Η ΑΝΝΑ ΚΑΡΕΝΙΝΑ τοποθετείται στην καρδιά του δράματος της ζωής του Τολστόι, στην πιο κρίσιμη στιγμή της πολυετούς εσωτερικής διαμάχης του (κατά τη γνώμη μας από τότε που έπιασε την πένα), μιας διαμάχης ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον ηθικολόγο, τον ποιητή και τον προφήτη, τον άνθρωπο της γης -άξιο να γεύεται όλες τις χαρές της ζωής με τη μεγαλύτερη ένταση- και τον ασκητή που τείνει προς μια ολοένα και πιο ολοκληρωτική λιτότητα, έως την ύστατη φυγή και το θάνατο στον μικρό σταθμό του Αστάποβο. Οι δύο αυτές αντίθετες δυνάμεις συνυπάρχουν μέσα του και κυριαρχούν με τη σειρά τους, παίρνοντας η μία τη σκυτάλη από την άλλη: Εκείνος άλλοτε δίνεται στη μία, άλλοτε στην άλλη, και δεν βρίσκει ισορροπία παρά μονάχα στη σωματική άσκηση: κυνήγι, εργασίες στα χωράφια, τα οποία, εξουθενώνοντάς τον, κάνουν να πάψουν προς στιγμήν αυτές οι δύο αγωνιώδεις φωνές. Έτσι, όταν γράφει την Άννα Καρένινα, είναι βαθιά διχασμένος: από τη μια εύχεται να τελειώσει το συντομότερο το έργο ώστε να βρει χρόνο για τα επιτακτικά ερωτήματα που τον ταλανίζουν, ιδίως το θρησκευτικό ερώτημα: Ποιός είναι ο Θεός; Μπορεί άραγε να πιστεύει ακόμη σ’ Εκείνον; Από την άλλη όμως, ο καλλιτέχνης ωθείται από μια σχεδόν ακατανόητη δύναμη να τελειοποιήσει το έργο, να το κάνει όσο πιο άψογο γίνεται. Τα συναισθήματα που τρέφει για τη δουλειά του είναι αντιφατικά: Άλλοτε την αγαπά, άλλοτε την απεχθάνεται. Η πλέον θεαματική κρίση ξεσπά τη στιγμή περίπου όπου έχει φτάσει στη μέση του μυθιστορήματος. Συγγραφέας παγκοσμίου φήμης, που φαινομενικά δεν του λείπει απολύτως τίποτε, αμφιταλαντεύεται για το έργο και τη ζωή του, καταλαμβάνεται από ένα είδος ιλίγγου μπροστά στο αιώνιο ερώτημα “προς τί;” και σκέφτεται την αυτοκτονία. […]
Μαργαρίτα Αλευρίδη
Η Φώφη στέκεται στη μέση του δρόμου, και σταματά την πορεία μιας νεκροφόρας. Ο Ιάσονας θα κηδευτεί, ταυτόχρονα, σε δύο διαφορετικά μέρη. Ένα μεσημέρι, ο Φαστ Τζορτζ, ντυμένος καουμπόι, περιμένει έξω από το σχολείο τον μικρό του ανιψιό. Μία γυναίκα χωρίς όνομα προσπαθεί να εξημερώσει το Πλάσμα. Ένα ασανσέρ σταματάει ανάμεσά σε δύο ορόφους, ανήμερα Δεκαπενταύγουστο. Στην καμπίνα βρίσκονται εγκλωβισμένοι ένα μεσήλικο ζευγάρι και μια όμορφη νεαρή κοπέλα. Το πείραμα της μεταλλικής σφαίρας αντλεί δεδομένα από την πραγματικότητα της κυρίας Ευθυμίου, αλλά τα συμπεράσματα που εξάγονται αφορούν την ζωή μιας άλλης. Κάθε Τρίτη η ’ννα παρκάρει το πανάκριβο τζιπ της στο τρίτο υπόγειο του πάρκινγκ «Αίολος», επί της Αχαρνών, και αλλάζει ρούχα βιαστικά στο πίσω κάθισμα. Η συμμετοχή του Φαίδωνα σ’ ένα σκοτεινό παιχνίδι εξάρτησης και επιβολής απαιτεί, από μέρους του, μια μεγάλη θυσία. Ο έμπειρος σκηνοθέτης Λευτέρης Παπαγεωργίου ανεβάζει το Σλουθ του ’ντονι Σάφερ, για να εξοντώσει πάνω στη σκηνή τον ατάλαντο νεαρό ηθοποιό ’κη Θεοδώρου. Το νούμερο της λαμπερής Κίτυ Σταρ στο «Σουρελάι» κάνει πάταγο. Εννιά αφηγήσεις, εννιά ιστορίες, που γεννήθηκαν εν κρυπτώ. Όλες τους αφορούν ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν καθημερινά σε τόπους άβολους. Κάποιοι από αυτούς βιώνουν συνθήκες οριακές. ’ραγε, τέτοιες συνθήκες επιτρέπουν happy end; Υπό προϋποθέσεις, ναι. Αν και οι ήρωες του ΜΑΓΚΝΤΑΝΟ παραμένουν παγερά αδιάφοροι για κάτι τέτοιο.
