Η Αθήνα που γνωρίζουμε και εκείνη που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε- δεν είναι ποτέ η ίδια πόλη. Στο βιβλίο αυτό, ο Δημήτρης Πλάντζος προτείνει μια «αρχαιολογία του παρόντος»: μια διεισδυτική ανάγνωση της σύγχρονης πρωτεύουσας ως πεδίου μνήμης, εξουσίας και καθημερινής εμπειρίας. Από τη γέννηση της νεοκλασικής Αθήνας και τις μεγάλες αρχαιολογικές επεμβάσεις του 19ου αιώνα έως το Μετρό, τον μαζικό τουρισμό, τον εξευγενισμό και τη street art των χρόνων της κρίσης, η πόλη εμφανίζεται ως σκηνή διαρκούς «χαρτογράφησης» και «αποχαρτογράφησης»: μιας αδιάκοπης διαπραγμάτευσης ανάμεσα στο παρελθόν που προβάλλεται και στο παρόν που βιώνεται. Με γραφή ταυτόχρονα επιστημονική και προσωπική, το βιβλίο εξετάζει την Αθήνα ως προϊόν αρχαιολογικών πολιτικών, οικονομικών στρατηγικών και κοινωνικών συγκρούσεων, αλλά και ως τόπο τραύματος, επιθυμίας και αντοχής. Τα μνημεία, οι δρόμοι, τα εγκαταλειμμένα καταστήματα, ακόμη και τα γκράφιτι γίνονται εδώ τεκμήρια μιας πόλης που ανασχηματίζεται αδιάκοπα – συχνά σε βάρος των ίδιων των κατοίκων της. Ένα βιβλίο για την Αθήνα, αλλά και για κάθε σύγχρονη μητρόπολη που παλεύει με το βάρος της ιστορίας της και τις πιέσεις της παγκοσμιοποιημένης ανάπτυξης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Συλλογικό
Σύγχρονη ποίηση από τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική με ελληνική θεματολογία
89 ποιητές, με ισχυρότατη τη γυναικεία παρουσία, από χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, σε μια ανθολογία που αντλεί τον τίτλο της από τον στίχο του Νίκου Εγγονόπουλου «Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας». Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία τους ταυτόχρονα με τους Έλληνες, ή και εμπνεύστηκαν από αυτούς, ενώ η Αϊτή της Καραϊβικής ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε επίσημα την Ελληνική Επανάσταση. Οι ποιητές παρουσιάζονται κατά σειρά ηλικίας, από τον μεγαλύτερο στον νεότερο, ανά χώρα, ενώ οι 22+1 χώρες παρατίθενται αλφαβητικά, συνθέτοντας ένα πανόραμα της σύγχρονης ποίησης στη μη αγγλόφωνη Αμερική, η οποία εμπνέεται από τον πολιτισμό, την ιστορία και τη μυθική διάσταση της Ελλάδας. Το βιβλίο ολοκληρώνεται με επίμετρο του κορυφαίου Χιλιανού ποιητή Ραούλ Σουρίτα, στο οποίο εκφράζεται το αίτημα «η νεκρή ποίηση να ξαναγεννηθεί», και με σύντομα βιογραφικά των ανθολογούμενων ποιητών. «Κάποιοι από τους μεγάλους ποιητές των τελευταίων χρόνων, ο Ρίλκε, η Μαρίνα Τσβετάγεβα, ο Ουνγκαρέττι, ο Σεφέρης, ο Τσέλαν, ο Βαγέχο, προαισθάνθηκαν τον θάνατο των γλωσσών, αυτόν τον καρκίνο των λέξεων που υπονομεύει το νόημά τους και που γίνεται αισθητός πρώτα, σχεδόν σαν εκδίκηση, στα φαινομενικά πιο ευνοημένα μέρη και κράτη· στις ανεπτυγμένες κοινωνίες, στις πλούσιες ανώτερες τάξεις των ακόμα φτωχών χωρών μας, στις πολιτικές σκηνές, στα κοινοβούλια, στις παρουσιάσεις βιβλίων, στα μεγάλα κονκλάβια. Είναι σαν το ίδιο το κενό αυτών των καιρών να θέλει να μας πει ότι οι γλώσσες πεθαίνουν επειδή οι λέξεις δεν είναι πλέον ικανές να ανακαλέσουν τη σαρωτική πληρότητα του άλλου· το έλεός του και την ακατανόητη σκληρότητά του, τη σκοτεινιά του και το φως του». Από το επίμετρο του Ραούλ Σουρίτα
Συλλογικό
Σύγχρονη ποίηση από τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική με ελληνική θεματολογία
