Βλέπετε 136–150 από 513 αποτελέσματα

Βιβλία που διαβάσαμε πρόσφατα

Ελληνική λογοτεχνία

Το άσυλο

Ειρήνη Βλάχου

Μετά από πολλά χρόνια δουλειάς στα σημεία επαφής των θεσμών του ελληνικού κράτους με τις ζωές όσων φτάνουν από ανάγκη στα σύνορά του, η Ειρήνη Βλάχου εξηγεί πώς η τεχνική γλώσσα των ευρωπαϊκών οργάνων, της ελληνικής διοίκησης και των μη κυβερνητικών οργανώσεων, αλλά και η νομική γλώσσα με τους μηχανισμούς της, ακουμπούν πάνω στα σώματα των ανθρώπων. Το κείμενο δεν είναι αγόρευση σε δικαστήριο, δεν είναι πολιτική καταγγελία και ασφαλώς δεν είναι η μαρτυρία κάποιας που έχει βρεθεί στην Ελλάδα χωρίς χαρτιά. Είναι μια συμβολή στην απομυθοποίηση του «προσφυγικού ζητήματος» και στην αποκρυπτογράφηση της διαδικασίας του ασύλου, από την προνομιακή θέση κάποιας που διαμεσολαβεί ανάμεσα στο νομικό σύστημα και τους ανθρώπους που υφίστανται τις πιο τρομακτικές συνέπειές του.

8.80

Νίκος Ερηνάκης

Ανθρωπινότητα, Τεχνητότητα, Ελευθερία

Στην αυγή της νοόκαινου εποχής, ανάμεσα στη φυσική πραγματικότητα και την ψηφιακή υπερπραγματικότητα, η δυσκολία της συνομιλίας και της συνάντησης βαθαίνει. Διασπαστικός θόρυβος, άσκοπη ταχύτητα, κενό θέαμα και ασήμαντη επιφάνεια εν μέσω πολυανισοτήτων, πολυκρίσεων και πολυμετασχηματισμών. Η νοηματοδότηση δεν αρκεί πλέον, απαιτείται νοηματοποίηση. Όσα επέμειναν να καίνε μέσα μας χαρτογραφούν μία αίσθηση κέντρου. Από όσα φαίνονται σε όσα είναι, ένα σημείο τομής επικύκλων στοχασμού, ποιητικής και πρακτικής αναδύεται ως προοπτική ευτοπίας — το όποιο τέλος κρύβεται στη σύζευξη, και ένα ριζικά νέο άνοιγμα ελευθερίας-ως-ισοαυτονομίας, αυθεντικότητας-ως-συνδημιουργικότητας και ομορφιάς-ως-σωτηρίας μάς περιμένει μπροστά.

18.00

Ελληνική λογοτεχνία

Κωνσταντίνος

Παναγιώτης Ευαγγελίδης

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, σε μια Αθήνα νυκτόβια, απειλητική, ο Κωστής ερωτεύεται τον Κωνσταντίνο. Ο Κωνσταντίνος δεν ερωτεύεται τον Κωστή – αλλά μπορεί και ναι, ποιος ξέρει, ο Κωνσταντίνος είναι ένα μυστήριο. Συναντιούνται σε πάρκα, σε σπίτια, σε αυτοκίνητα, ψάχνουν ο ένας τον άλλον στα τηλέφωνα, ενώ ο χρόνος ήδη από την πρώτη τους συνάντηση μετράει αντίστροφα. Γύρω τους η πόλη σφίγγει σαν μέγγενη. Φίλοι και γνωστοί αργοπεθαίνουν από το AIDS, ενώ τα σπίτια, τα δωμάτια, τα καλώδια των τηλεφώνων τυλίγονται γύρω τους σαν φίδια. Ο Κωνσταντίνος του Παναγιώτη Ευαγγελίδη, το εμβληματικό queer μυθιστόρημα της δεκαετίας του ’90, επανεκδίδεται μετά από σχεδόν τριάντα χρόνια για να ρίξει φως σε μια εποχή κι έναν κόσμο που κινδυνεύει να ξεχαστεί.

