Βλέπετε 31–45 από 1426 αποτελέσματα

Λογοτεχνία

Ξένη λογοτεχνία

Το μικρό εξάγωνο δωμάτιο

Γιόκο Ογκάουα

Μια νεαρή γυναίκα συναντάει στα αποδυτήρια ενός κολυμβητηρίου μια άγνωστη –παρουσία εντελώς συνηθισμένη και σιωπηλή–, που για κάποιο λόγο την εντυπωσιάζει. Την ξαναβρίσκει, μερικές μέρες αργότερα, να περπατάει στην πόλη συντροφιά με μια ηλικιωμένη κυρία. Αποφασίζει να τις ακολουθήσει. Μετά από ώρα, καταλήγουν σ’ ένα εγκαταλελειμμένο συγκρότημα κτιρίων και πηγαίνουν στο γραφείο του επιστάτη. Τις βλέπει να κάθονται σε δυο καρέκλες, μοιάζουν κάτι να περιμένουν. Τι; Tη σειρά τους για να μπουν σε μια μεγάλη λυόμενη ντουλάπα, στο «μικρό εξάγωνο δωμάτιο», το δωμάτιο των αφηγήσεων. Εκεί που μπαίνει κανείς και αφηγείται μια ιστορία κοιτάζοντας τον εαυτό του στον καθρέφτη. Εκεί που μπορεί να πει δυνατά ακόμα και πράγματα που δεν έχει ομολογήσει ποτέ και σε κανέναν, ιστορίες του παρελθόντος ως όνειρα του μέλλοντος, να αφηγηθεί στον εαυτό του την πραγματικότητα ως φαντασία και να γίνει, έτσι, η μνήμη του μυθοπλασία του εαυτού.

Το “Μικρό εξάγωνο δωμάτιο”, γραμμένο το 1994, είναι μια ιστορία ενδοσκόπησης, παράξενη και διεισδυτική, που φωτίζει, σ’ ένα «άνοιγμα» του χρόνου, σαν το εφήμερο εξάγωνο δωμάτιο, το πιο μύχιο κομμάτι του «εγώ».

 

7.90

Ξένη λογοτεχνία

Οι παραδόσεις της χώρας

Ίντιθ Γουόρτον

Η Άντιν Σπραγκ είναι πανέμορφη – όλοι θα συμφωνούσαν. Τι νόημα έχει όμως η ομορφιά αν κανείς δεν σε βλέπει;
Οι Σπραγκ εγκατέλειψαν τις μεσοδυτικές πολιτείες αναζητώντας μια λαμπερή ζωή για την κόρη τους. Τώρα, κλεισμένοι σε ένα χρυσοποίκιλτο ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης, που με το ζόρι μπορούν να πληρώσουν, αρχίζουν να φοβούνται ότι η μετακόμισή τους στη μεγάλη πόλη ήταν άσκοπη. Αλλά η Άντιν είναι αποφασισμένη. Και η Άντιν πάντα πετυχαίνει ό,τι βάλει στον νου της. Ακολουθεί μια μεθοδική αναρρίχηση στην κορυφή της υψηλής κοινωνίας των αρχών του 20ού αιώνα. Περισσότερο από έναν αιώνα μετά την αρχική έκδοσή του, το αριστούργημα του 1913 παραμένει μια ανεπανάληπτη προσωπογραφία μιας από τις πιο αξιομνημόνευτες, αμφιλεγόμενες αντιηρωίδες της αμερικανικής λογοτεχνίας.

21.00

Τζ.Μ.Κούτσι

Οκτώ ιστορίες γραμμένες με τη μαεστρία του νομπελίστα J.M. Coetzee.

Οκτώ ιστορίες για την αγάπη, τον θάνατο, τα γηρατειά, τη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα, τον κόσμο.

Τα διηγήματα, σε κάποια από τα οποία οι αφοσιωμένοι αναγνώστες του J. M. Coetzee θα αναγνωρίσουν μια αγαπημένη ηρωίδα του, την Ελίζαμπεθ Κοστέλο, εκπλήσσουν με την ικανότητά τους να μας αναστατώνουν και να μας κάνουν να συλλογιστούμε τις προκλήσεις που μοιραζόμαστε και οι οποίες υπερβαίνουν το ατομικό.

