Η ιστορία μιας ιδέας: Θεωρίες Συνωμοσίας

13.95

Εκδόσεις:

Μετάφραση: Κωστής Πανσέληνος
Σελίδες: 288

Διατίθεται άμεσα και από τα γραφεία της LiFO, Boυλής 22, 6ος όροφος, Σύνταγμα.
Ώρες γραφείου (10:00-17:00). Τηλ. 210-3254290

Διατίθεται μόνο για αγορά online μέσω του lifoshop.gr

Η αγορά παλιών τευχών της LiFO αποτελεί ξεχωριστή λειτουργία του Shop.

Οι παραγγελίες για τα τεύχη της LiFO θα γίνονται ξεχωριστά και θα αποστέλλονται ξεχωριστά από άλλες αγορές από το LiFO Shop.

Tα έξοδα αποστολής υπολογίζονται για κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Κωδικός προϊόντος: LF-BK-11359 Κατηγορία:

Όσοι αγόρασαν αυτό το προϊόν, επέλεξαν επίσης

Έντουαρντ Σαιντ

Λίγα θεωρητικά έργα σημάδεψαν τόσο βαθιά τις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα όσο ο Οριενταλισμός του Αμερικανοπαλαιστίνιου διανοητή Έντουαρντ Σάιντ (1935-2003).

Από το 1978 που εκδόθηκε για πρώτη φορά, το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες κι έχει γίνει έργο-ορόσημο για τους μελετητές της συγκριτικής λογοτεχνίας, των Επιστημών του Ανθρώπου γενικά, και για τους ιστορικούς της αποικιοκρατίας. Ο Σάιντ, θέτοντας στο μικροσκόπιο τους τρόπους με τους οποίους έχει αναπαρασταθεί η αραβομουσουλμανική Ανατολή στη δυτική λογοτεχνία των τελευταίων αιώνων, αλλά και σε άλλους παράλληλους λόγους –επιστημονικούς, γεωγραφικούς, διοικητικούς, κλπ.– που αναπτύσσονται σταθερά από τις δυτικές αποικιοκρατικές δυνάμεις την εποχή της παγκόσμιας επέκτασής τους, έδειξε πώς η «Δύση» σφυρηλατεί την ίδια της την ταυτότητα μέσ’ από την κατασκευή του «αρνητικού» της: μιας πλαστά ομοιογενούς και παραπλανητικά υποτιμητικής εικόνας της «Ανατολής», τέτοιας που να δικαιολογεί την υπεροχή και την κυριαρχία του «λευκού ανθρώπου».

Έθεσε ταυτόχρονα ευρύτερου ενδιαφέροντος ερωτήματα, όπως: Με ποια κριτήρια συγκροτήθηκε ο λεγόμενος «δυτικός λογοτεχνικός κανόνας»; Τι καθόρισε την επιβολή της αγγλικής ως παγκόσμιας γλώσσας; Τι συνδέει τις κειμενικές λειτουργίες της αναπαράστασης με τις πολιτικές λειτουργίες της εκπροσώπησης;

Από την προβληματική του γεννήθηκε ένας ολόκληρος ακαδημαϊκός κλάδος των ημερών μας, οι λεγόμενες Μεταποικιακές Σπουδές.

25.50

Κάρολ Άνταμς

Στο δοκίμιο “Σώματα προς κατανάλωση, η Carol), Adams υποστηρίζει ότι στον πατριαρχικό καπιταλισμό, η βία κατά των γυναικών και η βία απέναντι στα μη ανθρώπινα ζώα είναι άρρηκτα συνδεδεμένες, και εδράζονται στις ίδιες πρακτικές καθυπόταξης των σωμάτων. Η «κρεατοφαγική κουλτούρα» δεν είναι απλώς μια διατροφική επιλογή αλλά μια πρακτική που εξοικειώνει το υποκείμενο με την ιδέα ότι ορισμένα σώματα είναι διαθέσιμα για κατανάλωση. Ο δισταγμός της φεμινιστικής θεωρίας να συμπεριλάβει στις αναλύσεις της την εκμετάλλευση των μη ανθρώπινων ζώων, την εγκλωβίζει σε μία συνθήκη όπου άθελά της αναπαράγει τις ίδιες καπιταλιστικές και πατριαρχικές δομές τις οποίες επιχειρεί να υπερβεί. Η Adams απευθύνει ένα ηχηρό κάλεσμα για έναν χορτοφαγικό φεμινισμό και έμπρακτη αλληλεγγύη με τα μη ανθρώπινα ζώα.