«Μακροπερίοδος λόγος που εμπεριέχει διαφορετικούς χρόνους και φωνές, λόγος που υιοθετεί την υφολογία του “Νέου Μυθιστορήματος” και, ταυτόχρονα, άκρως σύνθετη και φιλοσοφημένη γλώσσα για να ειπωθούν οι πλέον περιθωριακές, για την καθεστηκυία αντίληψη, καταστάσεις που, ωστόσο, συμβαίνουν σε όλη τους την ωμότητα κάτω από τα καθώς πρέπει παράθυρα των πολυκατοικιών, μέσα στα διπλανά διαμερίσματα οικογενειαρχών και αφορούν όχι κάποιους άλλους αλλά κομμάτι από εμάς. Μια γλώσσα/κοινωνικό εργαλείο στον τέλειο χειρισμό της, εργαλείο αναντίρρητης δύναμης για να περιγραφεί ο ανάστροφος κόσμος που βιώνουν οι γκέι, ανάτυπα και κακέκτυπα μιας συγκεκριμένης κοινωνικής δομής που αντανακλούν την ειλικρινέστερη εικόνα της. Μια γλώσσα που αποκτά τη λειτουργία που της προσέδωσε ο Ζαν Ζενέ, στα δικά του μυθιστορήματα, έτσι από την πίσω πόρτα στο μεγαλείο της γαλλικής κουλτούρας».
—Δημήτρης Τσατσούλης, Διαβάζω #384

19.00

Ελληνική λογοτεχνία

Ζήτω η Άγκαθα Κρίστι

Μάρω Δούκα

«Κι όπως ανέβαινε για το σπίτι, στριφογύριζαν πολλά και διάφορα στο κεφάλι της, έχανε κάθε λίγο την ισορροπία της, προς στιγμήν ένιωθε ότι σβήνει κι έπειτα πάλι έβρισκε το όνομά της. Μα τι είναι ο άνθρωπος, τη μια έτσι, την άλλη αλλιώς. Πότε με την απελπισία, πότε με την ανισορροπία του, πότε με την ανεμελιά, με την υπόγεια χαρά, αλλά και την ανεδαφική ελπίδα του».

11.97

Θανάσης Γιοχάλας - Ζωή Βαΐου

«Η πόλη είναι παιδί του δρόμου», είχε γράψει ο Γιόζεφ Ροτ περιπλανώμενος στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου. Η πόλη γεννιέται από τους δρόμους, η αστική ταυτότητα ορίζεται εκεί, η ανθρώπινη εμπειρία του άστεως βιώνεται στις διαδρομές.

Η οδός Πανεπιστημίου ολοκληρώνεται τυπικά το 1859, εκκινώντας από την περιοχή των Ανακτόρων και καταλήγοντας στην Πλατεία Ομονοίας. Οι ονομασίες «βουλεβάριον», «βουλεβάρτο», «λεωφόρος» αποδίδουν τον χαρακτήρα του δρόμου, που βρισκόταν στις παρυφές του κέντρου της νέας πόλης.

Έζησε και ζει στη διαδρομή τριών αιώνων όλες τις φάσεις της Αθήνας που συνεχώς αλλάζει. Είναι εδώ, όπως ήταν χθες, όπως θα είναι αύριο· θα υπάρχει όσο υπάρχει η πόλη. Ο χρόνος θα προσθέτει στρώματα ζωής, που θα αιμοδοτούν τους αρμούς της και θα κρατούν ζωντανή την ψυχή της.

Σαν επίλογος, μια πολυφωνική κατακλείδα με 31 κείμενα συγγραφέων σε πρώτο πρόσωπο, που λειτουργούν ως τοπόσημα με ανθρώπινα ίχνη. Η οδός Πανεπιστημίου χρωματισμένη, παλλόμενη, καλειδοσκοπική, παρούσα.

Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΙΟΧΑΛΑΣ γεννήθηκε το 1955 στην πόλη της Κέρκυρας, όπου και έζησε τα μαθητικά του χρόνια. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Εργάστηκε ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση.

Συνέγραψε με την Τόνια Καφετζάκη το βιβλίο Αθήνα. Ιχνηλατώντας τη πόλη με οδηγό την ιστορία και τη λογοτεχνία, που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2012 από την Εστία.

Η ΖΩΗ ΒΑΪΟΥ γεννήθηκε το 1958 στο Βασιλικό Χαλκίδας. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Εργάστηκε ως καθηγήτρια στη Μέση Εκπαίδευση.

Ο Θανάσης Γιοχάλας και η Ζωή Βαΐου συνέγραψαν από κοινού τα βιβλία, Ο Κίτσος ο λεβέντης και άλλες αγγελίες (Δεκ. 2016, Εστία) και Η Αθήνα τον 19ο αιώνα. Εικόνες μιας οδοιπορίας μέσω του Τύπου (Σεπτ. 2021, Εστία).

29.00

Μικέλα Χαρτουλάρη

Οι «φωνές» στις 61 Πολαρόιντ για την ελληνική περιπέτεια είναι οι:
Αθηνά Αθανασίου | Αριστείδης Αντονάς | Μανώλης Αφολάνιο Ολαγίνκα (Mc Yinka) | Σοφία Βιδάλη | Πολυμέρης Βόγλης | Γιάννης Βούλγαρης | Έφη Γαζή | Ελένη Γιαννακάκη | Νίκος Γιαννόπουλος | Θεόδωρος Γρηγοριάδης | Άντζελα Δημητρακάκη | Μάρω Δούκα | Θάλεια Δραγώνα | Παναγιώτης Ευαγγελίδης | Σταύρος Ζουμπουλάκης | Σουκρού Ιλιτζάκ (Şükrü Ilicak) | Αλεξάνδρα Ιωαννίδου | Ακρίτας Καϊδατζής | Μάρω Κακριδή-Ferrari | Βασίλης Κάλφας | Κωστής Καρπόζηλος | Μπρους Κλαρκ (Bruce Clark) | Κωστής Κορνέτης | Γεράσιμος Κουζέλης | Κώστας Κωστής | Σάσα Λαδά | Αλέκος Λεβίδης | Πέτρος Λινάρδος-Ρυλμόν | Χρήστος Λούκος | Νίκος Μαραντζίδης | Παυλίνα Μάρβιν | Κατερίνα Μάτσα | Αργύρης Μπακιρτζής | Νίκος Μπελαβίλας | Ρίκα Μπενβενίστε | Λέντη Μπιλάλι (Enkeled Bilali) | Παντελής Μπουκάλας | Ιωάννα Μπουραζοπούλου | Ηλίας Νικολακόπουλος | Λεωνίδας Οικονομάκης | Γιάννης Παλαβός | Παναγής Παναγιωτόπουλος | Κωστής Παπαϊωάννου | Δημοσθένης Παπαμάρκος | Ανδρέας Πετρουλάκης | Βασιλική Πέτσα | Σταύρος Πετσόπουλος | Δημήτρης Πλάντζος | Γιώργος Πλειός | Δημήτρης Πλουμπίδης | Αντώνης Ρέλλας | Μαρίκα Ρόμπου-Λεβίδη | Εύα Στεφανή | Άρης Στυλιανού | Δημήτρης Τζιόβας | Μαρία Τσαντσάνογλου | Κωνσταντίνος Τσουκαλάς | Νίκος Χαραλαμπίδης | Κωστής Χατζημιχάλης | Δημήτρης Χριστόπουλος | Χρήστος Χρυσόπουλος.
***