Βιρτζίνια Γουλφ, Κάθριν Μάνσφιλντ
«Το καινούργιο φόρεμα» παρουσιάζει για πρώτη φορά από κοινού δύο διηγήματα που, μέσα από τη διαφορετική γραφή και οπτική των συγγραφέων τους, διερευνούν με διεισδυτικότητα τις πολύπλοκες σχέσεις εξουσίας με αφορμή το γυναικείο ένδυμα.
Στο διήγημα της Βιρτζίνια Γουλφ, μια φαινομενικά ασήμαντη αφορμή γίνεται η αφετηρία μιας βαθιάς καταβύθισης στην αυτοσυνειδησία, στην ανασφάλεια και στην αγωνία που γεννά η διαρκής προσπάθεια για κοινωνική αποδοχή. Με τη χαρακτηριστική ευαισθησία και τη δεξιοτεχνία της, η Γουλφ μετατρέπει μια καθημερινή στιγμή σε ένα λεπταίσθητο εσωτερικό δράμα.
Στα «Καινούργια φορέματα» της Κάθριν Μάνσφιλντ, το ένδυμα αποκτά ιδιαίτερη συμβολική βαρύτητα, καθώς συνδέεται με την ατομική ταυτότητα, τις κοινωνικές συμβάσεις και την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που η κοινωνία απαιτεί να είμαστε.
Δύο από τα πλέον διεισδυτικά διηγήματα του αγγλόφωνου μοντερνισμού προσκαλούν τον αναγνώστη σε μια βαθύτερη αναμέτρηση με τον εσωτερικό εαυτό και τον κοινωνικό χώρο, φωτίζοντας τις αθέατες εντάσεις ανάμεσα στην επιθυμία, στην ταυτότητα και στην ανάγκη για αποδοχή.
Στέφανος Τραχανάς
Μια σύντομη ιστορία της νοημοσύνης | ΜΕΡΟΣ Αʹ: Πριν το Μεγάλο Κύμα
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο αδέλφια· ο άνθρακας και το πυρίτιο. Μέλη και τα δύο μιας πολύ σπουδαίας χημικής οικογένειας, προορισμένης να κυβερνήσει τον κόσμο. Με το βασίλειο της ζωής να το κερδίζει ο άνθρακας –γιατί αυτός είχε καλύτερα χημικά προσόντα από τον αδελφό του– και το βασίλειο της τεχνολογίας το πυρίτιο, που δεν ήταν τόσο καλό στη χημεία, ήταν όμως ο προνομιούχος ημιαγωγός. Εκείνο το «μαγικό» υλικό που ανακάλυψαν τα ανθρακοειδή –δηλαδή όλοι εμείς που στη χημεία του άνθρακα βασιζόμαστε– και έφτιαξαν απ’ αυτό όλες τις «έξυπνες» συσκευές τους μέχρι και τη Μεγάλη Υπερέξυπνη Μηχανή που τώρα υψώνεται δυσθεώρητη μπροστά τους.
Ώστε σήμερα –για πρώτη φορά στην ιστορία της ζωής πάνω στη Γη– δύο μορφές νοημοσύνης να είναι αντιμέτωπες και να διεκδικούν το Πρωτείο στον Νέο Κόσμο που ήδη ανέτειλε. Η βιολογική νοημοσύνη με βάση τον άνθρακα και η Τεχνητή Νοημοσύνη με βάση το πυρίτιο. Πυρίτιο εναντίον άνθρακα, λοιπόν, σε έναν αγώνα ρεβάνς μετά από εκείνη την ιστορική ήττα του πυριτίου από τον αδελφό του στη μάχη για τα «πρωτοτόκια» στο βασίλειο της ζωής, περίπου 4 δισ. χρόνια πριν.
Ή μήπως καμιά εκδίκηση δεν είναι στον ορίζοντα, αλλά ένας ιστορικός συμβιβασμός ανάμεσα στα δύο αδέλφια και με έναν νέο χρυσό αιώνα για όλους μας; Το μέλλον είναι ανοιχτό! Μια μικρή ιστορία ως αφηγηματική κλωστή, με σκοπό να μιλήσουμε για μια επιστημονική και τεχνολογική επανάσταση –την επανάσταση της Τεχνητής Νοημοσύνης– και τα πρωτόγνωρα διλήμματα με τα οποία μας φέρνει αντιμέτωπους. Ως βιολογικό είδος και ως πολιτισμό.
Οι πρόσφατες ραγδαίες εξελίξεις με τα Μοντέλα-Πράκτορες–το Μεγάλο Κύμα, όπως το ονομάσαμε– μας υποχρέωσαν να χωρίσουμε το βιβλίο σε δύο μέρη. Σε τούτο το πρώτο μέρος συζητάμε την ιστορία της νοημοσύνης μέχρι τα Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα που είναι σε εμπορική κυκλοφορία σήμερα και είναι σε όλους μας γνωστά.
Στο δεύτερο μέρος –πάνω στο μεγάλο κύμα πλέον– θα επιχειρήσουμε να καταλάβουμε καλύτερα τα όσα (θα) ζούμε και να ανιχνεύσουμε τα όσα έρχονται, προσφεύγοντας και στη βοήθεια της Μεγάλης Τέχνης, καθώς η σχέση του δημιουργού με το δημιούργημά του θα πλησιάζει στην κορύφωσή της.
Το βιβλίο απευθύνεται σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη του καιρού μας.