89 ποιητές, με ισχυρότατη τη γυναικεία παρουσία, από χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, σε μια ανθολογία που αντλεί τον τίτλο της από τον στίχο του Νίκου Εγγονόπουλου «Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας». Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία τους ταυτόχρονα με τους Έλληνες, ή και εμπνεύστηκαν από αυτούς, ενώ η Αϊτή της Καραϊβικής ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε επίσημα την Ελληνική Επανάσταση. Οι ποιητές παρουσιάζονται κατά σειρά ηλικίας, από τον μεγαλύτερο στον νεότερο, ανά χώρα, ενώ οι 22+1 χώρες παρατίθενται αλφαβητικά, συνθέτοντας ένα πανόραμα της σύγχρονης ποίησης στη μη αγγλόφωνη Αμερική, η οποία εμπνέεται από τον πολιτισμό, την ιστορία και τη μυθική διάσταση της Ελλάδας. Το βιβλίο ολοκληρώνεται με επίμετρο του κορυφαίου Χιλιανού ποιητή Ραούλ Σουρίτα, στο οποίο εκφράζεται το αίτημα «η νεκρή ποίηση να ξαναγεννηθεί», και με σύντομα βιογραφικά των ανθολογούμενων ποιητών. «Κάποιοι από τους μεγάλους ποιητές των τελευταίων χρόνων, ο Ρίλκε, η Μαρίνα Τσβετάγεβα, ο Ουνγκαρέττι, ο Σεφέρης, ο Τσέλαν, ο Βαγέχο, προαισθάνθηκαν τον θάνατο των γλωσσών, αυτόν τον καρκίνο των λέξεων που υπονομεύει το νόημά τους και που γίνεται αισθητός πρώτα, σχεδόν σαν εκδίκηση, στα φαινομενικά πιο ευνοημένα μέρη και κράτη· στις ανεπτυγμένες κοινωνίες, στις πλούσιες ανώτερες τάξεις των ακόμα φτωχών χωρών μας, στις πολιτικές σκηνές, στα κοινοβούλια, στις παρουσιάσεις βιβλίων, στα μεγάλα κονκλάβια. Είναι σαν το ίδιο το κενό αυτών των καιρών να θέλει να μας πει ότι οι γλώσσες πεθαίνουν επειδή οι λέξεις δεν είναι πλέον ικανές να ανακαλέσουν τη σαρωτική πληρότητα του άλλου· το έλεός του και την ακατανόητη σκληρότητά του, τη σκοτεινιά του και το φως του». Από το επίμετρο του Ραούλ Σουρίτα
Συλλογικό
Σύγχρονη ποίηση από τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική με ελληνική θεματολογία
89 ποιητές, με ισχυρότατη τη γυναικεία παρουσία, από χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, σε μια ανθολογία που αντλεί τον τίτλο της από τον στίχο του Νίκου Εγγονόπουλου «Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας». Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία τους ταυτόχρονα με τους Έλληνες, ή και εμπνεύστηκαν από αυτούς, ενώ η Αϊτή της Καραϊβικής ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε επίσημα την Ελληνική Επανάσταση. Οι ποιητές παρουσιάζονται κατά σειρά ηλικίας, από τον μεγαλύτερο στον νεότερο, ανά χώρα, ενώ οι 22+1 χώρες παρατίθενται αλφαβητικά, συνθέτοντας ένα πανόραμα της σύγχρονης ποίησης στη μη αγγλόφωνη Αμερική, η οποία εμπνέεται από τον πολιτισμό, την ιστορία και τη μυθική διάσταση της Ελλάδας. Το βιβλίο ολοκληρώνεται με επίμετρο του κορυφαίου Χιλιανού ποιητή Ραούλ Σουρίτα, στο οποίο εκφράζεται το αίτημα «η νεκρή ποίηση να ξαναγεννηθεί», και με σύντομα βιογραφικά των ανθολογούμενων ποιητών. «Κάποιοι από τους μεγάλους ποιητές των τελευταίων χρόνων, ο Ρίλκε, η Μαρίνα Τσβετάγεβα, ο Ουνγκαρέττι, ο Σεφέρης, ο Τσέλαν, ο Βαγέχο, προαισθάνθηκαν τον θάνατο των γλωσσών, αυτόν τον καρκίνο των λέξεων που υπονομεύει το νόημά τους και που γίνεται αισθητός πρώτα, σχεδόν σαν εκδίκηση, στα φαινομενικά πιο ευνοημένα μέρη και κράτη· στις ανεπτυγμένες κοινωνίες, στις πλούσιες ανώτερες τάξεις των ακόμα φτωχών χωρών μας, στις πολιτικές σκηνές, στα κοινοβούλια, στις παρουσιάσεις βιβλίων, στα μεγάλα κονκλάβια. Είναι σαν το ίδιο το κενό αυτών των καιρών να θέλει να μας πει ότι οι γλώσσες πεθαίνουν επειδή οι λέξεις δεν είναι πλέον ικανές να ανακαλέσουν τη σαρωτική πληρότητα του άλλου· το έλεός του και την ακατανόητη σκληρότητά του, τη σκοτεινιά του και το φως του». Από το επίμετρο του Ραούλ Σουρίτα



