Κ.Π.Καβάφης. Η ποίηση και η ποιητική του

Στο βιβλίο αυτό συγκεντρώνεται ένα πλήθος σύντομων κειμένων — σκέψεις, θέσεις, στοχασμοί, φιλοσοφία, αποφθέγματα, αφορισμοί και ορισμοί — του ποιητή Έκτορα Κακναβάτου για την ποίηση, τη γλώσσα και το λόγο, πάντα ποιητικώ τω τρόπω, που συνθέτουν εντέλει μια πλήρη κοσμοθεωρία.

Απόσπασμα

Η Ποίηση είναι διάλογος ανάμεσα στον ποιητή,σαν ένα εγώ, και στα «πράγματα», συστατικά του φυσικού, ιστορικοκοινωνικού = χωροχρονικού περιβάλλοντος.

Πραγματικότητα είναι η πολυπλοκότητα των χωροχρονικών σχέσεων ανάμεσα στα πράγματα, και η πραγματικότητα αυτή είναι αντιληπτή και περιγράψιμη ως φαινόμενο (φαινομενολογικώς), δηλαδή ως φάση μιας σταδιακής μορφογένεσης, είτε ωςπρόκληση για την αναζήτηση του λόγου ύπαρξης του όντος (μεταφυσική).

Η δυναμική του ποιητικού γεγονότος ξεπερνά ή έχει την τάση να υπερβεί τα πλαίσια του γλωσσικού συστήματος.

Η Ποίηση αναπτύσσεται και ως κίνηση στους χώρους μιας ιδιωτικής ουτοπίας.

Βιολογικό σύνδρομο ποιας κατάστασης του υποκειμένου να είναι η Ποίηση…

Το θέμα της επισήμανσης κάποιας « σχέσης » ανάμεσα στα Μαθηματικά και την Ποίηση θα μπορούσε να τεθεί, ίσως μόνο στην περίπτωση που θα αποδεχτούμε τη συνεκτίμηση των ρόλων αυτών των πυλώνων του πνεύματος — με τα Μαθηματικά επέκεινα της λογοσματικής εκδοχής τους και την Ποίηση πέρα από την εκφυλιστική, μαυλιστική της στιχοπλασία — στην αναζήτηση στοιχειώδους συνστώσας (ή συνιστωσών) του γίγνεσθαι.

Ιστορίες ενός εμμονικού

Οι ιστορίες του βιβλίου δεν προέκυψαν κατά τύχη. Πριν από χρόνια άρχισα να γράφω πορτρέτα των πηγών μου. Καλύπτουν ορισμένα μεγάλα κομμάτια της επαγγελματικής μου διαδρομής και δύο «προϋποθέσεις» της: Τη γενεαλογία μου και την περίοδο της Μεταπολίτευσης που διαμόρφωσε την προσωπικότητά μου.
Γενικά, η ελληνική πατριδογνωσία έχει πλάκα, συχνά είναι γλυκόπικρη, μπορείς να την απολαμβάνεις με την απόσταση που σου δίνουν τα χρόνια και οι πυκνές συναντήσεις με χαρακτήρες που έχεις πρωτογνωρίσει πριν από δύο και τρεις δεκαετίες.

Η πρόεδρος αποφάσισε ότι οι αποδείξεις δεν της αρκούσαν για να δικάσει και διακόπτοντας διέταξε κρείσσονες αποδείξεις. Έπρεπε να έρθουν και άλλα στοιχεία. Στη συνέχεια έχασε τις αισθήσεις της και έπεσε ξερή. Ήταν τραγικό και ταυτόχρονα κωμικό. Μόλις λιποθύμησε, ακούστηκε μία φωνή: «Έναν γιατρό! Έναν γιατρό! Παρακαλώ έναν γιατρό!». Οι κατηγορούμενοι –όλοι γιατροί– πετάχτηκαν σαν ελατήρια από το εδώλιο, πέρασαν πλάι από το έδρανο του δικαστηρίου σαν χορεύτριες –ήταν όλοι άνδρες– και βρέθηκαν με τις γραβάτες τους να χαϊδεύουν το πρόσωπο της λιπόθυμης προέδρου, ξεχνώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσε να τους έχει καταδικάσει…(Απόσπασμα από το βιβλίο)