Πώς προβλέπεται να είναι η επόμενη μέρα για τη χώρα; Τι είδους αλλαγές θα άντεχε η ελληνική κοινωνία; Τι σημαίνει το ότι μπήκαμε στην εποχή της «πολυκρίσης»; Ποια είναι τα μεγάλα ταμπού στην Ελλάδα; Ποιος είναι ο ρόλος της οικογένειας σε σχέση με τη σεξουαλική βία; Τι βιώνει η δεύτερη γενιά μεταναστών; Πώς εξελίχθηκε το ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα σε αιχμή του δόρατος για τα ανθρώπινα δικαιώματα; Είναι επαρκής η νομοθεσία για την αντιμετώπιση της διαφθοράς; Έχει τους πόρους η χώρα για να διεκδικήσει επενδύσεις υψηλής προστιθέμενης αξίας; Υπάρχει σενάριο σωτηρίας για την κλιματική κρίση; Έχει ηττηθεί ο κοινοβουλευτισμός; Ποιο είναι το πρόταγμα για το αύριο; Ποιους ενδιαφέρει η συζήτηση για τα «Γλυπτά του Παρθενώνα»; Αρχαιότητες ή ανάπτυξη; Ήταν «επανάσταση» το Εικοσιένα ή «πόλεμος ανεξαρτησίας»; Γιατί είναι κρίσιμο να εστιάσουμε στην «ιστορία του παρόντος»; Μπορούμε να μιλήσουμε για κοινή κοινωνία σήμερα; Ποιο είναι το βασικό γνώρισμα της κουλτούρας της Μεταπολίτευσης; Γιατί είναι δύσκολο στοίχημα η εκπαίδευση; Έχει κανονικοποιηθεί ο ακροδεξιός λόγος; Πώς εξελίσσεται ο ρόλος των διανοουμένων στη δημόσια σφαίρα; Διαμορφώνει συνειδήσεις η πεζογραφία; Συζητά η νεολαία για την επανάσταση; Έχει πράγματι μετατοπιστεί η Ελλάδα ιδεολογικά, αξιακά και πολιτισμικά; Έγινε μια άλλη χώρα;

Όλες οι συνομιλίες που συνθέτουν τις 61 πολαρόιντ για την ελληνική περιπέτεια, και καθεμία χωριστά, εξετάζουν προσωπικές και συλλογικές περιπέτειες, εστιάζουν σε δύσκολες αλήθειες, εξερευνούν ενοχλητικά ζητήματα, εντοπίζουν αδυναμίες, παίρνουν θέση στα τεκταινόμενα, προκαλούν αναστοχασμό. Για την κοινωνία, την οικονομία, την πολιτική, την κουλτούρα, την ιστορία, το κράτος, την παιδεία, την υγεία, τα δικαιώματα, τις ελευθερίες και πολλά άλλα. Η ελληνική πραγματικότητα προβάλλει ανάγλυφη έτσι όπως προχωρά προς το μέλλον. Ένα μέλλον που ίσως θα μπορούσε να είναι άλλο.

22.00

Ποίηση

Ρουμπαγιάτ

Καγιάμ Ομάρ

Όλη τη δόξα του Ομάρ Καγιάμ, του μεγάλου Ποιητή-Αστρονόμου της Περσίας, και όλο το θόρυβο που γίνεται γύρω στο όνομά του κάμποσα τώρα χρόνια, τα χρωστούμε στο έργο του Άγγλου ποιητή Φιτς-Τζέλαρδ. Η μετάφραση των Ρουμπαγιάτ (τετράστιχων) του Ομάρ Καγιάμ σε στίχους αγγλικούς από τον Τζέραλδ, γνωστή σήμερα στην Αγγλία με το όνομα «η ωραία άπιστη», αποτελεί ένα «στολίδι της αγγλικής φιλολογίας». (Από το επίμετρο του μεταφραστή)