Ένα σκυλί που γαβγίζει σε μια καγκελόπορτα, μια ερωτική απιστία, μια γυναίκα που θέλει να γεράσει με τον δικό της τρόπο – καθένα από τα οκτώ διηγήματα μας ανατοποθετεί μπροστά στη δική μας πραγματικότητα. Κι όλα μαζί μας προτείνουν να ξανασκεφτούμε τις συνέπειες των καθημερινών μας αποφάσεων, την ηθική της σχέσης μας με τον κόσμο, την ικανότητά μας να κατανοούμε άλλα πλάσματα και να συνυπάρχουμε μαζί τους με υπευθυνότητα.

12.20

Ξένη λογοτεχνία

Πλάνη

Γιούρι Φέλσεν

Το σπουδαίο έργο του συγγραφέα που τον αποκαλούσαν «Ρώσο Προυστ» (The Guardian), του Γιούρι Φέλσεν (Αγία Πετρούπολη 1894 – Άουσβιτς 1943). Έρωτας και αυταπάτη σε ένα μυθιστόρημα που, παρά τη φήμη του στην εποχή του, είχε χαθεί για χρόνια, από τότε που ο Φέλσεν έπεσε θύμα του Ολοκαυτώματος.
Στο Παρίσι του μεσοπολέμου, όπου έχουν καταφύγει πολλοί Ρώσοι αυτοεξόριστοι, ένας νεαρός Ρώσος γνωρίζει μια γοητευτική συμπατριώτισσά του, τη Λιόλια, στην οποία προσκολλάται με εμμονή. Την αναζητά διαρκώς και ερμηνεύει με τον δικό του τρόπο κάθε της βλέμμα, κάθε λέξη, κάθε κίνηση. Εκείνη, από την άλλη, άλλοτε τρυφερή μαζί, άλλοτε ψυχρή, άλλοτε παρέα με κάποιον κοινό του φίλο, τον κάνει να φλέγεται από πάθος και ζήλια.
«Αληθινή λογοτεχνία, καθαρή και έντιμη» έχει πει ο Β . Ναμπόκοφ για το βιβλίο.

17.00

Τσαρλς Μπουκόβσκι

Ποιήματα αφοπλιστικής ειλικρίνειας και αιχμηρού χιούμορ, γραμμένα με πηγαίο πάθος και συγκινητική ευθύτητα. Ο Τσαρλς Μπουκόβσκι γράφει για τον έρωτα, τη λαγνεία και την επιθυμία σε πρώτο πρόσωπο, άλλοτε με σκληρότητα και κυνισμό, άλλοτε με ευαισθησία και τρυφερότητα, και σκιαγραφεί, έτσι, τις πολλαπλές εκδοχές του ερωτευμένου ανθρώπου. Τα ποιήματά του, διασκεδαστικά ή όχι, συχνά παιγνιώδη, μιλούν για τη γοητεία του μυστηριώδους και το σεξ, την απόρριψη ή την αποδοχή από το αντικείμενο του πόθου, τον εγωισμό και τον ναρκισσισμό του ερωτευμένου υποκειμένου και, εν τέλει, για τη λυτρωτική δύναμη του έρωτα. Ποιήματα αποκαλυπτικά για τον άνθρωπο και τον λογοτέχνη Μπουκόβσκι αναφέρεται σε αυτά στις ερωμένες και στους φίλους, μα και στην κόρη του και στη δουλειά του-, ο οποίος, με τον σπαρακτικά οικείο, στοχαστικό του τρόπο, ανάγει τον έρωτα σε πρίσμα υπό το οποίο βλέπει τον πλήρη ομορφιάς αλλά και αγριότητας κόσμο, καθώς και τη δική του ευάλωτη θέση σε αυτόν. Περνώ απ’ το ξενοδοχείο στις 8 και στις 5 στα σοκάκια έχει γάτες και μπουκάλια και αλήτες, και κοιτάζω ψηλά στο παράθυρο και σκέφτομαι, δεν ξέρω πια πού είσαι, και συνεχίζω τον δρόμο μου κι αναρωτιέμαι πού πηγαίνει η ζωή όταν σταματά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

13.30

Σιμόν ντε Μποβουάρ

H Simone de Beauvoir περιγράφει τα παιδικά της χρόνια σε μια αστική γαλλική οικογένεια, την εφηβική της επανάσταση ενάντια στις συμβατικές προσδοκίες της τάξης της, και την προσπάθειά της να τραβήξει τον δικό της δρόμο, με μια πνευματική και υπαρξιακή φιλοδοξία πάρα πολύ σπάνια για κοπέλα της δεκαετίας του ’20.
Απεικονίζει ζωηρά τις φιλίες της, τους έρωτές της, τους μέντορές της, και την αρχή της πιο σημαντικής σχέσης της ζωής της, με τον συμφοιτητή της Ζαν Πολ Σαρτρ, με φόντο μια πολιτικά θυελλώδη εποχή.

