Θεσσαλονίκη Κωνσταντινούπολη Ανατολή

Μα τι χαρά, να προλάβουμε να σε δούμε τουλάχιστον σήμερα και μ’ αυτή την ευκαιρία! πριν φύγεις, και να σε δούμε μάλιστα γερό. Αχ, τι χαρά! – Υπήρχε βέβαια κι ένας που δεν χαιρόταν καθόλου μα καθόλου, ιδίως μ’ αυτόν εκεί που προοριζόταν να γίνει νονός του. Κι αυτός ήταν ο κοντορεβιθούλης, το βαφτιστήρι, φασκιωμένο μέσα σε ολόλευκα πανιά, απ’ όπου πρόβαλλε μόνο το πρόσωπό του. Αλλά τι φοβερό βλέμμα που έριχνε, με τα μεγάλα απλανή μάτια του προσηλωμένα μόνο στον νονό, και τις αρτηρίες της οργής φουσκωμένες στους κροτάφους, και στους δυο παιδικούς κροτάφους του, αρτηρίες που δεν ήταν ή δεν ήταν απλώς κληρονομικές, πράγμα που μάλλον δεν έλεγε τίποτα, ή τίποτα σημαντικό: όχι, ήταν οι αρτηρίες μιας οργής που κατευθυνόταν σ’ αυτόν, στον Γκρέγκορ, μιας οργής εν δράσει, αρτηρίες που άφριζαν από θυμό εναντίον του, εδώ και τώρα.

Ο Γκρέγκορ Βέρφερ επιστρέφει από το εξωτερικό για λίγες μέρες στο χωριό του, που έχει ενσωματωθεί στο μεταξύ στη μεγαλούπολη. Ξαναβρίσκει ό,τι άφησε ανεπανόρθωτα παραλλαγμένο. Εκεί είναι πάντα και ο πατέρας, η μητέρα, η αδερφή με το νεογέννητο μωρό της. Αυτός όμως κουβαλάει μια είδηση που δεν θέλει με τίποτα να τους αποκαλύψει. Ο μικρός αδερφός, ο Χανς, μέλος της Λεγεώνας των Ξένων, έχει σκοτωθεί σε κάποιο άγνωστο πεδίο μάχης. Οι σύντομες διακοπές του Γκρέγκορ μετατρέπονται σε μια αδυσώπητη αναδρομή ζωής. Το παρόν καθρεφτίζεται στο παρελθόν και το αντίστροφο, εσωτερικές φωνές αναδύονται από τις κρύπτες της ψυχής του, έχει έρθει η ώρα ενός διακανονισμού. Ο Γκρέγκορ καταφεύγει τα βράδια στις ταβέρνες του πρώην χωριού και μένει εκεί μέχρι να κλείσουν. Γίνεται ο τελευταίος θαμώνας δοκιμάζοντας μέσα στην ανωνυμία μιαν αναπάντεχη θαλπωρή.

Η περιπέτεια ενός νόστου, με τη διεισδυτική ματιά του Πέτερ Χάντκε.