13.94

Ποίηση

Ρουμπαγιάτ

Καγιάμ Ομάρ

Πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι η καγιαμική ποίηση είναι μυστικιστική. Μια άλλη όμως άποψη, που εξηγεί πολύ πιο πειστικά την γοητεία που ασκούν τα Ρουμπαγιάτ στο πλατύ κοινό, υποστηρίζει ότι ο φαινομενικά ανακρεόντειος ηδονισμός τού Καγιάμ δεν είναι αλληγορικός, αλλά εκφράζει έναν βαθύ σκεπτικισμό και μια απέραντη θλίψη για την “ανθρώπινη κατάσταση”: ο Χάρος μάς παραμονεύει, κι όταν φύγουμε δεν θα γυρίσουμε· αυτή εδώ η ζωή, είναι ο Παράδεισος. Άδραξε λοιπόν τη μέρα, γιατί αυτή είναι η μόνη παρηγοριά για μια ύπαρξη δίχως νόημα: πιες το κρασί σου, βρες χαρά με την παρέα σου, και κάνε έρωτα. Η απόδοση φιλοδοξεί να ακούγονται οι στίχοι τού Καγιάμ ως στρωτά ελληνικά, όταν διαβάζονται φωναχτά. Ακόμα, έχει γίνει προσπάθεια να διατηρηθεί ακέραιο το λεπτό χιούμορ και ο σαρκασμός τού ποιητή, η συγκινητική του απλότητα, το παιχνίδι των υπαινιγμών του, οι εκπλήξεις τής εικονογραφίας που απλόχερα προσφέρει, ο ρεαλισμός των στίχων, η γήινη ευαισθησία του, και ο βαθύς ίσκιος τής μελαγχολίας του. Χωρίς αμφιβολία, η ποίηση τού Καγιάμ είναι διαχρονική, κι έχει απόλυτη σχέση με το σήμερα και με μάς.

O Ομάρ Καγιάμ (1048-1131) ήταν διάσημος μαθηματικός, αστρονόμος και φιλόσοφος τής εποχής του. Δεν υπάρχει όμως ίχνος αδιάσειστης πληροφορίας ότι ήταν και ποιητής. Μαρτυρίες γραμμένες περίπου 150 χρόνια μετά το θάνατό του αναφέρουν ότι ίσως έγραψε μερικά ρουμπαγιάτ (τετράστιχα), ενώ μεταγενέστερα χειρόγραφα τού αποδίδουν συνολικά ως και 2.000 ποιήματα (!). Είναι, λοιπόν, φανερό ότι τα περισσότερα απ’ αυτά τα τετράστιχα, ίσως και όλα, είναι ψευδεπίγραφα. Έτσι, το όνομα “Καγιάμ” θα πρέπει να θεωρείται ότι εκπροσωπεί ανώνυμους ποιητές μιας “καγιαμικής” σχολής. Όμως, ανεξάρτητα από το ποιος κρύβεται πίσω από κάθε τετράστιχο, το σημαντικό γεγονός είναι ότι μια προσεκτική τους επιλογή, όπως αυτή που επιχειρείται σ’ αυτό εδώ το βιβλίο, μπορεί να αναδείξει ένα (συλλογικό) έργο υψηλής ποιητικής αξίας. Τα Ρουμπαγιάτ τού Καγιάμ έγιναν γνωστά στη Δύση από την ακραία παράφραση τού Edward FitzGerald (Λονδίνο, 1859), που είχε προοδευτικά πολύ μεγάλη απήχηση στο κοινό. Για μια πιστή όμως μεταγραφή, η ελληνική απόδοση που παρουσιάζεται εδώ έχει βασιστεί σε κατά λέξη μεταφράσεις από τα περσικά, που έγιναν κατά καιρούς από διαθέσιμα χειρόγραφα (πέντε αγγλικές, δύο γαλλικές και μία ισπανική).

