Βλέπετε 181–195 από 2322 αποτελέσματα

Όλα τα προϊόντα

Ριέρα Κάρμα

Η Λάουρα Πρατς, μεσίτρια, σε μια προσπάθεια να ανελιχθεί επαγγελματικά, αποφασίζει να θυσιάσει τις καλοκαιρινές της διακοπές και να ταξιδέψει στην Αγγλία για να κάνει εντατικά μαθήματα στη γλώσσα. Απαντώντας σε μια αγγελία, κανονίζει να μείνει για έναν ολόκληρο μήνα στην απομονωμένη έπαυλη της ιδιόρρυθμης Μίσις Γκρόουζ, καθηγήτριας αγγλικών. Σύντομα θα ανακαλύψει πως η μέθοδος που εκείνη χρησιμοποιεί ξεπερνάει την αυστηρή πειθαρχία. Το καλοκαίρι των αγγλικών θα αλλάξει τη ζωή των δύο γυναικών, μια για πάντα.Μια ιστορία γεμάτη σασπένς, τρόμο αλλά και μπόλικο χιούμορ, για τη σχέση αγάπης και μίσους που έχουν οι Ισπανοί με την αγγλική γλώσσα.

12.72

Ελληνική λογοτεχνία

Τα κλεμμένα σταφύλια

Γιώργος Μολέσκης

Ο Όμηρος Αρτεμίου μεγαλώνει στη Λύση, ένα ζωντανό αλλά ταραγμένο χωριό της κυπριακής υπαίθρου, την περίοδο του αγώνα της ΕΟΚΑ και των πρώτων χρόνων της ανεξαρτησίας.

Ανάμεσα στην ανασφάλεια της εποχής, τις δυσκολίες της οικογένειας και τα πρώτα σημάδια ενηλικίωσης, προσπαθεί να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του και να χαράξει τον δικό του δρόμο.

Πηγαίνοντας στην Αμμόχωστο για δουλειά, γνωρίζει τη σκληρότητα της καθημερινής βιοπάλης αλλά και τις πρώτες του αγάπες, τις απογοητεύσεις και τα διλήμματα που θα καθορίσουν τον χαρακτήρα του. Όσα βιώνει θα τον οδηγήσουν σε μια βαθιά προσωπική αναμέτρηση με τον εαυτό του και την πραγματικότητα της εποχής.

Με αμεσότητα και εσωτερικό ρυθμό, η ιστορία αποτυπώνει την πορεία ενός νέου προς την ωριμότητα, φωτίζοντας μια κρίσιμη περίοδο της κυπριακής ιστορίας με ευαισθησία και αλήθεια.

13.78

Ξένη λογοτεχνία

Κυνηγόσκυλο

Ντον Ντελίλο

Ένα συναρπαστικό θρίλερ από τον κορυφαίο Αμερικανό συγγραφέα Ντον Ντελίλο. Ένα προφητικό πολιτικό μυθιστόρημα για τον καταιγισμό εικόνων και ανεξέλεγκτων πληροφοριών, τις θεωρίες συνωμοσίας, το πάθος για εξουσία και την εμπορευματοποίηση των πάντων, ακόμα και του «απόλυτου κακού».

Νέα Υόρκη, 1970: Σ’ ένα εγκαταλελειμμένο εργοτάξιο αστυνομικοί βρίσκουν το πτώμα ενός άνδρα ντυμένου με γυναικεία ρούχα. Ένας εκκεντρικός έμπορος έργων τέχνης ισχυρίζεται πως το θύμα μετέφερε μία ταινία που φημολογείται ότι καταγράφει ένα σεξουαλικό όργιο στο ποιο συμμετείχε ο Χίτλερ. Μια νεαρή δημοσιογράφος, ένας γερουσιαστής-συλλέκτης ερωτικών αντικειμένων, ένας βασιλιάς του πορνό, ένας πρώην πράκτορας και βετεράνοι στρατιωτικοί αρχίζουν να αναζητούν το πολύτιμο αντικείμενο.

