Μια κοινωνία που αλλάζει, η καθημερινότητα, οι δρόμοι, οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις, η ανήσυχη νέα γενιά που αναδύεται, σαν μια νέα φωνή, μέσα από τον συνδυασμό μουσικής και κοινωνικών ανησυχιών και που συγκρούεται με το κράτος και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς· όλα περνούν μέσα από τις σκληρά ρεαλιστικές, σχεδόν γυμνές, ασπρόμαυρες φωτογραφίες ενός ανθρώπου που αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος του βουερού ποταμιού της δεκαετίας του ’80.
Το φωτογραφικό αποτύπωμα μιας δεκαετίας που, ενώ δεν τη νοσταλγούμε, μας κάνει να αναρωτιόμαστε: «Υπάρχουνε προϋποθέσεις για μια καινούργια άνοιξη;».
Εισαγωγικά κείμενα: Νίκος Γ. Ξυδάκης, Μιχαήλ Πρωτοψάλτης, Αλέξης Καλοφωλιάς
Η Ιταλική Κατοχή της Ελλάδας είναι ένα από τα λιγότερο μελετημένα κεφάλαια της περιόδου 1941-1943. Συνδυάζοντας αρχειακό υλικό, που παρέμενε για δεκαετίες δυσπρόσιτο, με σύγχρονες ιστοριογραφικές προσεγγίσεις, το βιβλίο ανασυνθέτει με ακρίβεια και οξυδέρκεια τις στρατιωτικές, πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις της ιταλικής παρουσίας στην Ελλάδα. Ο Fonzi εξετάζει την αποτυχημένη ιταλική εκστρατεία του 1940, την εγκαθίδρυση της Κατοχής και τους ανταγωνισμούς με τους Γερμανούς και τους Βουλγάρους. Αναλύει τη βαθιά επισιτιστική κρίση του 1941-1942, τις πολιτικές διαίρεσης των τοπικών πληθυσμών, τη διαφθορά και τις αντιφάσεις της ιταλικής διοίκησης, τις ζώνες κατοχής στο Αιγαίο και στα Ιόνια, καθώς και την κλιμάκωση της βίας έως την πολιτική της «καμένης γης» το 1943. Με εξαιρετική τεκμηρίωση και νηφάλια προσέγγιση, το έργο αναδεικνύει πώς η Ιταλική Κατοχή επηρέασε τις οπτικές κοινωνίες, τις πρώιμες μορφές της Αντίστασης και τη διαμόρφωση του μεταπολεμικού τοπίου. Μια μελέτη ορόσημο που καλύπτει ένα μεγάλο κενό και προσφέρει μια νέα, καθαρή εικόνα για μια σκοτεινή αλλά κρίσιμη περίοδο της ελληνικής ιστορίας.
Ένα τηλεφώνημα από ένα δημόσιο νοσοκομείο. Ένας άγνωστος νεκρός. Μια διαθήκη. Μια απροσδόκητη κληρονομιά. Κι ένα γράμμα που αποκαλύπτει μια παλιά ιστορία, μια μικρή ιστορία από αυτές που η μεγάλη δεν κατέγραψε, ένα έγκλημα που έμεινε ατιμώρητο, μια ανεπούλωτη πληγή, μια εξέγερση στο άδικο που πήρε το σκοτεινό μονοπάτι της αυτοδικίας. Ένα γαϊτανάκι βίας που εξερευνά τη διττή δύναμη του αισθήματος δικαίου, τη δύναμη που κάνει τον άνθρωπο «άνθρωπο» αλλά και θηρίο.
Σ’ αυτά τα θολά νερά βρίσκεται παγιδευμένος ο αφηγητής του βιβλίου, σε μια Ελλάδα 80 χρόνων μετά, ανιστόρητο παιδί της λήθης, αντιμέτωπος με ένα άγνωστο παρελθόν που ξυπνάει για να του αποκαλύψει πως είναι κι ο ίδιος μέρος του, πως είναι ο κληρονόμος αυτού του παρελθόντος, πάντα υπήρξε είτε το γνώριζε είτε όχι, επειδή αυτά που έχουν γίνει δεν παύουν να έχουν γίνει μόνο και μόνο επειδή εμείς δεν τα γνωρίζουμε.
