Για ακόμα μία φορά, ο Fitzek μάς εκπλήσσει με μια συλλεκτική έκδοση με διαδραστικό εφέ εξωφύλλου αλλά και μια ανατριχιαστική ιστορία!
Νόμιζε πως ο μεγαλύτερος της φόβος ήταν να είναι μόνη. Μέχρι που ανακάλυψε ότι μόνη δεν ήταν ποτέ.
Η ποινικολόγος Ζάρα Βολφ πάσχει από μονοφοβία, τον φόβο της μοναξιάς. Αυτό που δεν γνωρίζει είναι πως, απ’ όταν μετακόμισε με την κόρη της στα προάστια του Βερολίνου, έχει έναν αόρατο γείτονα που δεν πρόκειται να την αφήσει μόνη ούτε για ένα δευτερόλεπτο…
Το κακό παραμονεύει κοντά σου.
Πιο κοντά σου απ’ ό,τι μπορείς να φανταστείς…
Το νέο μυθιστόρημα του Νο 1 συγγραφέα ψυχολογικών θρίλερ υπόσχεται εγγυημένα άγρυπνες νύχτες!
«Η αυτομυθοπλασία είναι μια μυθοπλασία συμβάντων και γεγονότων αυστηρά αληθινών». Έτσι ορίζει ο Σερζ Ντουμπροφσκύ, εισηγητής του νεολογισμού «autofiction», το λογοτεχνικό είδος στο οποίο πραγματικές και φανταστικές αφηγήσεις διασταυρώνονται στη βάση ενός συμβολαίου ψεύδους ανάμεσα στον συγγραφέα και στον αναγνώστη, που έρχεται σε αντιδιαστολή με το συμβόλαιο αλήθειας της αυτοβιογραφίας.
Ο δραματουργός Σέρχιο Μπλάνκο ανατέμνει με ειλικρίνεια τη δική του αυτομυθοπλαστική γραφή εκθέτοντας τη μηχανική αυτοϋπονόμευσης του συγγραφικού του «εγώ». Στο πρώτο μέρος του βιβλίου παρουσιάζει μια ιστορική επισκόπηση των γραφών του εγώ, πιάνοντας το νήμα από τον Σωκράτη και τον Άγιο Αυγουστίνο για να φτάσει μέχρι τη μεταμοντέρνα μυθοπλασία του εικοστού πρώτου αιώνα. Στο δεύτερο μέρος, εκθέτει την προσωπική του θεωρία περί αυτομυθοπλασίας παραθέτοντας έναν «Δεκάλογο αυτομυθοπλαστικής απόπειρας», με άξονα τα θεατρικά του έργα.
Όπως ομολογεί ο Μπλάνκο: «Τελικά, δεν είμαι εγώ εκείνος που γράφει• είναι η γραφή μου που με γράφει. Και αυτή είναι η μορφή της αντίστασής μου: να υπάρχω ως ένας χαρακτήρας μυθοπλασίας που γράφει τον εαυτό του ως πράξη επιβίωσης».
Φανταστείτε αυτό το βιβλίο σαν βόλτα στο απρόβλεπτο µυαλό µου, σαν κουτί που περιέχει την καρδιά µου, σαν σπίτι χτισµένο µε λέξεις, όπου ζει η αλήθεια για τον Πέτρο.
Στις σελίδες του θα βρείτε πολλή µουσική, τα βιβλία που οµόρφυναν τη ζωή µου, τις απανωτές µου αποτυχίες στο άθληµα της φιλίας, τον πρώτο µου έρωτα (δεν είναι αυτό που νοµίζετε), σκηνές απ’ τον παραδεισένιο βίο µου µε τον Τάσο, λόγια λατρείας για τον Μάνο Χατζιδάκι, τη µάνα µου µε τα λυπηµένα γόνατα, ένα ορφανό ευθυµογράφηµα (και το γιατί γράφω κωµικά βιβλία), δύο ανέκδοτα κεφάλαια απ’ την πρώτη γραφή του Βιβλίου της Κατερίνας, την τρέλα µου σε όλες τις µορφές της, το βρακί της ελευθερίας, το πώς έγινα συγγραφέας (σπόιλερ: κατά τύχη) και τη µοναδική φορά στην ιστορία που έβγαλα τον σκασµό.
Έχω ζήσει περισσότερο απ’ όσο θα ζήσω, αλλά η σκέψη δεν µου φέρνει στεναχώρια. Είναι θαύµα το ότι έφτασα ως εδώ, το ότι µου δόθηκε και µου δίνεται κάθε µέρα τόση αγάπη. Με λίγη τύχη, φέρτε µου τα γεράµατα να τα φιλήσω!
Φανταστείτε το βιβλίο της ζωής µου σαν παιχνίδι που παίζει το φως µε το σκοτάδι εδώ και κοντά µισόν αιώνα. Το πρώτο κλάµα και το τελευταίο γέλιο µες στην ίδια ανάσα.