20.00

Φάτμα Χασσόνα

Αυτό το βιβλίο είναι φόρος τιμής στο ταλέντο και το κουράγιο της Φάτμα Χασσόνα, της Παλαιστίνιας φωτογράφου που σκοτώθηκε 25 ετών από drone του Ισραηλινού στρατού στο σπίτι της στη Γάζα. Οι φωτογραφίες που μας χάρισε είναι πολύτιμες όσο και αναγκαίες: Μας υποχρεώνουν να μην κλείσουμε τα μάτια, να μην πούμε ότι δεν γνωρίζαμε. Οι φωτογραφίες αυτές έφτασαν σε εμάς χάρη στη Σεπιντέ Φαρσί, την Ιρανή σκηνοθέτρια του ντοκυμανταίρ “Κράτα την ψυχή σου στο χέρι και περπάτα”: «Περάσαμε όλη τη χρονιά συζητώντας για το νόημα που αποκτά η ζωή όταν πέφτουν οι βόμβες. Εκείνη ανέλαβε να καταγράψει τον πόλεμο από τον Οκτώβριο του 2023, την καταστροφή στο αποκορύφωμα της ισραηλινής κατοχής, η οποία χωρίς κανέναν ενδοιασμό χαρακτηρίζεται γενοκτονία. Κι εγώ να συλλέξω αυτή τη μαρτυρία, την κραυγή ζωής, το χαμόγελο και τις λέξεις της».

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι φωτογραφίες της Φάτμα Χασσόνα τραβήχτηκαν στον Βορρά της Λωρίδας της Γάζας, στις συνοικίες Αλ-Τουφά, Τζαμπαλίγια, Μπεΐτ Λαχίγια, Αλ-Ζεϊτούν και Σουζάγια, μεταξύ Δεκεμβρίου 2023 και Δεκεμβρίου 2024. Τα κείμενα έχουν αντληθει από τις συνομιλίες μεταξύ της Φάτμα Χασσόνα και της Σεπιντέ Φαρσί που έλαβαν χώρα μεταξύ Ιουλίου 2024 και Απριλίου 2025 στο πλαίσιο των γυρισμάτων της ταινίας “Κράτα την ψυχή σου στο χέρι και περπάτα”, σε σκηνοθεσία της Σεπιντέ Φαρσί.

(Από την παρουσίαση της έκδοσης)

31.00

Χρήστος Λούκος

Μπορεί ο τρόπος που σκεπτόταν και δρούσε ο Ιωάννης Καποδίστριας ως Κυβερνήτης της Ελλάδος, ότι όλα σχεδόν έπρεπε να γίνουν από την αρχή ακολουθώντας μια αυστηρά ιεραρχημένη πορεία που άμεσα θα ελεγχόταν από αυτόν, να φαίνεται σήμερα σε μας, που έχουμε τη μεταγενέστερη γνώση, ρεαλιστικός, σε μερικούς ακόμη και ορθός, ιδιαίτερα αν δούμε πώς χειρίστηκαν τα μικρά ή τα μείζονα ζητήματα όσοι διοίκησαν τη χώρα στη συνέχεια. Αλλά δεν πρέπει να αγνοούμε ότι, στα καποδιστριακά χρόνια, ναι μεν σταδιακά είχε λήξει ο ένοπλος αγώνας, όμως το επαναστατικό πνεύμα και οι προσδοκίες που αυτό δημιούργησε ήταν ακόμη έντονες, όσο ανεδαφικές κι αν ήσαν κάποιες από αυτές. Όσοι αντιπολιτεύτηκαν τον Κυβερνήτη δεν ήταν μόνον εκμεταλλευτές του απλού λαού και όργανα του ξένου παράγοντα, όπως αυτός και οι οπαδοί του τόνιζαν, αλλά πολλοί από αυτούς είχαν οραματιστεί μια άλλη μετεπαναστατική κοινωνία, φιλελεύθερη, στο σχεδιασμό της οποίας ήλπιζαν ότι θα συμμετείχαν ενεργά. Δεν μπορούσαν επομένως να ανεχθούν το αυταρχικό και αυστηρά ιεραρχημένο καποδιστριακό πρότυπο οργάνωσης του νέου κράτους.