 

Τα απομνημονεύματα της Simone de Beauvoir είναι γραμμένα με χάρη κι έχουν μια ξεχωριστή γοητεία, καθώς καταγράφουν τις συναισθηματικές και πνευματικές ανησυχίες αλλά και προβληματισμούς μιας συναρπαστικής γυναίκας.
Time

Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν θα αφήσει κανέναν αδιάφορο και κανέναν δεν θα επηρεάσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
New York Times

24.40

Ξένη λογοτεχνία

Σάρκα

Ντέιβιντ Σόλοϊ

Ένα αγόρι που αποξενώνεται. Ένας άντρας που αγωνίζεται να ανήκει. Μια ζωή που εκτροχιάζεται από την απρόβλεπτη δύναμη της μοίρας.

Ο Ίστβαν μεγαλώνει στην Ουγγαρία, ντροπαλός και απομονωμένος, ξένος ανάμεσα στους συνομηλίκους του και στη μητέρα του. Μια σειρά γεγονότων τον απομακρύνει από την παιδική του ηλικία και τον εαυτό του, οδηγώντας τον σε μια ζωή καθορισμένη από την καλοσύνη –ή την ιδιοτέλεια– των αγνώστων. Καθώς τα χρόνια περνούν, ο Ίστβαν παλεύει να βρει τη θέση του σε έναν κόσμο που αλλάζει, σημαδεμένος από τραύματα που δεν έχουν επουλωθεί και από ρόλους που δεν επέλεξε.

Το ΣΑΡΚΑ είναι ένα συγκλονιστικό πορτρέτο ενός άντρα σε σύγκρουση με τον εαυτό του και την εποχή του. Με ύφος λιτό αλλά βαθιά συναισθηματικό, το μυθιστόρημα χαρτογραφεί τις λεπτές γραμμές της απώλειας, της αποξένωσης και της ελπίδας, μέσα σε μια Ευρώπη που μεταμορφώνεται. Ένα έργο για την ανθρώπινη ανθεκτικότητα, την εύθραυστη ταυτότητα και την αδιάκοπη αναζήτηση του ανήκειν.

Ο εξαιρετικά χαρισματικός Ντέιβιντ Σόλοϊ προσφέρει ακατέργαστες σκηνές από μια μοναχική ζωή που ξεκινά από το τίποτα και φτάνει στην επιτυχία… Η απλότητά του είναι, όπως του Χέμινγουεϊ, ουσιαστική και επιδραστική.
—The New York Times Book Review

Σε υπνωτίζει… Παρακολουθούμε τον Ίστβαν να κινείται στον κόσμο σαν ένα μισοάγριο ζώο, ανήμπορος απέναντι στα ένστικτά του, τρομακτικός και ταυτόχρονα παράξενα αξιολύπητος.
—Wall Street Journal

16.60

Ξένη λογοτεχνία

Ο θάνατος στη Βενετία

Τόμας Μαν

Ο καταξιωμένος συγγραφέας Γουσταύος φον Άσενμπαχ ταξιδεύει στη Βενετία, όπου θα συναντήσει έναν έφηβο ίδιο άγγελο, τον Τάτζιο, που διαμένει με την οικογένειά του στο ίδιο ξενοδοχείο. Ο Άσενμπαχ αποκτά μια εμμονή μαζί του. Έρωτας; Πόθος; Επιθυμία για το άπιαστο, για το ιδανικό, την ιδεώδη, πλατωνική ομορφιά που φαίνεται να ενσαρκώνει ο Τάτζιο, στο πρόσωπο και στη μορφή του οποίου ο Άσενμπαχ νιώθει να δικαιώνεται ο προσωπικός του αγώνας για το Ωραίο; Την ίδια στιγμή, μια ακαθόριστη επιδημία πλανιέται πάνω από την υγρή, ζεστή Βενετία την οποία οι Αρχές ραντίζουν με απολυμαντικό. Ο Άσενμπαχ αρνείται να εγκαταλείψει την άρρωστη, θέλοντας μόνο να κοιτά ως το τέλος αυτόν τον άγγελο της ομορφιάς.
Στοχαστική αλλά και γεμάτη πάθος, η νουβέλα αυτή του Τόμας Μαν έχει περάσει στη σφαίρα του θρύλου για την τόσο γλαφυρή αποτύπωση της ανεκπλήρωτης ερωτικής επιθυμίας, για την εναγώνια αναζήτηση της ομορφιάς στη ζωή, για την τόσο δραστική συγχώνευση πλοκής και εσωτερικής περιπέτειας. Με γραφή που στιγμές φέρει τη δυναμική του θρησκευτικού οράματος, Ο θάνατος στη Βενετία είναι ακόμα μια πυκνή σπουδή πάνω στη φθορά και στον αέναο, αθόρυβο εναγκαλισμό ζωής και θανάτου.

