Ποια τύχη μπορεί να έχει μια γυναίκα ορφανή και από τους δύο γονείς, μαύρη και νάνος, που μεγαλώνει με την εργάτρια γιαγιά της σε μια φτωχογειτονιά της επαρχίας; Στα δεκαπέντε της χρόνια, η ηρωίδα ?που δεν θα μάθουμε ποτέ το όνομά της? αφήνει τη γειτονιά που μεγάλωσε και τους ανοχύρωτους ανθρώπους της, “εκείνους που ο κόσμος θα ήθελε να εξαφανίσει”, για να αναζητήσει την οικογένεια της καρδιάς της, να βρει την ταυτότητά της, να γνωρίσει τον κόσμο. Είναι εφοδιασμένη με το χάρισμα του διαχωρισμού: η σκέψη της, παντοδύναμη, μπορεί να αποδεσμεύεται από το αδύναμο σώμα της και να ορθώνεται, ανίκητη, στις δυσκολίες. Στην περιπλάνησή της τίποτα δεν θα είναι εύκολο. Θα γνωρίσει τη δύναμη της φιλίας, αλλά θα αντιμετωπίσει και το ψέμα, την ιδιοτέλεια, την εξαπάτηση. Θα βρεθεί ανάμεσα σε ανθρώπους περιθωριακούς, τσαλακωμένους, αποσυνάγωγους, αλλά κάποτε και μαχητικούς, σε υποβαθμισμένα προάστια, σε μια κατάληψη καλλιτεχνών, σ’ ένα άθλιο ξενοδοχείο, σε μια αναρχική ουτοπική κοινότητα. Το μυθιστόρημα της Kisukidi, πολυφωνικό και βαθιά ποιητικό, περιπετειώδες και ευφρόσυνο, αναμειγνύει ιδέες και πολιτική, λόγια φαντασμάτων, παλιά παραμύθια, αρχετυπικές ιστορίες για πειρατές και παιδιά που χάνονται στο δάσος, σε μια καταιγιστική διαδοχή. Πρωτοτυπία, διαύγεια, τόλμη της γραφής, επίμονος ρεαλισμός που συνυπάρχει με μια προκλητική φαντασία, κριτική της κοινωνίας δριμεία και ποιητική. Η ηρωίδα διατρέχει “των ηττημένων τα διανυμένα χιλιόμετρα”, παρατηρεί με οξυδέρκεια, καταγράφει και καταγγέλλει ψιθυριστά ή ηχηρά, αινιγματικά ή ξεκάθαρα, και μας παρασύρει σε ένα ταξίδι όπου η τέχνη του λόγου μετουσιώνει τα καθημερινά σε μια συγκλονιστική πραγματικότητα δράσης, έντασης, φαντασίας και ονείρου.
(Α.Κ.)
Τάσος Τέλλογλου
Ιστορίες ενός εμμονικού
Οι ιστορίες του βιβλίου δεν προέκυψαν κατά τύχη. Πριν από χρόνια άρχισα να γράφω πορτρέτα των πηγών μου. Καλύπτουν ορισμένα μεγάλα κομμάτια της επαγγελματικής μου διαδρομής και δύο «προϋποθέσεις» της: Τη γενεαλογία μου και την περίοδο της Μεταπολίτευσης που διαμόρφωσε την προσωπικότητά μου.
Γενικά, η ελληνική πατριδογνωσία έχει πλάκα, συχνά είναι γλυκόπικρη, μπορείς να την απολαμβάνεις με την απόσταση που σου δίνουν τα χρόνια και οι πυκνές συναντήσεις με χαρακτήρες που έχεις πρωτογνωρίσει πριν από δύο και τρεις δεκαετίες.