Αν όμως επικεντρωθούμε μόνο στις πράγματι συντηρητικές πολιτικές επιλογές του Καποδίστρια και δεν δούμε το σημαντικό έργο που επιτέλεσε ή προσπάθησε να επιτελέσει για την οργάνωση της Ελληνικής Πολιτείας, θα δίναμε μια μερική εικόνα μιας σύνθετης πραγματικότητας. Η εικόνα αυτή θα ήταν ακόμη περισσότερο ελλιπής αν δεν βλέπαμε τα κίνητρα και τις πρακτικές αυτών που δεν συμφώνησαν μαζί του, τον αντιπολιτεύτηκαν και κάποιοι τον δολοφόνησαν. Όσοι, για διάφορους λόγους, τον αντιπολιτεύτηκαν δεν δίστασαν, για να εξασφαλίσουν την απομάκρυνσή του από την εξουσία, να δεχθούν αδιαμαρτύρητα τις όποιες αποφάσεις των Δυνάμεων, να βοηθήσουν τη συνεχή αγγλική προσπάθεια για την υπονόμευση του Κυβερνήτη, να καταφύγουν σε αστήρικτες κατηγορίες και σε συκοφαντίες. Η δολοφονία ανακούφισε μεν όσους φοβούνταν μια οποιασδήποτε μορφής παράταση της εξουσίας του Καποδίστρια, αλλά βύθισε τη χώρα στον εμφύλιο πόλεμο και την ανυποληψία, την οποία ενδεχομένως μόνον αυτός είχε ακόμη τη δυνατότητα, προβαίνοντας σε κάποιες υποχωρήσεις, να αποτρέψει.

(Από τον επίλογο του συγγραφέα)

30.00

Χρήστος Λούκος

Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής 2023

«Το προσωπικό κίνητρο για τη μελέτη της Ερμούπολης ενισχύθηκε από τη γοητεία που είχε η δημιουργία μιας πόλης εκ του μηδενός μέσα στο καμίνι της Ελληνικής Επανάστασης και η πράγματι εντυπωσιακή ανάπτυξή της: αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες πόλεις του ελληνικού κράτους τον 19ο αιώνα και συγχρόνως σημαντικό διαμετακομιστικό κέντρο του διεθνούς εμπορίου μεταξύ Ανατολής και Δύσης, η εμβέλεια του οποίου ήταν αισθητή στις δύο πλευρές του Αιγαίου και γενικότερα στην Ανατολική Μεσόγειο. Ήταν φανερό ότι τις τύχες της πόλης στην περίοδο της ακμής της διεύθυνε μια αστική τάξη που διατηρούσε, λόγω της οικονομικής της δύναμης, αρκετή ανεξαρτησία από την κεντρική εξουσία και μπόρεσε να αποτυπώσει τις απόψεις της στη φυσιογνωμία του οικισμού αλλά και σε πολλές όψεις της κοινωνικής ζωής.

Η εντύπωση που προκάλεσε η Ερμούπολη στον νεαρό βασιλιά Γεώργιο Α΄ κατά την πρώτη επίσκεψή του σε αυτήν –ο οποίος είπε ότι του θύμισε το Λίβερπουλ– μου έδωσε αφορμή για το πρώτο σκέλος του υπότιτλου του βιβλίου. Ένα άλλο κίνητρο, ίσως το πιο ελκυστικό, ήταν να ερευνηθεί πώς βίωσαν οι Ερμουπολίτες την παρακμή της πόλης τους από τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Ποιες αντιστάσεις και εναλλακτικές λύσεις πρόβαλαν, ποιες αντισταθμίσεις αναζήτησαν για να διατηρήσουν κάπως τις παλαιές ισορροπίες, όχι μόνον οικονομικές. Εδώ ξεχωρίζει η τολμηρή απόφαση μερικών κεφαλαιούχων της να ιδρύσουν μεγάλες κλωστοϋφαντουργικές μονάδες στο γύρισμα του αιώνα, να απασχολήσουν εκατοντάδες άνεργων ή υποαπασχολούμενων ανδρών και πλήθος γυναικών. Δημιουργήθηκε έτσι μια πραγματική βαμβακούπολη, που το όνομά της δόθηκε στο δεύτερο σκέλος του υπότιτλου του βιβλίου.