Στην παρούσα έκδοση περιλαμβάνονται ένα δοκίμιο του Χέρμαν Κούρτσκε πάνω στη διαχρονική σημασία του έργου, καθώς και δύο κείμενα αναφορικά με τη διάσημη κινηματογραφική μεταφορά του έργου από τον Λουκίνο Βισκόντι και τον συσχετισμό του με τον Γκούσταφ Μάλερ, ως συνθέτη αλλά και ως προσωπικό φίλο του συγγραφέα, το πρώτο της μεταφράστριας Μαρίας Τοπάλη και το δεύτερο του υπεύθυνου σειράς Ηλία Μαγκλίνη.

9.90

Ξένη λογοτεχνία

Τόνιο Κραίγκερ

Τόμας Μαν

Από παιδί ο Τόνιο Κραίγκερ ξέρει ότι είναι διαφορετικός. Ξέρει πως, όσο και να το θέλει, δεν ανήκει στον νοικοκυρεμένο και ευπρεπή κόσμο του αξιοσέβαστου πατέρα του, ούτε στον χαρούμενο και φωτεινό κόσμο των συμμαθητών του που αγαπούν τις χοροεσπερίδες και τα εικονογραφημένα βιβλία με τα άλογα. Μεγαλώνοντας, θα υπακούσει στο σκοτεινό κάλεσμα της τέχνης και της απομόνωσης που αυτή απαιτεί. Ωστόσο, η μελαγχολική λαχτάρα του για την απλή, τίμια κι αβασάνιστη ζωή του αστού θα συνεχίσει να καίει μέσα του. Και κάπου εκεί, στο χάσμα ανάμεσα στους δύο κόσμους, θα γεννηθεί η δημιουργία.

Θαυμάζω τους περήφανους και τους ψυχρούς, αυτούς που τολμούν να πλανηθούν στα μονοπάτια της μεγάλης, της δαιμονικής ομορφιάς, περιφρονώντας τον «άνθρωπο», αλλά δεν τους ζηλεύω. Γιατί αν υπάρχει κάτι ικανό να μεταμορφώσει έναν λόγιο σε ποιητή, είναι ακριβώς αυτή η τόσο αστική αγάπη μου για καθετί ανθρώπινο, ζωντανό και συνηθισμένο. Η ζεστασιά, η καλοσύνη, το χιούμορ απ’ αυτήν την αγάπη πηγάζουν, και μου φαίνεται μάλιστα πως ίσως αυτή είναι η αγάπη που, κατά τας Γραφάς, ακόμα κι αν μιλάς όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, χωρίς αυτήν δεν είσαι παρά χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον.

14.00

Ελληνική λογοτεχνία

Το χρονικό μιας διαβολούπολης

Σοφία Αυγερινού

Όταν ο περιπλανώμενος θίασος της Σιμύρνας εγκαθίσταται στη φιλήσυχη Αγαθούπολη, κανείς δεν φαντάζεται τις ανατροπές που θα προκύψουν από τη συνύπαρξη των αχαλίνωτων καλλιτεχνών με τους νομοταγείς πολίτες. Και ποιος θα μπορέσει να αντισταθεί στους πειρασμούς της απόλυτης ελευθερίας και της υποκριτικής αγαθότητας; Μια θεατρική παράσταση παρασύρει το πλήθος σε πρωτοφανείς βιαιότητες, ένα στυγερό έγκλημα οδηγεί την πόλη στο χάος, οι άδολες ψυχές παραπαίουν και το πεπρωμένο περιφέρεται παντοδύναμο και ανίσχυρο ανάμεσα στα παραπήγματα της Διαβολούπολης των θεατρίνων και των τρελών – στο Κουκούι. «Πόσες, πόσες ζωές μπορώ να ζήσω, πείτε μου, σύντροφοι. Πείτε μου, κι εγώ θα τις ζήσω τριπλές! Γλυκός, ζεστός ο ήλιος πάνω στο κορμί, ο άνεμος δύναμη μες στα μαλλιά μου, πικρό και μαλακό το σκοτάδι του έρωτα και λίγη η χαρά. Λίγη. Πάρε με, ήλιε, τι προσμένεις; Τι κι αν πλησιάζει ο θερισμός, πάρε με συ και κάνε με αφρό και κάνε με γλάρο. Μεγάλος ο εχθρός σαν τον κοιτάς από τ’ αμπάρι μέσα στην καταχθόνια νυχτιά, μα φίλος γίνεται ψηλά στ’ άρμενα σαν κρεμιέσαι. Πήγαινε συ σαν μαύρο βέλος, αγαπημένη, και άσε με στο στόχαστρο των άστρων να γελώ!» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