15.00

Ντάνιελ Μέντελσον

“Η άλλοτε δυσχερής, άλλοτε γόνιμη συνάντηση ανάμεσα στον αρχαίο και στον σύγχρονο κόσμο αποτελεί, από πολλές απόψεις, τη βασική θεματική που συνδέει τα είκοσι τέσσερα δοκίμια της συλλογής αυτής, που με μεγάλη χαρά παρουσιάζω για πρώτη φορά στο αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας, μιας χώρας της οποίας η κουλτούρα, τόσο η αρχαία όσο και η σύγχρονη, διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό το πώς γράφω και το πώς ζω. Ορισμένα από τα κείμενα του βιβλίου είναι, αναπόφευκτα, αφιερωμένα στον πολιτισμό της κλασικής Ελλάδας […] Πολλά όμως από τα «κλασικά» δοκίμια του βιβλίου εξετάζουν τους τρόπους με τους οποίους το παρόν, και ιδίως η αμερικανική ποπ κουλτούρα, αναμετράται, άλλοτε επιτυχώς, άλλοτε όχι, με την ελληνική κληρονομιά […] Σε άλλα «κλασικά» δοκίμια μελετώ το πώς ορισμένα κεντρικά θέματα των ελληνικών μύθων εξακολουθούν να διαμορφώνουν με τρόπους απροσδόκητους τη μαζική εμπειρία, από την εμμονή μας με τη δολοφονία του Κέννεντυ έως την άρνησή μας να ταφεί η σορός του βομβιστή της Βοστόνης. Αλλά ακόμα και πολλά από τα δοκίμια που δεν είναι εμφανώς «ελληνικά» προδίδουν, ενδεχομένως, μια ισόβια πνευματική ενασχόληση με την αρχαιοελληνική κουλτούρα και λογοτεχνία και την επιρροή τους επάνω μου”. Από τον πρόλογο του συγγραφέα.

19.70

Ελληνική λογοτεχνία

Δεσμά αίματος

Μαρία Πάουελ

Το ανακαινισμένο διαμέρισμα της Μαργαρίτας προμηνύει μια νέα αρχή.
Ο πατέρας της είναι νεκρός, μαζί του και η εικόνα της άγνωστης σ’ εκείνη μητέρας της.
Το παρελθόν δίνει τη θέση του σε ένα λευκό, κομψό παρόν, όπως η ίδια φαντάζεται πως πρέπει να είναι η ζωή.
Κι όμως θα αναζητήσει στη Βόρεια Ελλάδα τον απρόσιτο πρώην εραστή της, για να κλείσει ένα λογαριασμό που θεωρεί ότι υπάρχει ακόμη ανοιχτός ανάμεσά τους.

Τα Δεσμά Αίματος είναι η ιστορία μιας βασανιστικής σχέσης που συνεχίζεται πέρα από το θάνατο κι ενός σκληρού έρωτα που ορίζεται από τους νόμους της μοίρας και του πεπρωμένου.

Η ομώνυμη ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου προβλήθηκε στους κινηματογράφους την άνοιξη του 2012

11.16

Κοινωνιολογία

Τρανσφοβία

Μόντ Ρόγιερ

Στη Γαλλία, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια άνευ προηγουμένου σειρά τρανσφοβικών επιθέσεων. Η Μωντ Ρουαγιέ, ακτιβίστρια με ουσιαστική συμμετοχή σε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, προβαίνει στην καταγραφή αυτής της επικίνδυνης κατάστασης. Είναι αλήθεια ότι η μεγάλη πλειονότητα των γαλλικών φεμινιστικών κινημάτων αντιτίθεται στην τρανσφοβία. Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένες αντιδραστικές ομάδες οι οποίες λειτουργούν πλέον ως ένα πραγματικά τρανσφοβικό λόμπι, αναπαράγοντας και στη Γαλλία συζητήσεις, πολεμικές και θεματικές που διατυπώνονται διεθνώς και διαδίδονται ιδίως από τη Δεξιά και την Άκρα Δεξιά. Αντιγράφουν, επίσης, τη στρατηγική τους: επιτίθενται δηλαδή στα δικαιώματα των τρανς παιδιών και εφήβων, με απώτερο σκοπό να θέσουν υπό αμφισβήτηση τα δικαιώματα των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ προσώπων. Η Ρουαγιέ, με το στρατευμένο και παιδαγωγικά γραμμένο βιβλίο της, ξεσκεπάζει αυτούς τους τρανσφοβικούς μηχανισμούς προκειμένου να τους αντικρούσει αποτελεσματικότερα.

