πάνω απ’ όλα δείχνει ότι η “Λολίτα” είναι ένα από τα λίγα μοντέρνα έργα που επιδέχονται τέτοιον υπομνηματισμό… Από δω και πέρα, οι πάντες θα πρέπει να διαβάζουν τη “Λολίτα” σ’ αυτή την έκδοση». New Statesman & Society
Ιωάννα Μπουραζοπούλου
Οδοιπορικό στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα με τον αραμπά μιας αστροχελώνας – ένα πλανόδιο εργαστήριο μύθων, γρίφων και αντικατοπτρισμών.
Καθώς η αστροχελώνα οδηγεί τον αραμπά της στα χνάρια τεράτων του δρυμού, παρακολουθούμε την ταραχώδη πορεία της έμπνευσής της μέσα στη δίνη των κοινωνικών και πολιτικών γεγονότων της τελευταίας εικοσαετίας. Το δάσος είναι γεμάτο παραπλανητικούς ήχους, θροΐσματα, τερετίσματα, συριγμούς, αλλά και οικείες φωνές πλασμάτων της τέχνης, που ενεργοποιούν το εργαστήρι του αραμπά, δίνοντας κάθε φορά το έναυσμα ή το θέμα του μύθου που θα σμιλευτεί.
Ορνιθόρυγχοι βιβλιοθήκης, κόνδορες σε πλωτές σχεδίες, γάτες της Βεγγάλης κρυμμένες σε φυλλωσιές, κοράκια αγγελιοφόροι, ενυδρίδες του καταρράκτη, πολεμοχαρείς ταύροι, μελετητές κάστορες, ιπτάμενοι σκίουροι και αρμαντίλλο σε άρματα από λιβελούλες, είναι ορισμένες από τις φωνές που συνοδεύουν τον αραμπά στα περάσματα των γκρεμών και στα επικίνδυνα ξέφωτα του δάσους. Ένα δάσος δοκιμαζόμενο από αλλεπάλληλες κρίσεις, απώλειες και σπαρακτικούς διχασμούς, προκλήσεις και διλήμματα, που ο μύθος επιχειρεί να εκφράσει και να κατανοήσει, φτάνοντας μέχρι την έκρυθμη πραγματικότητα του σήμερα.
913
Εκατό χρόνια Cahiers d’art στο Μουσείο Μπενάκη.
Το περιοδικό που επηρέασε καταλυτικά τη Μοντέρνα Τέχνη.
Νατσούο Κιρίνο
Η Ρίκι έφυγε από τη βαρετή γενέτειρά της στο Χοκάιντο αναζητώντας μια καλύτερη ζωή στο Τόκιο. Όμως στη μεγάλη πόλη μόλις που τα βγάζει πέρα. Κάθε μέρα τρώει μεσημέρι βράδυ το ίδιο γεύμα: ένα βραστό αυγό που δεν κοστίζει και πολύ. Έτσι, όταν η φίλη της ανακαλύπτει ένα πρακτορείο που προσφέρει ένα παχυλό ποσό για δωρεά ωαρίων, αρπάζουν και οι δύο την ευκαιρία για μια συνέντευξη.
Από την άλλη, η Γιούκο και ο Μοτόι προσπαθούν εδώ και χρόνια να αποκτήσουν παιδί. Δοκίμασαν σχεδόν κάθε διαθέσιμη επιλογή, αλλά μάταια – μέχρι που ο Μοτόι ανακαλύπτει ότι, παρόλο που η παρένθετη μητρότητα είναι παράνομη στην Ιαπωνία, υπάρχει μια εταιρεία που έχει βρει ένα παραθυράκι.
Ταξικές διαφορές, εξουσία, έλεγχος πάνω στο σώμα του άλλου. Η γραφή της Kirino ξηλώνει σιγά σιγά τις ραφές της κοινωνίας, επαναξιολογώντας την αντίληψή μας για τη μητρότητα, την αυτοεκτίμηση, τη σωματική αυτονομία και την κοινωνική τάξη. Τι σημαίνει να έχεις τον έλεγχο; Και τελικά μπορεί πράγματι το χρήμα να αγοράσει την ευτυχία;
Η περιπλοκότητα της παρένθετης μητρότητας μέσα από τον φακό των τάξεων στη σύγχρονη Iαπωνία.