Η πρόεδρος αποφάσισε ότι οι αποδείξεις δεν της αρκούσαν για να δικάσει και διακόπτοντας διέταξε κρείσσονες αποδείξεις. Έπρεπε να έρθουν και άλλα στοιχεία. Στη συνέχεια έχασε τις αισθήσεις της και έπεσε ξερή. Ήταν τραγικό και ταυτόχρονα κωμικό. Μόλις λιποθύμησε, ακούστηκε μία φωνή: «Έναν γιατρό! Έναν γιατρό! Παρακαλώ έναν γιατρό!». Οι κατηγορούμενοι –όλοι γιατροί– πετάχτηκαν σαν ελατήρια από το εδώλιο, πέρασαν πλάι από το έδρανο του δικαστηρίου σαν χορεύτριες –ήταν όλοι άνδρες– και βρέθηκαν με τις γραβάτες τους να χαϊδεύουν το πρόσωπο της λιπόθυμης προέδρου, ξεχνώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσε να τους έχει καταδικάσει…(Απόσπασμα από το βιβλίο)
Λένα Κιτσοπούλου
Το καλλιτεχνικό σύμπαν της Λένας Κιτσοπούλου μέσα από ημερολογιακές σημειώσεις, σκίτσα και ζωγραφιές. Ένα ταξίδι δημιουργίας και γέννησης ξεδιπλώνεται μέσα από τις σελίδες της νέας έκδοσης του Ιδρύματος Ωνάση «Ημερολόγιο Φράνκενσταϊν». Σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία και στο φυσικό κατάστημα της Στέγης.
Συγγραφέας, σκηνοθέτρια, ηθοποιός, ζωγράφος και τραγουδίστρια του ρεμπέτικου, η Λένα Κιτσοπούλου, Onassis Culture resident artist τη χρονιά 2020-2021, στέγασε το στούντιο-ατελιέ της σε ένα πρώην μηχανουργείο στου Ρέντη, που το Ίδρυμα Ωνάση ανακαινίζει για να στεγάσει το νέο πολιτιστικό κέντρο Onassis Ready. Στο διάστημα της έρευνάς της για ένα θεατρικό έργο και μια σειρά από εικαστικά έργα με κοινό σημείο αναφοράς το μυθιστόρημα «Φράνκενσταϊν ή ο σύγχρονος Προμηθέας» (Μαίρη Σέλλεϋ, 1818), η Λένα Κιτσοπούλου κρατούσε ημερολογιακές σημειώσεις. Γραμμένες με την παροιμιώδη αντιδραστικότητά της, τη θρασεία μετεφηβική ορμή της και μια, από καρδιάς, ειλικρίνεια, αγρίως αυτοβιογραφική, ήδη από την πρώτη καταγραφή, στις 11 Μαρτίου 2021: «Εδώ και κάποιες μέρες έχει εμφυτευτεί μέσα μου ένα έμβρυο και περιμένω αν αυτό θα κρατηθεί ή αν θα πέσει από το δέντρο μου σαν σάπιο κεράσι κερασιάς». Οι σημειώσεις εκείνες, σχεδόν αυτούσιες, μαζί με σκίτσα και ζωγραφιές, αποτελούν το «Ημερολόγιο Φράνκενσταϊν» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις του Ιδρύματος Ωνάση.
Γιώργος Γεννηματάς
Σε μία απολαυστική περιπλάνηση σε περασμένους αιώνες αλλά και στη σύγχρονη εποχή, ο αναγνώστης θα ανακαλύψει ένα πλούσιο ψηφιδωτό ιστορικής μνήμης στο οποίο ξεδιπλώνονται χαρακτήρες, παραδοξότητες και άγνωστα επεισόδια που έχουν καθοριστικά επηρεάσει τον ρου της Ιστορίας.
Ο Γιώργος Γεννηματάς, πρέσβης ε.τ., ύστερα από το βιβλίο του και με δανεικό στυλό γράφεται η Ιστορία, οδηγεί τώρα τον αναγνώστη σε ιστορικά και διπλωματικά στιγμιότυπα που παραμένουν έξω από τις φωτισμένες σελίδες της επίσημης Ιστορίας. Με υλικό από σπάνιες πηγές και από τη μακρά διπλωματική σταδιοδρομία του, παρουσιάζει παράδοξα συμβάντα, άγνωστες πτυχές της Ιστορίας και ενδιαφέρουσες εμπειρίες των πρωταγωνιστών της.
Με ευγενές και διακριτικό ύφος γραφής, φωτίζει τους δαιδαλώδεις κόσμους της Διπλωματίας και τα παρασκήνια διεθνών διασκέψεων, και προσφέρει στον αναγνώστη ένα ευρύ πεδίο προβληματισμού και άντλησης χρήσιμων συμπερασμάτων. Το βιβλίο, όπως προϊδεάζει και ο τίτλος του, διατρέχεται από εκλεπτυσμένη και ευφυή αίσθηση του χιούμορ.




