Πέρα από το γεγονός ότι είναι αδέλφια, ο Πίτερ και ο Ίβαν Κούμπεκ ελάχιστα κοινά φαίνεται να έχουν μεταξύ τους. Ο Πίτερ είναι δικηγόρος στο Δουβλίνο, γύρω στα τριάντα, επιτυχημένος, ικανός και φαινομενικά άτρωτος. Όμως, μετά τον θάνατο του πατέρα τους, χρειάζεται υπνωτικά για να κοιμηθεί και πασχίζει να διαχειριστεί τη σχέση του με δύο πολύ διαφορετικές γυναίκες – την παντοτινή πρώτη του αγάπη, τη Σύλβια, και τη Ναόμι, μια φοιτήτρια η οποία αντιμετωπίζει τη ζωή σαν μια μεγάλη φάρσα. Ο Ίβαν είναι επαγγελματίας σκακιστής, είκοσι δύο ετών. Πάντα θεωρούσε τον εαυτό του κοινωνικά αδέξιο, μοναχικό, το αντίθετο από τον γοητευτικό και δημοφιλή μεγαλύτερο αδελφό του. Διανύοντας τις πρώτες εβδομάδες του πένθους του, ο Ίβαν γνωρίζει τη Μάργκαρετ, γυναίκα μεγαλύτερή του σε ηλικία, που βγαίνει από το δικό της ταραχώδες παρελθόν, και οι ζωές τους συνδέονται ακαριαία και έντονα. Για τα αδέλφια που πενθούν και τους ανθρώπους που αγαπούν, η περίοδος αυτή είναι ένα μεσοδιάστημα, ένα ιντερμέδιο, μια περίοδος πόθου και απελπισίας, ανοιχτή σε κάθε πιθανότητα, μια ευκαιρία να ανακαλύψουν πόσα μπορεί να βαστάξει μια ζωή χωρίς να διαλυθεί…
Στη Γαλλία, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια άνευ προηγουμένου σειρά τρανσφοβικών επιθέσεων. Η Μωντ Ρουαγιέ, ακτιβίστρια με ουσιαστική συμμετοχή σε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, προβαίνει στην καταγραφή αυτής της επικίνδυνης κατάστασης. Είναι αλήθεια ότι η μεγάλη πλειονότητα των γαλλικών φεμινιστικών κινημάτων αντιτίθεται στην τρανσφοβία. Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένες αντιδραστικές ομάδες οι οποίες λειτουργούν πλέον ως ένα πραγματικά τρανσφοβικό λόμπι, αναπαράγοντας και στη Γαλλία συζητήσεις, πολεμικές και θεματικές που διατυπώνονται διεθνώς και διαδίδονται ιδίως από τη Δεξιά και την Άκρα Δεξιά. Αντιγράφουν, επίσης, τη στρατηγική τους: επιτίθενται δηλαδή στα δικαιώματα των τρανς παιδιών και εφήβων, με απώτερο σκοπό να θέσουν υπό αμφισβήτηση τα δικαιώματα των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ προσώπων. Η Ρουαγιέ, με το στρατευμένο και παιδαγωγικά γραμμένο βιβλίο της, ξεσκεπάζει αυτούς τους τρανσφοβικούς μηχανισμούς προκειμένου να τους αντικρούσει αποτελεσματικότερα.
Ο Πύργος της Βαβέλ. Ο πύργος της σύγχυσης. Η ανθρώπινη ματαιοδοξία γεννά τέρατα. Λέξεις ακατάληπτες, αντιλήψεις, ιδέες, θρησκείες ξένες. Εμείς και οι Άλλοι. Τι είχαν να μοιράσουν άραγε οι έκπτωτοι άνθρωποι, οι χτιστάδες εκείνου του ψηλού πύργου, ακόμα και όταν άρχισαν να μιλούν διαφορετικές γλώσσες; Τι είχαν να χωρίσουν, αιώνες αργότερα, οι μουτζούρηδες απ’ όλα τα έθνη που σκάβανε το κάρβουνο βαθιά στις στοές του Βελγίου; Ένα νεαρό ζευγάρι προσφύγων που σώθηκε από την καταστροφή της Σμύρνης περπατά σαστισμένο σε μια πόλη αλλόγλωσση, τις Βρυξέλλες. Το 1924, «την πέμπτην του μηνός Μαρτίου», είναι ακόμα εκεί. Εκατό χρόνια μετά στους ίδιους δρόμους, το εγγόνι τους αναζητάει κάτι απ’ τα σβησμένα τους χνάρια. Μα τα δικά του βήματα τον φέρνουν αναπάντεχα μπροστά σ’ ένα καφενείο. Στο τελευταίο ελληνικό καφενείο στο Μόλενμπεκ! Κι εκεί μέσα, καθώς ακούγεται από το τζουκ μποξ η μπάσα φωνή του Καζαντζίδη, μια παρέα γερόντια, παλιοί ανθρακωρύχοι κάθε φυλής και γλώσσας, κάθονται και συζητούν για το φευγαλέο κι εύθραυστο ετούτο θαύμα της ύπαρξης. Ένας σκύλος ράτσας, ένα σκυλί αδέσποτο, τι θα μπορούσε να πει για όλα αυτά; Ένα έντονα πολιτικό graphic novel που μας ταξιδεύει με τρόπο μοναδικό στην ιστορία του ανθρώπινου είδους στηλιτεύοντας τις μικρότητες και εξυμνώντας τις αρετές του. Μέσα από το παρελθόν των προγόνων του ο δημιουργός αναζητά πότε τρυφερά και πότε αμείλικτα εκείνη τη μυστική ουσία που τόσους αιώνες μας σώζει από την παραίτηση, την απελπισία και την αλληλοκαταστροφή. Μια συγκινητική αποτύπωση του φωτός της ανθρωπιάς μέσα στο φαινομενικά αδιαπέραστο σκοτάδι κάθε εποχής.