13.19

Ελληνική λογοτεχνία

Ο άλλος Λάζαρος

Σοφία Αυγερινού

Ο Λάζαρος είναι ένας άνθρωπος φτωχός και αθώος. Τόσο αθώος που χάνει δουλειά και σπίτι και περιφέρεται άστεγος με τη γυναίκα του, έχοντας δώσει την έφηβη κόρη του ως αντάλλαγμα για τα χρέη που τον πνίγουν. Τόσο φτωχός που δεν μπορεί ούτε να διαμαρτυρηθεί για τις συμφορές και τις αδικίες. Μόνο σωπαίνει. Μέχρι που του δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία να μιλήσει, να εκδικηθεί, να διεκδικήσει. Μια δεύτερη ζωή. Και μια τρίτη. Πόσο χρειάζεται ένας άνθρωπος για να βρει τη φωνή που έχει χάσει; “Ο τελώνης του παρέδωσε δυο-τρία χαρτιά με υπογραφές και σφραγίδες. Διαταγή πληρωμής. Κατάσχεση. Τρεις μέρες προθεσμία. Έστεκε όρθιος και παρίστανε πως διάβαζε κάτι χθεσινές εφημερίδες. Ο πλούσιος είχε καρφώσει τα μάτια στην πόρτα και περίμενε. Ο Λάζαρος ήξερε τι περίμενε και ήξερε επίσης πως έπρεπε κανονικά να τον πετάξει έξω. Ωστόσο αποφάσισε να δει πού θα πήγαινε το πράγμα. Όταν ήταν ώρα για μεγάλες αποφάσεις, ο Λάζαρος το έσκαγε από την πίσω πόρτα και άφηνε κάποιον άλλο Λάζαρο να παρακολουθεί στη θέση του”. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

14.40

Ελληνική λογοτεχνία

Τρεις κόρες

Σοφία Αυγερινού

Μπορούμε να γυρίσουμε πίσω το ρολόι, σ’ εκείνη τη στιγμή που διαπράξαμε το θεμελιώδες λάθος; Είναι η ζωή κύκλος αιώνιας επανάληψης, ή μοναδική παράσταση χωρίς σενάριο και χωρίς πρόβα; Τρεις κόρες χαμένες, η Αρετή, η Σιράν, η Ευρυδίκη. Τρεις και μυριάδες αποχωρισμοί, και το αβέβαιο χώμα της πατρίδας. Ένας διευθυντής μουσείου αναγκάζεται να θάψει τα αρχαία αγάλματα, και ο Νικόλας, άνεργος και ανέστιος στα σαράντα, αποφασίζει να πραγματοποιήσει το ταξίδι με το τρένο από το Βελιγράδι μέχρι το Βερολίνο, αυτό που δεν είχε τολμήσει στα είκοσι. Ανακαλύπτει από την αρχή το νόημα του οικείου και του ξένου, και συναντά, χωρίς ποτέ να το μάθει, το παρελθόν του, σε μια περιπλάνηση που κάνει τον ξενιτεμό να μοιάζει γυρισμός. “…για δες, πάντα χαμένοι οι Έλληνες, αναγκασμένοι να σκύβουν κάτω, να γυρνάνε πίσω, κάτω στη γη τους, πίσω στους γονιούς τους, πίσω στα παιδιά τους, οι Έλληνες είναι δεμένοι με κάτι από τα παλιά, και την ελευθερία τη βλέπουν σαν επανάληψη του αρχαίου μεγαλείου, της μητρικής αγκαλιάς, της ανοιχτής θάλασσας που τους καταπίνει στο τέλος και τους αποθέτει στον βυθό της ιστορίας, εκεί όπου αισθάνονται σαν στο σπίτι τους, παρέα με σκουριασμένες περικεφαλαίες και σπασμένα κιονόκρανα, πρασινισμένα από την υγρασία…” (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