16.00

Ξένη λογοτεχνία

Οι υπάλληλοι

Όλγκα Ράουν

Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, έτη φωτός μακριά από τη Γη.

Το πλήρωμα του Πλοίου Έξι Χιλιάδες αποτελείται από αυτούς που γεννήθηκαν και αυτούς που δημιουργήθηκαν. Αυτούς που θα πεθάνουν και αυτούς που δεν θα πεθάνουν. Όταν στο Πλοίο καταφθάνει μια σειρά από παράξενα αντικείμενα από τον πλανήτη Νέα Ανακάλυψη, το πλήρωμα δένεται βαθιά μαζί τους και άνθρωποι και ανθρωποειδή αρχίζουν να λαχταρούν τα ίδια πράγματα: ζεστασιά και οικειότητα.

Δομημένο ως μια σειρά από μαρτυρίες υπαλλήλων που συγκέντρωσε μια ειδική επιτροπή, το έργο διερευνά τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, συναισθηματικά και οντολογικά. Παράλληλα, αποτελεί και έναν σχεδόν «αργοπορημένο» κριτικό στοχασμό για μια ζωή που καταδυναστεύεται από την αποθέωση της εργασιακής ανέλιξης και της παραγωγικότητας.

14.40

Ψυχολογία

Gaslighting

Κείτ Άμπραμσον

Όταν τα λόγια δεν είναι απλές κουβέντες, αλλά εργαλεία αµφισβήτησης.

Όταν η πραγµατικότητά σου διαστρεβλώνεται στα χέρια κάποιου άλλου.

Όταν αρχίζεις να αναρωτιέσαι… µήπως φταις εσύ.

Το gaslighting είναι µια ύπουλη µορφή συναισθηµατικής χειραγώγησης. Αυτός που την ασκεί –συνειδητά ή ασυνείδητα– υπονοµεύει συστηµατικά τις αντιλήψεις, τις αναµνήσεις και τις πεποιθήσεις του άλλου. Ο στόχος; Να τον κάνει να αµφισβητήσει την ίδια του τη λογική, να νιώσει ανεπαρκής, ευάλωτος, «τρελός».

Και, τελικά, δεν προσπαθεί µόνο να τον πείσει ότι χάνει το µυαλό του – αλλά τον κάνει πράγµατι να το χάσει.

Ο όρος gaslighting καθιερώθηκε από την ταινία του 1944 Gaslight, όπου ένας άντρας αυξοµειώνει σταδιακά τα φώτα από τις λάµπες αερίου και πείθει τη γυναίκα του ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει – µέχρι εκείνη να αρχίσει να αµφιβάλλει για την ίδια της την αντίληψη.

18.00

Βιογραφία - Μαρτυρίες

Ιθάκη

Αλέξης Τσίπρας

Ο Αλέξης Τσίπρας καταγράφει με μοναδική δύναμη τα γεγονότα που συγκλόνισαν την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη, το 2015-2019. Η ωμότητα των δανειστών, τα σχέδια έξωσης της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι κλειστές τράπεζες, το δημοψήφισμα, οι συναντήσεις με ξένους ηγέτες, όπως η Μέρκελ, ο Ολάντ, ο Πούτιν, οι αντιδράσεις της τότε αντιπολίτευσης, οι αγωνιώδεις προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης να απελευθερώσει τη χώρα από το σπιράλ των μνημονίων, μετατρέπουν την αφήγηση σε πολιτικό θρίλερ.