Με τον νέο αυτόν οικονομικό προσανατολισμό η πόλη μπόρεσε να διατηρήσει μια σημαίνουσα θέση μεταξύ των μεγάλων ελληνικών επαρχιακών πόλεων. Κι εδώ η άφιξη μερικών χιλιάδων Μικρασιατών προσφύγων τόνωσε πληθυσμιακά την κοινωνία και επέτρεψε ποικίλες αλληλοσυμπληρώσεις. Από τις αρχές, ωστόσο, της δεκαετίας του 1930 η πόλη θα βιώσει και αυτή τη μεγάλη οικονομική κρίση. Στην Κατοχή θα χάσει από την πείνα περίπου το 1/3 του πληθυσμού της, ποσοστό θνησιμότητας μεγαλύτερο αναλογικά και από αυτό της Αθήνας. Η μεταπολεμική πραγματικότητα θα είναι οδυνηρή. Με δυσκολία επουλώνονται οι πληγές της ξενικής κατοχής, ενώ προστίθενται νέες λόγω του Εμφυλίου, με το τέρμα του οποίου σταματά και η αφήγηση».
[Από τον Πρόλογο του βιβλίου]

25.00

Ξένη λογοτεχνία

Στα τέσσερα

Μιράντα Τζουλάι

Η συγγραφέας των μυθιστορημάτων που έγιναν best seller των New York Times επιστρέφει με ένα τολμηρό, σέξι, τρυφερό, ξεκαρδιστικό, αναπάντεχο μυθιστόρημα για μια γυναίκα που φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή της.

Μια σχεδόν διάσημη καλλιτέχνιδα ανακοινώνει την απόφασή της να διασχίσει τη χώρα οδικώς, από το Λος Άντζελες στη Νέα Υόρκη. Τριάντα λεπτά αφού αποχαιρετήσει τον σύζυγο και το παιδί της, βγαίνει αυθόρμητα από τον αυτοκινητόδρομο, κάνει τσεκ ιν σ’ ένα ταπεινό μοτέλ και παρασύρεται σ’ ένα εντελώς διαφορετικό ταξίδι.

Η Μιράντα Τζουλάι γράφει ένα αναπάντεχο μυθιστόρημα ασυμβίβαστου ερωτισμού, τρυφερότητας και χιούμορ για μια γυναίκα που ανατρέπει τη ζωή της αναζητώντας μια νέα μορφή ελευθερίας. Παίζοντας με το παράλογο και επανεφευρίσκοντας με τρυφερότητα τη σεξουαλική, ρομαντική και καθημερινή ζωή μιας σαρανταπεντάρας, η αφήγηση οικειοποιείται το γνώριμο και το μεταμορφώνει σε κάτι νέο, συναρπαστικό κι ολοζώντανο. Με την υπόγεια ειρωνεία της, το τέλειο κωμικό της ένστικτο, την αφοπλιστική περιέργειά της για τα πιο μύχια της ζωής και την εμφανή απόλαυσή της να δοκιμάζει τα όρια, η Τζουλάι ξεπερνάει εδώ κάθε προσδοκία.

