Η αρχέγονη αντίληψη περί της δύναμης του αίματος και της δοξασίας πως το κακό τρέφεται και γιγαντώνεται με το αίμα, όπως και η μακραίωνη παράδοση γύρω από τον Δράκουλα της Τρανσυλβανίας, αξιοποιούνται από τον Μπραμ Στόκερ στο ομώνυμο αριστούργημά του του 1897. Ο Βρετανός δικηγόρος Τζόναθαν Χάρκερ επισκέπτεται τον κόμη Δράκουλα στον πύργο του στα Καρπάθια Όρη για να τον βοηθήσει να αγοράσει ένα σπίτι στο Λονδίνο. Ο Χάρκερ ανακαλύπτει την τρομακτική αλήθεια για τον κόμη ‒ο οποίος στην αναζήτηση αίματος μεταμορφώνεται σε ένα φρικτό τέρας‒ και μένει φυλακισμένος στον πύργο του όσο ο Δράκουλας ταξιδεύει στην Αγγλία προς αναζήτηση θυµάτων για τον κόσµο των νεκροζώντανων.
Νίκος Γκάλης
Αψηφώντας τη βαρύτητα
Το basketball υπήρξε για μένα κάτι παραπάνω από ένα απλό άθλημα, ήταν ένα μονοπάτι. Από τους δρόμους και τα playgrounds του Νιου Τζέρσεϊ και της Νέας Υόρκης μέχρι το κολέγιο και τα κλειστά γήπεδα της Ελλάδας και της Ευρώπης. Από το συνηθισμένο σενάριο ζωής ενός παιδιού μεταναστών μέχρι τη δόξα, τους τίτλους, τις τιμητικές διακρίσεις.
Προσπάθησα σε όλη μου την καριέρα να γίνω ένας άξιος πρεσβευτής του σπορ που αγάπησα, και σε όλη μου τη ζωή να εμπνεύσω τους νέους ανθρώπους ώστε να αναζητήσουν έναν υγιή τρόπο ζωής κοντά στον αθλητισμό. Κάθε φορά που ακούω τον ήχο μιας μπάλας και τις φωνές των παιδιών που παίζουν έξω, στο γηπεδάκι της γειτονιάς τους, αισθάνομαι ότι η κληρονομιά της γενιάς του ’87 και το προσωπικό μου αθλητικό και κοινωνικό αποτύπωμα είναι ένα ποτάμι που δε γυρίζει πίσω.
Το χρυσό μετάλλιο ήταν η αφορμή να αποκτήσει υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση ένα ολόκληρο έθνος που δεν είχε μάθει πως το να πατήσει στην κορυφή είναι πρώτα απ’ όλα ζήτημα πίστης. Αψηφώντας τη βαρύτητα όσων μας κρατούν στο έδαφος, όταν πιστεύουμε στον εαυτό μας κι εργαζόμαστε στοχεύοντας ψηλά, όλα είναι εφικτά.
Ντέιβιντ-Φόστερ Γουάλας
Σ’ ένα κοντινό μέλλον, οι Η.Π.Α. τελούν υπό την ηγεσία του παράφρονα, μικροβιοφοβικού και παθιασμένου με την «εθνική καθαρότητα» προέδρου Τζέντλ. Ο πειραματικός σκηνοθέτης Τζέιμς Ινκαντένζα είναι νεκρός. Οι έφηβοι μαθητές της Ακαδημίας Τένις «Ένφιλντ» της Βοστώνης, τα μέλη του γειτονικού Οίκου Επανένταξης Ένετ, Καναδοί τρομοκράτες και μυστικοί πράκτορες των Η.Π.Α. θα εμπλακούν στην αναζήτηση της τελευταίας κόπιας του μυθικού φιλμ του Ινκαντένζα, με τίτλο Ατέλειωτο αστείο: μιας ταινίας τόσο διασκεδαστικής, ώστε να αποδεικνύεται θανάσιμη για τους θεατές της, οι οποίοι αργοσβήνουν αποχαυνωμένοι μπροστά στις οθόνες τους…
Με αστείρευτη σατιρική εφευρετικότητα, βαθιά κωμικό και ακόμα βαθύτερα τραγικό, το Ατέλειωτο αστείο είναι ένα περίπλοκο, εξωφρενικό μυθιστόρημα για τον περίπλοκο, εξωφρενικό τρόπο με τον οποίο ζούμε σήμερα: για τη διασκέδαση, την ψυχαγωγία και τους εθισμούς μας· για την ανάγκη μας να συνδεθούμε με τους άλλους και να ανήκουμε κάπου με οποιοδήποτε κόστος· για τις απολαύσεις στις οποίες ενδίδουμε και οι οποίες τελικά μας καθορίζουν.
Ο Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας (1962-2008) υπήρξε «ο ευφυέστερος συγγραφέας της γενιάς του» (New York Times). Το Ατέλειωτο αστείο θεωρείται ορόσημο της σύγχρονης αμερικανικής λογοτεχνίας.
Βιρτζίνια Γουλφ, Κάθριν Μάνσφιλντ
«Το καινούργιο φόρεμα» παρουσιάζει για πρώτη φορά από κοινού δύο διηγήματα που, μέσα από τη διαφορετική γραφή και οπτική των συγγραφέων τους, διερευνούν με διεισδυτικότητα τις πολύπλοκες σχέσεις εξουσίας με αφορμή το γυναικείο ένδυμα.
Στο διήγημα της Βιρτζίνια Γουλφ, μια φαινομενικά ασήμαντη αφορμή γίνεται η αφετηρία μιας βαθιάς καταβύθισης στην αυτοσυνειδησία, στην ανασφάλεια και στην αγωνία που γεννά η διαρκής προσπάθεια για κοινωνική αποδοχή. Με τη χαρακτηριστική ευαισθησία και τη δεξιοτεχνία της, η Γουλφ μετατρέπει μια καθημερινή στιγμή σε ένα λεπταίσθητο εσωτερικό δράμα.
Στα «Καινούργια φορέματα» της Κάθριν Μάνσφιλντ, το ένδυμα αποκτά ιδιαίτερη συμβολική βαρύτητα, καθώς συνδέεται με την ατομική ταυτότητα, τις κοινωνικές συμβάσεις και την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που η κοινωνία απαιτεί να είμαστε.
Δύο από τα πλέον διεισδυτικά διηγήματα του αγγλόφωνου μοντερνισμού προσκαλούν τον αναγνώστη σε μια βαθύτερη αναμέτρηση με τον εσωτερικό εαυτό και τον κοινωνικό χώρο, φωτίζοντας τις αθέατες εντάσεις ανάμεσα στην επιθυμία, στην ταυτότητα και στην ανάγκη για αποδοχή.