Πρόκειται για ένα συναρπαστικό, με δυο λόγια, αφήγημα, στα 11+1 κεφάλαια του οποίου ο αναγνώστης θα αντικρίσει την αλήθεια, τεκμηριωμένη με ντοκουμέντα, πρακτικά συνεδριάσεων και δραματικούς διαλόγους με όλους τους ηγέτες της εποχής και θα κατανοήσει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του Αλέξη Τσίπρα τότε, αλλά και την κριτική ματιά του σήμερα, για την περίοδο εκείνη. Επιπλέον, θα μοιραστεί τις αξίες, τις διαδρομές και τις συνθήκες που διαμόρφωσαν τόσο τον ίδιο τον συγγραφέα, όσο και την πορεία της χώρας. Θα βρει απαντήσεις στα πώς και τα γιατί, έξω από την παραμόρφωση που έχει υποστεί η αλήθεια από την προπαγάνδα των τελευταίων χρόνων.

Θα βρει επίσης απαντήσεις για τις εξελίξεις μετά το 2019. Στα πώς και τα γιατί που οδήγησαν στην κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος από μικρό κόμμα διαμαρτυρίας εξελίχθηκε σε μεγάλο κόμμα εξουσίας, κέρδισε τη μάχη για την απελευθέρωση της χώρας από τους καταναγκασμούς της χρεοκοπίας, αλλά έχασε τη μάχη με τις εσωτερικές παθογένειες και τον εαυτό του.

Τέλος, και το πιο σημαντικό ίσως για τον πολίτη του σήμερα που στρέφει τη ματιά του στο μέλλον, η ΙΘΑΚΗ του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι ένα βιβλίο για το παρελθόν, αλλά μια διακήρυξη ελπίδας και προοπτικής για το μέλλον. Κάθε γεγονός, κάθε αποκάλυψη, κάθε κριτική και αυτοκριτική εκτίμηση δεν αντιμετωπίζεται από τον συγγραφέα ως αντικείμενο αρχειοθέτησης για το χτες, αλλά ως αντικείμενο προβληματισμού για το σήμερα και το αύριο. Ως ευκαιρία να στοχαστεί ο ίδιος, αλλά και όσοι ακόμα επιμένουν στο όραμα μιας δίκαιης Ελλάδας, όχι απλώς στο «τι κάναμε», αλλά στο τι «να κάνουμε». Ως ένα έργο που θέλει και έρχεται να προσθέσει την ενέργεια του χτες στον κινητήρα του σήμερα.

28.00

Αλαίν Πολικάρ

Ο θόρυβος για τη «woke ατζέντα» δεν είναι παρά ένα πρόσχημα για την υπεράσπιση των αντιδραστικών απόψεων που αρνούνται τον συστημικό χαρακτήρα των αδικιών και των ανισοτήτων. Υποδεικνύεται ένας υποτιθέμενος εσωτερικός εχθρός, σύμμαχος και συνένοχος των αντιπάλων του «δυτικού πολιτισμού», τα θεμέλια του οποίου επιδιώκει, δήθεν, να υποσκάψει. Ο θόρυβος για τη «woke ατζέντα» επιχειρεί να συκοφαντήσει όλα τα κινήματα αμφισβήτησης που προέρχονται από μειονότητες οι οποίες χαρακτηρίζονται υποτιμητικά ως «υπερευαίσθητες». Όλοι όσοι επιτίθενται στο «woke», κυρίως η πολιτική εξουσία και η πανεπιστημιακή Δεξιά, αποσκοπούν στην καταπολέμηση της κριτικής σκέψης. Στρέφονται εναντίον όλων εκείνων που αμφισβητούν την κυρίαρχη κατάσταση των πραγμάτων, που αγωνίζονται για την κοινωνική δικαιοσύνη και για τα δικαιώματα των γυναικών και των μειονοτήτων. Οι πολέμιοι του «woke» δεν διστάζουν να οικειοποιούνται τις θεματικές και το λεξιλόγιο των αντιπάλων τους (μιλούν κι αυτοί για αδικίες και διακρίσεις) προκειμένου να αδειάσουν αυτές τις έννοιες από κάθε ουσιαστικό περιεχόμενο. Το βιβλίο του Αλαίν Πολικάρ επιχειρεί, με σαφήνεια και ακρίβεια, να αντικρούσει αυτόν τον σφετερισμό.

16.00