21.09

Βιογραφία - Μαρτυρίες

Οι κεραίες της εποχής μου

Ανταίος Χρυσοστομίδης

Από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Αβάνα και το Μπουένος Άιρες, από τη Μαδρίτη μέχρι την Τεργέστη και τη Μόσχα, από το Γιοχάνεσμπουργκ μέχρι το Δουβλίνο και τη Στοκχόλμη, ένα συναρπαστικό ταξίδι με συγγραφείς απ’ όλο τον κόσμο, μια απρόβλεπτη περιπλάνηση σε βιβλία, ανθρώπους, εικόνες, ιδέες, κοινωνικά και υπαρξιακά ζητήματα της εποχής μας. Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης, ανήσυχος και πολυσχιδής, με κοσμοπολίτικη κουλτούρα και κριτικό πνεύμα, διέγραψε μια ξεχωριστή πορεία στους χώρους της δημοσιογραφίας, της πολιτικής και των γραμμάτων. Μεταξύ 1998 και 2014 υπήρξε ο υπεύθυνος επιμελητής των σειρών Ξένης Λογοτεχνίας στις Εκδόσεις Καστανιώτη, διαμορφώνοντας ένα διακριτό παράδειγμα για την ποικιλία και την ποιότητα των κειμένων που αξίζει να διαβάζονται μεταφρασμένα στα ελληνικά. Τον Αύγουστο του 2025 συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από τον πρόωρο θάνατό του. Σε αυτόν τον επετειακό τόμο, ο οποίος έρχεται να τιμήσει την προσωπικότητα και τη μεγάλη διαπολιτισμική κληρονομιά που πρόλαβε να αφήσει πίσω του, συσσωματώνονται οι απολαυστικές Κεραίες του. Η λογοτεχνία, πίστευε ο Ανταίος Χρυσοστομίδης, είναι ένα είδος γνώσης για τον κόσμο, μια γνώση ακατάτακτη και μοναδική που μπορεί να μας σώσει.

Για τις «Κεραίες» αναζητούσαμε λοιπόν σύνθετες προσωπικότητες, που να έχουν άποψη για τον σημερινό κόσμο όσο και για τους τρόπους με τους οποίους η λογοτεχνία παρεμβαίνει στα πράγματα […]. Έτσι, εάν κάποιος προσεγγίσει αυτά τα ντοκιμαντέρ σαν συνεκτική πρόταση, θα συνειδητοποιήσει ότι συνθέτουν μια πολιτισμική τοιχογραφία του 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα […]. Όμως προσοχή: o ενιαίος επετειακός τόμος του 2025 Οι κεραίες της εποχής μου, όπως και τα δύο βιβλία που εκδόθηκαν (2012, 2013), δεν συνιστούν μια μεταγραφή των ντοκιμαντέρ σε βιβλίο. Είναι κάτι διαφορετικό. Είναι μια ανάπτυξη, μια εμβάθυνση, ένας εμπλουτισμός όσων αποτυπώθηκαν στον φακό. Το αναγνωστικό κοινό θα παρακολουθήσει μια αναλυτική και αναστοχαστική παρουσίαση των συγγραφέων με λεπτομέρειες που φωτίζουν περισσότερο την προσωπικότητά τους και το εξοικειώνουν με τον χαρακτήρα τους, με τις κρίσιμες επιλογές στη ζωή τους, με τις διαψεύσεις ή τα τραύματά τους, με τα διακυβεύματα με τα οποία χρειάστηκε να αναμετρηθούν […]. Εντέλει, το βιβλίο Οι κεραίες της εποχής μου έχει χαρακτηριστικά έργου αναφοράς, και πολύ περισσότερο εφόσον έχουν φύγει από τη ζωή κάποιες σπουδαίες προσωπικότητες που αναδεικνύονται στις σελίδες του […].

Από την εισαγωγή της Μικέλας Χαρτουλάρη

34.00

882

Σχεδόν σαράντα χρόνια μετά δύο κόμικς του ξανατυπώνονται και ένα Requiem για τους φίλους που χάσαμε από το AIDS ζωντανεύει στη σκηνή.

