Ποιήματα 1928-1976
Νύχτα: όνειρο με σκορπιστά μισόφωτα παράθυρα. Της θάλασσας η καθαρή φωνή. Οι λέξεις που αφανίζονται βιβλίου που αγάπησες… Ω εσείς τροχιές των αστεριών ο έρωτας για τη ζωή! (Από την έκδοση)
€19.08
Μετάφραση: Ερρίκος Σοφράς
Σελίδες: 144
Ποίηση
Η κλασική κινέζικη ποίηση υπήρξε για τη Δύση ένα διαρκές σημείο συνάντησης, αλλά και μια μεγάλη παρεξήγηση. Όταν το 1915 ο Έζρα Πάουντ εξέδωσε την περίφημη Κατάη (Cathay), βασισμένος στις σημειώσεις του Έρνεστ Φενολόσα, θεμελίωσε τον αγγλοσαξονικό μοντερνισμό πάνω σε μια επιλεκτική, τεχνική ανάγνωση των κινέζικων ποιημάτων, προσπερνώντας το εσωτερικό τους ποιόν και το βαθύτερο ηθικό και εννοιακό τους σημαινόμενο.
Η παρούσα έκδοση αποτελεί μια ρηξικέλευθη, πρωτότυπη εργασία αποκατάστασης. Ο ποιητής και μεταφραστής Γιάννης Λειβαδάς, έπειτα από εικοσιτρία χρόνια μελέτης της κλασικής κινέζικης γραμματείας, επιστρέφει στην πηγή. Διορθώνει τις αυθαιρεσίες του παρελθόντος, αποκαθιστά τα ονόματα και τα τοπωνύμια από την ιαπωνική μεταγραφή τους και, κυρίως, προχωρά σε ένα αυθεντικό «κέντρωμα» στον κορμό της λογοτεχνίας.
Μέσα από τα έργα κορυφαίων δημιουργών —όπως ο Λι Πο, ο Μέι Σενγκ, ο Ουάνγκ Ουέι και ο Τάο Γιουάν Μινγκ— αποκαλύπτεται μια ποίηση μακριά από εύκολους λυρισμούς και συναισθηματικές εξάρσεις. Μια ποίηση που χρησιμοποιεί όλο το γλωσσικό εύρος, ρευστοποιεί τη φόρμα μέσα από τη διηγηματική ροή και εδράζεται με απαράμιλλη διαύγεια πάνω στην ακλόνητη ματαιότητα του υπάρχειν.
Αυτό το βιβλίο δεν είναι μια απλή αναδιατύπωση στίχων· είναι η ζωντανή συνάντηση ενός ποιητή του 21ου αιώνα με τους μεγάλους κλασικούς της Κίνας. Μια «επόμενη ποίηση» που γεφυρώνει τα αισθητικά χάσματα και παραδίδει στον αναγνώστη το πνεύμα και τη γονιμότητα της αληθινής Κατάη.
Ποίηση
Ένας αντικομφορμιστής αυλικός ποιητής, αλάνι, μώμος και ηδονιστής, λανσάρει στο Μπεσίκτας του 16ου αιώνα θερμά λουτρά για αισθαντικούς. Βρίσκεται όμως αντιμέτωπος με τη ζηλόφθονη οργή των άλλων χαμαμτζήδων που, με επικεφαλής τον πιο ελεεινό και κακεντρεχή ανάμεσά τους, το ‘χουνε βάλει πείσμα να τον γονατίσουν.
Κάθε μέρα τριάντα άσπρα, μήνες τέσσερις κι επιπλέον μια βδομάδα
σε μιστούς για οικοδόμους και την άλλη μαστοράντζα ξόδεψα.
Δεν το χόρτασα -και για τούτο φταίει εκείνων η προστυχιά-
το βλαστάρι μου το δόλιο η Μονιά των Λυγερών γώ τ’ ονόμασα.
Όμως τίποτα δεν πάει στράφι κι έτσι ευθύς το κληροδότησα αγαθή τη θύμησή του, σάμπως άσπιλη, να τηνε κρατήσω φρόντισα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ποίηση
Ρέκβιεμ/ Σελίδες αυτοβιογραφίας.
Οι βδομάδες αλαφριά πετάνε.
Τι συνέβη δεν καταλαβαίνω.
Πως στη φυλακή, γιόκα μου, εσένα
Οι λευκές οι νύχτες σε κοιτάζαν,
Όπως τώρα πάλι σε κοιτούν
Με μάτι γερακιού φλογερό
Και για ένα ψηλό σταυρό
Και για θάνατο μιλούν.
[Από την έκδοση]
Ποίηση
Μικρά άσματα για τις χαρές των νεαρών χορευτών
Την τέχνη του πορνείου ήξερε απ’ τα μικράτα
Ειδήμων στη μοιχεία με εραστές φουσάτα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)