Τα θρυλικά δοκίμια του David Foster Wallace για το τένις συνδυάζουν μοναδικά τη γνώση του ερασιτέχνη αθλητή και τον ενθουσιασμό του παθιασμένου φιλάθλου. Ο Wallace χρωματίζει λογοτεχνικά κι εμβαθύνει πάνω στη σχέση μας με τον αθλητισμό, τα ινδάλματα που μας γοητεύουν, την ιδέα της σωματικότητας· υμνεί την ιδιοφυΐα του Ρότζερ Φέντερερ, ανατέμνει χειρουργικά την αυτοβιογραφία της Τρέισι Όστιν, στοχάζεται πάνω στη δεξιοτεχνία του Μάικλ Τζόις, ενός τενίστα στα πρόθυρα της δόξας, περιγράφει την επέλαση του εμπορεύματος στο πλαίσιο του Αμερικανικού Όπεν και θυμάται τη δική του «σχεδόν σπουδαία» καριέρα ως έφηβου τενίστα.
Απόστολος Δοξιάδης
Ο Δώρης Καλούσης δεν είναι ένας συνηθισμένος συγγραφέας. Θέλοντας να γράψει το μεγάλο του μυθιστόρημα, παλεύει με αναπάντεχες προκλήσεις, εξωτερικές αλλά και εσωτερικές. Δραπετεύει στον Παρνασσό για να συγκεντρωθεί. Όμως εκεί τον παρασέρνει ένα εντελώς άγνωστο βιβλίο, τόσο ζωντανό, ώστε ο κόσμος του αρχίζει να εισβάλλει στην πραγματικότητά του.
Αθήνα, 1942. Ο Χριστόφορος Μπάμιας, απότακτος δημοκρατικός αξιωματικός, αναλαμβάνει να προστατεύσει τον φιλόλογο Βασίλη Σφενδαμή. Όμως τίποτα δεν είναι απλό στην αποστολή του, σε μια πόλη που πεινάει και σε μια εποχή όπου οι Ναζί σχεδιάζουν να γυρίσουν ταινία την Ορέστεια του Αισχύλου ως ύμνο στον Φύρερ. Ο Σφενδαμής απειλείται για να προσυπογράψει την πιο τερατώδη διαστρέβλωση του αρχαίου πνεύματος. Ο Μπάμιας πρέπει να τον σώσει, και μαζί του, κάτι πολύ μεγαλύτερο: την Αλήθεια. Στο πλευρό του έχει τον Γαλάνη, έναν σκύλο που δεν είναι ακριβώς… σκύλος.
Από τα σκοτεινά παρασκήνια της Ακαδημίας Αθηνών μέχρι το Μαντείο των Δελφών, από τον Απόλλωνα ως τον Διόνυσο, από το ένδοξό μας παρελθόν ως τη σημερινή μας σχιζοφρένεια, η δράση, η σάτιρα και το μυστήριο υφαίνουν ένα μυθιστόρημα για τη δύναμη της Ιστορίας και το λεπτό νήμα που χωρίζει τον μύθο από την πραγματικότητα, τη σοφία από την τρέλα, την αφήγηση από τη ζωή.
Ετιέν Ολιόν, Μικαέλ Φεσέλ
Το «Η Άκρα Δεξιά ενάντια στην πολιτική» είναι ένα δοκίμιο που εξετάζει τη σύγχρονη άνοδο της άκρας δεξιάς, εστιάζοντας όχι στη δύναμη των ιδεών της αλλά στην απουσία συγκροτημένης πολιτικής θεωρίας και στη χρήση ενός απλουστευτικού λόγου που επικαλείται την «κοινή λογική» και τις «εθνικές αξίες». Αναδεικνύεται πώς η σύγχυση στον δημόσιο λόγο, η υποχώρηση των ιδεολογικών διαχωρισμών και η κανονικοποίηση ακραίων θέσεων δημιουργούν το έδαφος για την ενίσχυση αντισυστημικών και ταυτοτικών μορφών πολιτικής. Το βιβλίο φωτίζει τη μετάβαση από την πολιτική σύγκρουση σε μια ρητορική που θολώνει τα όρια και αποδυναμώνει τη δημοκρατική αντιπαράθεση. Παράλληλα, προτείνεται μια εναλλακτική προσέγγιση που βασίζεται στην ηθική της δημοκρατικής πολιτικής και στην υπεράσπιση της ισότητας, αντιπαραβάλλοντας ένα συλλογικό «εμείς» απέναντι στον ταυτοτικό εθνικισμό.