Δωρεάν - Μόνο με έξοδα αποστολής

Αυγή Σακετοπούλου

Δεν μπορούμε να θεραπευτούμε από το ασυνείδητό μας, όχι επειδή αποτυγχάνουμε, αλλά επειδή η ίδια η προέλευση του ασυνείδητου είναι τραυματική. Σε αντίθεση με τις τραυματοφοβικές προσεγγίσεις που εστιάζουν στο να εξαγνίσουν και να αντιστρέψουν το τραύμα, στο Σεξουαλικότητα Πέρα Από Τη Συναίνεση η Δρ Αυγή Σακετοπούλου στρέφει την προσοχή της στον τροπο που το υποκείμενο υπάρχει με το τραύμα του, κάνει κάτι με αυτό και εξερευνά νέους τρόπους να το βιώσει ή να δράσει σε σχέση με αυτό. Αντλώντας από θεωρίες όπως αυτές του Laplanche, της Aulagnier, της Zaltzman, του Bataille και Glissant (αλλά και από την queer θεωρία, τον Μαύρο φεμινισμό και την τέχνη), με τρόπο ιδιωματικό μεν, αλλά πάντα πιστό στο πνεύμα τους, η Δρ Σακετοπούλου διανοίγει τη σκέψη των θεωρητικών αυτών πέρα από τα αρχικά πεδία στα οποία είχε αυτή φτάσει. Έτσι, ρίχνει νέο φως σε όρους ήδη γνώριμους, ενώ παράλληλα μας συστήνει και σε νέα πεδία σκέψης, όπως η κεντρική, στο παρόν βιβλίο, θεωρία της, αλλά και σε όρους όπως η οριακή συναίνεση, το κατακλυσμικό και ο επιτακτικός σαδισμός. Ένα βιβλίο μέσω του οποίου η Δρ Σακετοπούλου καθίσταται ευάλωτη ενώπιόν μας, αλλά μας ζητά να παραδοθούμε κι εμείς σ’ αυτό που ακολουθεί, να καταστούμε διαπερατά στην αδιαφάνεια, στο σεξουαλικό, όχι μόνο αυτό που περιγράφεται, αλλά αυτό που επιδρά κάθε στιγμή από μέσα μας και πάνω μας. Ένα βιβλίο βαθιά πολιτικό, όχι γιατί ερμηνεύει την πολιτική, αλλά γιατί αναδεικνύει το πολιτικό μέσα από την ψυχανάλυση και εξηγεί πώς μια ψυχανάλυση αντάξια αυτών που διατείνεται, δεν μπορεί να υφίσταται σ’ ένα περιβάλλον πολιτικής ουδετερότητας το οποίο ισοδυναμεί με σύμπραξη με τις κυρίαρχες εξουσιαστικές κανονιστικές δομές. Ένα γνήσιο, εντέλει, ψυχαναλυτικό πόνημα: δεν αποτελεί απλώς μια θεωρητική πραγματεία, αλλά είναι απόσταγμα εμπειρίας που προέρχεται από την κλινική εργασία, αλλά και μια βαθιά ενημερότητα της ζώσας εμπειρίας, η οποία προσφέρεται με τρόπο που τη φέρνει σε διάλογο με εμάς, όσα τη μελετάμε, εμπλέκοντας και τη δική μας εμπειρία. (Αντώνης Πούλιος, επιστημονικός επιμελητής, από τον πρόλογο για την ελληνική έκδοση)

37.10

Νίκος Κουραχάνης

Το βιβλίο Στέγαση και παιδική προστασία αναδεικνύει τη βαθιά σύνδεση μεταξύ κοινωνικής πολιτικής και παιδικής ευημερίας, εστιάζοντας στις στεγαστικές παρεμβάσεις για τα παιδιά που στερούνται οικογενειακής υποστήριξης. Μέσω μιας εμπεριστατωμένης ανάλυσης, εξετάζονται τόσο οι παραδοσιακές προσεγγίσεις στέγασης ευάλωτων παιδιών, όπως τα ιδρύματα, όσο και οι σύγχρονες πολιτικές εναλλακτικής φροντίδας, όπως η αναδοχή, η τεκνοθεσία και οι δομές ημιαυτόνομης διαβίωσης.

Η παιδική προστασία στην Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη σε ιδρυματικές μορφές στεγαστικής μέριμνας, παρότι αυτές θεωρούνται αναχρονιστικές, αναποτελεσματικές και κακοποιητικές. Αναπόφευκτα, εξακολουθεί να αποκλίνει από τις σύγχρονες στεγαστικές προσεγγίσεις που προάγουν την οικογενειακή και κοινοτική διαβίωση.