14.90

Ελληνική λογοτεχνία

Άγνωστες λέξεις

Σοφία Αυγερινού

Οι τακτικές επισκέψεις της αφηγήτριας στο σπίτι των τυφλών συγγενών της μετατρέπονται σε εναγώνιες προσπάθειες να σώσει τον γιο τους από την ψυχική κατάρρευση, όταν εκείνος αρχίζει να σημειώνει ανύπαρκτες λέξεις σε χαρτάκια και να τα κολλάει παντού μέσα στο διαμέρισμα. Η προσπάθειά του να θυμηθεί κάποια λέξη από τα όνειρά του, μια λέξη που «θα του αλλάξει τη ζωή», θα οδηγήσει εκείνον και την εξαδέλφη του στο σκοτάδι του άρρητου, στη γιατρειά της γραφής και σε μια πορεία αυτογνωσίας, όπου η σιωπή, οι λέξεις και οι ήχοι συνενώνονται και γίνονται γέφυρα για μια πιθανή λύτρωση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

14.00

Ξένη λογοτεχνία

Οντισιόν

Κέιτι Κιταμούρα

Μια γυναίκα, μια καθοριστική παράσταση. Ή δύο;

Ένα συναρπαστικό, αποσταθεροποιητικό μυθιστόρημα που μας κάνει να αναρωτηθούμε αν γνωρίζουμε πραγματικά τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Δύο άνθρωποι συναντιούνται για μεσημεριανό σε ένα εστιατόριο του Μανχάταν. Αυτή είναι μια καταξιωμένη ηθοποιός που κάνει πρόβες για μια επερχόμενη πρεμιέρα. Αυτός είναι ελκυστικός, προβληματικός, νέος – αρκετά νέος για να είναι γιος της. Ποιος είναι αυτός για εκείνη και ποια είναι αυτή για εκείνον;

Σε αυτό το λαμπρά δομημένο μυθιστόρημα, δύο ανταγωνιστικές αφηγήσεις ξετυλίγονται, ξαναγράφοντας την αντίληψή μας για τους ρόλους που παίζουμε κάθε μέρα –σύντροφος, γονιός, δημιουργός, μούσα– και τις αλήθειες που κάθε παράσταση κρύβει, ειδικά από εκείνους που νομίζουν ότι μας γνωρίζουν πιο καλά.

Σφιχτοδεμένο και καθηλωτικό, το Οντισιόν, είναι η Katie Kitamura στα καλύτερά της.

 

Είπαν για το βιβλίο

Η πιο συναρπαστική μέχρι τώρα εξέταση της απάτης που είναι εγγενής στις ανθρώπινες σχέσεις… Λίγοι συγγραφείς έχουν καταφέρει να αποτυπώσουν το διαπροσωπικό θρίλερ καλύτερα από την Kitamura.

New York Times

Η Katie Kitamura είναι μια συγγραφέας με εκπληκτική δεξιοτεχνία, της οποίας τα μυθιστορήματα φαίνεται να επιτυγχάνουν πάντα δύο αντιφατικά αποτελέσματα: μια ευέλικτη, σαγηνευτική επιφάνεια, κάτω από την οποία σιγοβράζει το χάος των μυαλών και της καταπιεσμένης πραγματικότητας. Είναι πρωτότυπη, έχοντας δημιουργήσει ένα ολόκληρο δικό της είδος.

Rachel Kushner

Δεν έχετε διαβάσει ποτέ κάτι παρόμοιο με αυτό το υπέροχα ανησυχητικό βιβλίο. Το Οντισιόν αμφισβητεί τις προκαταλήψεις μας για τον έρωτα, την τέχνη και την ταυτότητα – και, με θαυμάσιο τρόπο, την ίδια μας την αντίληψη για το πώς πρέπει να εξελίσσεται ένα μυθιστόρημα. Αν όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, η Kitamura μας υπενθυμίζει ότι δεν σταματάμε ποτέ να κάνουμε οντισιόν για τους ρόλους μας.

Herman Diaz

14.35

Ξένη λογοτεχνία

Στο night-club των συνειρμών

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης

12.72