Όταν ο αιγύπτιος βασιλιάς Ψαμμήτιχος αιχμαλωτίστηκε μετά την ήττα του από τον πέρση βασιλιά Καμβύση, ο Καμβύσης ταπείνωσε τον αιγύπτιο βασιλιά αναγκάζοντάς τον να παρακολουθήσει τη θριαμβευτική πομπή των Περσών κι έχοντας κανονίσει ώστε ο Ψαμμήτιχος να δει την αιχμάλωτη κόρη του να περνάει μπροστά του ως δούλη. Ενώ όλοι οι Αιγύπτιοι που στέκονταν στις άκρες του δρόμου ξέσπασαν σε θρήνο, ο Ψαμμήτιχος στεκόταν βουβός και ακίνητος, με το βλέμμα του στραμμένο στο έδαφος. Λίγο αργότερα, όταν είδε τον γιο του ανάμεσα σ’ αυτούς που οδηγούνταν για εκτέλεση, συνέχισε να στέκει ασάλευτος. Όταν, όμως, διέκρινε ανάμεσα στους αιχμαλώτους έναν από τους υπηρέτες του, έναν γέρο, ανήμπορο άνθρωπο, τότε χτύπησε το κεφάλι του με τις γροθιές του κι άφησε τον βαθύ του πόνο να ξεσπάσει. Ο Μπένγιαμιν θεωρεί ότι σ’ αυτή την ιστορία του Ηρόδοτου μπορεί να διακρίνει πώς οφείλει να είναι φτιαγμένη μια γνήσια αφήγηση. Είναι της άποψης ότι κάθε απόπειρα να εξηγηθεί ο λόγος για τον οποίο ο αιγύπτιος βασιλιάς άφησε το θρήνο του να ξεσπάσει μόνο όταν είδε τον υπηρέτη, θα κατέστρεφε την αφηγηματική ένταση. Αυτή ακριβώς η αποσιώπηση της εξήγησης είναι ουσιώδης για τη γνήσια αφήγηση. Η αφήγηση παραιτείται από την εξήγηση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ιωάννα Μπουραζοπούλου
Οδοιπορικό στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα με τον αραμπά μιας αστροχελώνας – ένα πλανόδιο εργαστήριο μύθων, γρίφων και αντικατοπτρισμών.
Καθώς η αστροχελώνα οδηγεί τον αραμπά της στα χνάρια τεράτων του δρυμού, παρακολουθούμε την ταραχώδη πορεία της έμπνευσής της μέσα στη δίνη των κοινωνικών και πολιτικών γεγονότων της τελευταίας εικοσαετίας. Το δάσος είναι γεμάτο παραπλανητικούς ήχους, θροΐσματα, τερετίσματα, συριγμούς, αλλά και οικείες φωνές πλασμάτων της τέχνης, που ενεργοποιούν το εργαστήρι του αραμπά, δίνοντας κάθε φορά το έναυσμα ή το θέμα του μύθου που θα σμιλευτεί.
Ορνιθόρυγχοι βιβλιοθήκης, κόνδορες σε πλωτές σχεδίες, γάτες της Βεγγάλης κρυμμένες σε φυλλωσιές, κοράκια αγγελιοφόροι, ενυδρίδες του καταρράκτη, πολεμοχαρείς ταύροι, μελετητές κάστορες, ιπτάμενοι σκίουροι και αρμαντίλλο σε άρματα από λιβελούλες, είναι ορισμένες από τις φωνές που συνοδεύουν τον αραμπά στα περάσματα των γκρεμών και στα επικίνδυνα ξέφωτα του δάσους. Ένα δάσος δοκιμαζόμενο από αλλεπάλληλες κρίσεις, απώλειες και σπαρακτικούς διχασμούς, προκλήσεις και διλήμματα, που ο μύθος επιχειρεί να εκφράσει και να κατανοήσει, φτάνοντας μέχρι την έκρυθμη πραγματικότητα του σήμερα.
913
Εκατό χρόνια Cahiers d’art στο Μουσείο Μπενάκη.
Το περιοδικό που επηρέασε καταλυτικά τη Μοντέρνα Τέχνη.
Νατσούο Κιρίνο
Η Ρίκι έφυγε από τη βαρετή γενέτειρά της στο Χοκάιντο αναζητώντας μια καλύτερη ζωή στο Τόκιο. Όμως στη μεγάλη πόλη μόλις που τα βγάζει πέρα. Κάθε μέρα τρώει μεσημέρι βράδυ το ίδιο γεύμα: ένα βραστό αυγό που δεν κοστίζει και πολύ. Έτσι, όταν η φίλη της ανακαλύπτει ένα πρακτορείο που προσφέρει ένα παχυλό ποσό για δωρεά ωαρίων, αρπάζουν και οι δύο την ευκαιρία για μια συνέντευξη.
Από την άλλη, η Γιούκο και ο Μοτόι προσπαθούν εδώ και χρόνια να αποκτήσουν παιδί. Δοκίμασαν σχεδόν κάθε διαθέσιμη επιλογή, αλλά μάταια – μέχρι που ο Μοτόι ανακαλύπτει ότι, παρόλο που η παρένθετη μητρότητα είναι παράνομη στην Ιαπωνία, υπάρχει μια εταιρεία που έχει βρει ένα παραθυράκι.
Ταξικές διαφορές, εξουσία, έλεγχος πάνω στο σώμα του άλλου. Η γραφή της Kirino ξηλώνει σιγά σιγά τις ραφές της κοινωνίας, επαναξιολογώντας την αντίληψή μας για τη μητρότητα, την αυτοεκτίμηση, τη σωματική αυτονομία και την κοινωνική τάξη. Τι σημαίνει να έχεις τον έλεγχο; Και τελικά μπορεί πράγματι το χρήμα να αγοράσει την ευτυχία;
Η περιπλοκότητα της παρένθετης μητρότητας μέσα από τον φακό των τάξεων στη σύγχρονη Iαπωνία.