Με την αξιοποίηση ερευνητικών δεδομένων, το βιβλίο αναδεικνύει την ελλειμματική ανάπτυξη των πολιτικών εναλλακτικής φροντίδας, καθώς και την επικοινωνιακή κατάχρησή τους από τις εγχώριες κυβερνήσεις, οι οποίες τις επικαλούνται χωρίς στην πραγματικότητα να τις εφαρμόζουν. Σκιαγραφώντας τις σύγχρονες διεθνείς πρακτικές, κατατίθεται μια κριτική αποτίμηση του ελληνικού συστήματος παιδικής προστασίας. Υπό αυτό το πρίσμα διατυπώνεται η αναγκαιότητα στρατηγικής μετάβασης από την ιδρυματική στέγαση σε στεγαστικές πολιτικές που υπηρετούν την ισότητα της αφετηρίας και ενθαρρύνουν ένα σχέδιο αξιοβίωτης ζωής βασισμένο στην κοινωνική συμμετοχή.

20.00

Διονύσιος Καλιντέρης

ΠΑΡΟΡΑΜΑΤΑ είναι γραφτό σου ανεπανόρθωτα δικό σου εδώ και κει μουντζουρωμένο τόσο ανορθόγραφο όσο πεπρωμένο η στίξη αμείλικτη: τελεία και παύλα εκτός καιρού, μετέωρη η καύλα ό,τι παρέπεμπε στη δόξα των σωμάτων στέκει μακρά στήλη παροραμάτων [Από την έκδοση]

10.60

Δήμητρα Τζανάκη

Το φύλο έχει αποτελέσει και συνεχίζει να αποτελεί τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη δυτική λευκή (προτεσταντική) ανδρωπότητα και το εκθηλυμένο, «ατελές» γένος, προωθώντας τις καπιταλιστικές, πετρελαϊκές και πατριαρχικές σχέσεις.

Αυτή η διαδικασία οδηγεί στη συνεχιζόμενη γυναικοκτονία και θηλυκοκτονία της γνώσης, του τραύματος, της αλήθειας, της επιστήμης και της μνήμης, ενώ ταυτόχρονα διασφαλίζει την πατριαρχική οικογένεια και το κράτος, στοχεύοντας στην εκτροφή μιας τεχνητής, κρατικά ελεγχόμενης, γυναικείας μήτρας. Σ’ αυτό το βιβλίο γίνεται μια προσπάθεια να ερμηνευθεί το φύλο όχι απλώς ως μια ταξινόμηση ανάμεσα στα δύο φύλα ή ως διάκριση μεταξύ βιολογικού και κοινωνικού, αλλά ως ένα καθεστώς αλήθειας. Επιπλέον, εξετάζονται οι μορφές αντίστασης που αναδύονται ανάμεσα στις (μαύρες) γυναίκες/θηλυκότητες τωνκατώτερων στρωμάτων, καθώς και στις ζωές, τα σώματα, τις επιθυμίες και τις αλήθειες που βρίσκονται εκτός του λευκού έμφυλου και φυλετικού φάσματος. Στο επίκεντρο της αφήγησης βρίσκεται η ανάγκη για κατάργηση, και όχι μόνο απο-αποικιοποίηση, του φύλου, του ευγονικού ετρο-σεξο-φυλετικού πατριαρχικού καπιταλισμού, καθώς και η ανάγκη για την κατάργηση της ταξινόμησης της ζωής σε ανθρώπινο και εκθηλυμένο γένος. Αυτή η διαδικασία απαιτεί την κατάργηση της ίδιας της λευκής πατριαρχικής και ευγονικής επιστήμης και γνώσης και της καθιερωμένης «ορθής αλήθειας».