9.54

Τζωρτζ Στάινερ

Ο Τζωρτζ Στάινερ, στο πρώτο του αυτό έργο, μελετά δύο αντιθετικές ιδιοσυγκρασίες, δύο ανταγωνιστικά λογοτεχνικά παραδείγματα και δύο αντικρουόμενες κοσμοθεωρίες. Στο δί­λημμα Τολστόι ή Ντοστογιέφσκι, η ουδετερότητα είναι ψευδής, αν όχι αδύνατη. Το έργο του Τολστόι εντάσ­σεται στην επική παράδοση, ενώ η τέχνη του Ντοστογιέφσκι ανάγεται στα θεμέλια της δραματικής σύλλη­ψης του κόσμου. Ο Στάινερ διαβάζει αντιστικτικά τα σημαντικότερα έργα των δύο Ρώσων συγγραφέων και εξε­τάζει συστηματικά το ιστορικό, ιδεο­λογικό και λογοτεχνικό τους πλαίσιο.

16.50

Πέτρος Κατσάκος

Τι κοινό έχουν τα τροπικά δάση της Ινδονησίας με τα παγωμένα νερά της Αρκτικής, οι δανέζικες νήσοι Φερόες με τη Σαπιέντζα στα ανοιχτά της Μεσσηνίας, τα καλντερίμια της Σαντορίνης με τα δελφινάρια των ευρωπαϊκών τουριστικών πόλεων, τα ιχθυοτροφεία οξύρυγχων με τα αμερικάνικα ιπποδρόμια, οι Ουκρανοί εστιάτορες με τη βρετανική βασιλική φρουρά, το πρωινό αυγό που μας καλημερίζει με το πουπουλένιο μαξιλάρι που μας καληνυχτίζει;

Στοιχειώνονται όλα από τις βουβές κραυγές αμέτρητων ζώων που θεωρούμε κατώτερα και άρα δίχως δεύτερη σκέψη αναλώσιμα προς δική μας σίτιση, ένδυση, άνεση, εξυπηρέτηση, τέρψη, κοινωνική προβολή κι επίδειξη.

Ο Πέτρος Κατσάκος στέκεται εκεί όπου οι πολλοί απλώς προσπερνούν για να αφουγκραστεί όλα εκείνα τα πλάσματα που θεωρούμε ότι στερούνται φωνής επειδή επιλέγουμε να μην την ακούσουμε, επειδή προτιμάμε να μην την καταλάβουμε. Αφουγκράζεται και καταγράφει τον κόσμο «μας» από τη δική τους σκοπιά, δανείζει τη φωνή του σε όλα εκείνα τα μη-ανθρώπινα ζώα στα οποία αρνούμαστε μια ισότιμη ύπαρξη πάνω στον πλανήτη ενώ γνωρίζουμε πως τους ανήκει εξίσου.

Καταγράφει και μας καλεί να αλλάξουμε τον τρόπο που αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο, γιατί αν δεν πάρουμε θέση τώρα, σύντομα δεν θα μας μένει παρά να αφηγούμαστε ιστορίες για όσα με δική μας υπαιτιότητα χάσαμε, να θρηνούμε για όσα αλόγιστα καταστρέψαμε.

14.84

Ντάνιελ Μέντελσον

“Η άλλοτε δυσχερής, άλλοτε γόνιμη συνάντηση ανάμεσα στον αρχαίο και στον σύγχρονο κόσμο αποτελεί, από πολλές απόψεις, τη βασική θεματική που συνδέει τα είκοσι τέσσερα δοκίμια της συλλογής αυτής, που με μεγάλη χαρά παρουσιάζω για πρώτη φορά στο αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας, μιας χώρας της οποίας η κουλτούρα, τόσο η αρχαία όσο και η σύγχρονη, διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό το πώς γράφω και το πώς ζω. Ορισμένα από τα κείμενα του βιβλίου είναι, αναπόφευκτα, αφιερωμένα στον πολιτισμό της κλασικής Ελλάδας […] Πολλά όμως από τα «κλασικά» δοκίμια του βιβλίου εξετάζουν τους τρόπους με τους οποίους το παρόν, και ιδίως η αμερικανική ποπ κουλτούρα, αναμετράται, άλλοτε επιτυχώς, άλλοτε όχι, με την ελληνική κληρονομιά […] Σε άλλα «κλασικά» δοκίμια μελετώ το πώς ορισμένα κεντρικά θέματα των ελληνικών μύθων εξακολουθούν να διαμορφώνουν με τρόπους απροσδόκητους τη μαζική εμπειρία, από την εμμονή μας με τη δολοφονία του Κέννεντυ έως την άρνησή μας να ταφεί η σορός του βομβιστή της Βοστόνης. Αλλά ακόμα και πολλά από τα δοκίμια που δεν είναι εμφανώς «ελληνικά» προδίδουν, ενδεχομένως, μια ισόβια πνευματική ενασχόληση με την αρχαιοελληνική κουλτούρα και λογοτεχνία και την επιρροή τους επάνω μου”. Από τον πρόλογο του συγγραφέα.

19.70