Ένα ανοιξιάτικο πρωινό, ένας ηλικιωμένος άγνωστος φτάνει στη μικρή πόλη Γκόλντεν, στον αμερικανικό Νότο. Κανείς δεν ξέρει από πού έρχεται, γιατί βρίσκεται εκεί ή τι αναζητά. Το όνομά του είναι Θίο και δείχνει να κουβαλά περισσότερα μυστικά παρά απαντήσεις.
Στο μικρό συνοικιακό καφέ της πόλης, την προσοχή του τραβούν ενενήντα δύο πορτρέτα που καλύπτουν τους τοίχους. Είναι οι κάτοικοι του Γκόλντεν, ζωγραφισμένοι με μολύβι από έναν ντόπιο καλλιτέχνη. Χωρίς να δώσει καμία εξήγηση, αποφασίζει να αγοράσει ένα προς ένα τα πορτρέτα και να τα επιστρέψει στους ανθρώπους που απεικονίζουν.
Θέλει μόνο μία χάρη: να του αφηγηθούν την ιστορία της ζωής τους. Κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί. Κι όμως, όσο οι κάτοικοι του Γκόλντεν ανοίγουν την καρδιά τους σ’ έναν άγνωστο, κάτι μέσα τους αρχίζει να αλλάζει.
Ένα βαθιά ανθρώπινο μυθιστόρημα που συγκίνησε και μάγεψε εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο.
Γιατί, μερικές φορές, το πιο πολύτιμο δώρο που μπορεί να δώσει κανείς σ’ έναν άνθρωπο είναι να του θυμίσει ποιος είναι.
Για ακόμα μία φορά, ο Fitzek μάς εκπλήσσει με μια συλλεκτική έκδοση με διαδραστικό εφέ εξωφύλλου αλλά και μια ανατριχιαστική ιστορία!
Νόμιζε πως ο μεγαλύτερος της φόβος ήταν να είναι μόνη. Μέχρι που ανακάλυψε ότι μόνη δεν ήταν ποτέ.
Η ποινικολόγος Ζάρα Βολφ πάσχει από μονοφοβία, τον φόβο της μοναξιάς. Αυτό που δεν γνωρίζει είναι πως, απ’ όταν μετακόμισε με την κόρη της στα προάστια του Βερολίνου, έχει έναν αόρατο γείτονα που δεν πρόκειται να την αφήσει μόνη ούτε για ένα δευτερόλεπτο…
Το κακό παραμονεύει κοντά σου.
Πιο κοντά σου απ’ ό,τι μπορείς να φανταστείς…
Το νέο μυθιστόρημα του Νο 1 συγγραφέα ψυχολογικών θρίλερ υπόσχεται εγγυημένα άγρυπνες νύχτες!
«Η αυτομυθοπλασία είναι μια μυθοπλασία συμβάντων και γεγονότων αυστηρά αληθινών». Έτσι ορίζει ο Σερζ Ντουμπροφσκύ, εισηγητής του νεολογισμού «autofiction», το λογοτεχνικό είδος στο οποίο πραγματικές και φανταστικές αφηγήσεις διασταυρώνονται στη βάση ενός συμβολαίου ψεύδους ανάμεσα στον συγγραφέα και στον αναγνώστη, που έρχεται σε αντιδιαστολή με το συμβόλαιο αλήθειας της αυτοβιογραφίας.
Ο δραματουργός Σέρχιο Μπλάνκο ανατέμνει με ειλικρίνεια τη δική του αυτομυθοπλαστική γραφή εκθέτοντας τη μηχανική αυτοϋπονόμευσης του συγγραφικού του «εγώ». Στο πρώτο μέρος του βιβλίου παρουσιάζει μια ιστορική επισκόπηση των γραφών του εγώ, πιάνοντας το νήμα από τον Σωκράτη και τον Άγιο Αυγουστίνο για να φτάσει μέχρι τη μεταμοντέρνα μυθοπλασία του εικοστού πρώτου αιώνα. Στο δεύτερο μέρος, εκθέτει την προσωπική του θεωρία περί αυτομυθοπλασίας παραθέτοντας έναν «Δεκάλογο αυτομυθοπλαστικής απόπειρας», με άξονα τα θεατρικά του έργα.
Όπως ομολογεί ο Μπλάνκο: «Τελικά, δεν είμαι εγώ εκείνος που γράφει• είναι η γραφή μου που με γράφει. Και αυτή είναι η μορφή της αντίστασής μου: να υπάρχω ως ένας χαρακτήρας μυθοπλασίας που γράφει τον εαυτό του ως πράξη επιβίωσης».