22.00

Συλλογικό

«Λοξές ματιές ο κόσμος θα μας ρίχνει όπου κι’ αν πάμε άλλοι με φτόνο κι άλλοι με καταφρόνια ποιος ξέρει πόσους η αγάπη μας να καίει σε πόσους θα θυμάει παλιά τους χρόνια». Οι Λοξές ματιές αποτελούν μια πρώτη προσπάθεια συγκέντρωσης και ανάδειξης υλικού για τον αντρικό ομοσεξουαλικό έρωτα και την αντρική ομοσεξουαλική επιθυμία στη σύγχρονη ελληνική ποίηση, επιδιώκοντας τη δημιουργία ενός σχετικού αρχείου. Με χρονικό άνυσμα από το 1927 μέχρι και το 1978, το αναγνωστικό κοινό έχει την ευκαιρία να διαβάσει κείμενα ποιητών που κινήθηκαν σε μια παράλληλη δοκιμασία ωρίμανσης τόσο του ομοερωτικού λόγου όσο και της ομοσεξουαλικής συνείδησης στην Ελλάδα, φανερώνοντας το πέρασμα από την απόκρυψη στην παρρησία. Τα ποιήματα των Βασίλη Λαμπρολέσβιου, Μίμη Λιμπεράκη και Γιώργου Γιαννίδη μπορεί να θυμίζουν κάτι από τα παλιά, συνθέτοντας ιστορίες, χώρους και πρακτικές που έχουν λησμονηθεί, συνεχίζουν να αποτελούν ωστόσο τεκμήρια μιας γενεαλογίας που οφείλουμε να κοιτάξουμε κατάματα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

7.00

Δημήτρης Ραπίδης

Στις 18 Δεκεμβρίου 2022, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αργεντινής επικράτησε της Γαλλίας με 4-2 στα πέναλτι στο στάδιο Lusail του Κατάρ για να στεφθεί πρωταθλήτρια στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Το τουρνουά ολοκλήρωσε έναν κύκλο προώθησης του εμιράτου ως προορισμού για μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις, μια δεκαετία όπου ακούσαμε, διαβάσαμε και μάθαμε για τα προβλήματα και τα «θολά» σημεία της υποψηφιότητας του Κατάρ, τη μεταχείριση των μεταναστών εργατών, τις συνθήκες μέσα στις οποίες εργάζονταν για την κατασκευή των γηπέδων και όλων των υποδομών που απαιτούνταν για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, τις γεωπολιτικές διαστάσεις της υποψηφιότητας του Κατάρ, ρεπορτάζ που αφορούσαν τη θέση της γυναίκας στη τοπική κοινωνία ή την ορατότητα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Δημοσιεύματα, αποκαλύψεις από μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης, τοποθετήσεις αξιωματούχων της FIFA, από πολιτικούς και κυβερνώντες, διαψεύσεις, κινητοποιήσεις οργανώσεων για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μια πραγματική «μάχη χαρακωμάτων» με κάθε πλευρά να εντείνει τη ρητορική της όσο πλησίαζε η ημερομηνία έναρξης της διοργάνωσης. Γιατί συνέβη όλο αυτό που καμία σχέση δεν φαίνεται να έχει με το ποδόσφαιρο;

Οι απαντήσεις πολλές και μεταξύ αυτόν είναι και το sportswashing. Ένας όρος της σύγχρονης βιβλιογραφίας που όμως έχει τις ρίζες του βαθιά μέσα στα κιτάπια της ιστορίας. Το sportswashing δεν είναι κάτι καινούργιο, δεν είναι επινόηση του 21ου αιώνα, αλλά ένα από τα πιο δημοφιλή, εξαγώγιμα «προϊόντα» της Ευρώπης των πρώτων δεκαετιών του περασμένου αιώνα.

Η περιήγησή μας ξεκινά από το 1920 και την Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι, προχωράμε στην Ισπανία του Φρανθίσκο Φράνκο, ανεβαίνουμε βορειότερα στη Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ για να διασχίσουμε έπειτα τον Ατλαντικό Ωκεανό και να βρεθούμε πρώτα στην Αργεντινή του Χουάν Περόν και του Χόρχε Βιντέλα και στη συνέχεια στη Βραζιλία του Ζετούλιο Βάργκας. Συνεχίζουμε την περιήγησή μας επιστρέφοντας στην Ευρώπη και την Πορτογαλία του Αντόνιο Σαλαζάρ, περνάμε στην άλλη άκρη της υφηλίου, στην Κίνα, και τις πολιτικές του κομμουνιστικού καθεστώτος με αιχμή του δόρατος την ηγεσία του Σι Τζινπίνγκ, για να κλείσουμε με το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία.

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι ένα ταξίδι ιστορίας στα σκοτεινά δωμάτια του sportswashing με κοινό σημείο αναφοράς το ποδόσφαιρο, την μπάλα, που βρέθηκε σε «λάθος πόδια».

14.00