Βλέπετε 1–15 από 103 αποτελέσματα

Πόλις

Γκαμπριέλ Ζούκμαν

Είναι ένα γεγονός που σοκάρει: οι δισεκατομμυριούχοι δεν πληρώνουν καθόλου -ή σχεδόν καθόλου-φόρο εισοδήματος. Διαπιστώνουμε ότι η συνεισφορά τους είναι δύο φορές μικρότερη απ’ ό,τι εκείνη του μέσου Γάλλου. Πρόκειται για βαρύτατη παραβίαση της αρχής της ισότητας, όπως αυτή έχει κατοχυρωθεί από τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789. Αλλά και το άρθρο 4 παρ. 5 του Συντάγματος της Ελλάδας ορίζει ότι “οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους”, καθιερώνοντας έτσι την αρχή της φορολογικής ισότητας. Είναι πια καιρός να αντιμετωπιστεί αυτή η ανωμαλία. Η επιβολή του φόρου 2% για τους υπερπλούσιους, την οποία εισηγείται ο Gabriel Zucman, θα συμβάλει στην καταπολέμηση αυτής της υπέρμετρης ανισότητας. Το παρόν βιβλίο εξηγεί -με μεθοδολογική αυστηρότητα και σαφήνεια- ότι η επιβολή του “φόρου Ζουκμάν”, όπως έχει γίνει πλέον γνωστός, αποτελεί επείγουσα ανάγκη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

11.99

Ξένη λογοτεχνία

Το μαγικό βασίλειο

Ράσελ Μπανκς

Ο Χάρλεϊ Μαν αφηγείται τη ζωή του σε ένα μαγνητόφωνο, αναπολώντας τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στις αρχές του 20ού αιώνα. Θυμάται πως, μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του, η οικογένειά του μετακόμισε στη Φλόριντα, σε μια αποικία της προτεσταντικής αίρεσης των Σέικερς, βασικές αρχές των οποίων ήταν, μεταξύ άλλων, η εντιμότητα, η ευσπλαχνία και η απάρνηση των σαρκικών απολαύσεων. Με ηγέτη τον πρεσβύτερο Τζων, έναν γενναιόδωρο άνθρωπο με μυστηριώδες παρελθόν, η κοινότητα παρέμενε σταθερά προσηλωμένη στις αξίες της εργασίας, της ευσέβειας και της φιλανθρωπίας, αποκρούοντας όλους τους πειρασμούς που βρίσκονταν εκτός των συνόρων της. Ο τρόπος ζωής τους σώζει αρχικά τον Χάρλεϊ και την οικογένειά του από την καταστροφή. Στη συνέχεια όμως, όταν εκείνος ερωτεύεται τη Σέιντι Πρατ, μια φυματική που νοσηλεύεται στο γειτονικό σανατόριο, η αφοσίωσή του στους Σέικερς και τη συντηρητική τους κοσμοθεωρία κλονίζεται και τελικά καταρρέει. Καθώς ο Χάρλεϊ υπαγορεύει την ιστορία του, η οποία καλύπτει πάνω από μισό αιώνα -περικλείοντας στοχασμούς για τη νεότητα, το διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο της Φλόριντας και την αναζήτηση μιας αμερικανικής ουτοπίας-, αποκαλύπτεται σταδιακά η αλήθεια για τη Σέιντι, τον πρεσβύτερο Τζων και τους Σέικερς, φωτίζοντας τόσο το παρελθόν όσο και το παρόν. Με έμπειρο μάτι και εκπληκτική οπτική, ο Ράσελ Μπανκς φιλοτεχνεί το συναρπαστικό πορτρέτο ενός ανθρώπου που βιώνει τις ποικίλες μεταμορφώσεις της αμερικανικής παράδοσης και κουλτούρας στο πέρασμα του χρόνου. Ένα εντυπωσιακό κέντημα, φτιαγμένο με τα νήματα του έρωτα και της πίστης, της μνήμης και της φαντασίας, για το τι σημαίνει να κοιτάς πίσω και να αποδέχεσαι τη θέση σου στην ιστορία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

21.99

Βασίλης Α. Σωτηρόπουλος

Ας μιλήσουμε, για πρώτη φορά, για τον «νομικό» Καβάφη. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηρι­στικά της γραφής του είναι ότι κινείται πριν από τη γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά όχι έξω από το πεδίο τους.

Ο ποιητής μιλάει από τις αρχές του 20ού αιώνα για την αποϊατρικοποίηση και την αποποινικοποί­ηση του ομοερωτισμού.Προβλέπει, από τότε, την ανάγκη της ορατότητας και της ελεύθερης δράσης σε μια «τελειωτέρα κοινωνία». Προφητεύει έναν επερχόμενο τύπο ανθρώπου, «σαν κ’ εμένα καμωμέ­νο», αλλά και τη συγκρότηση μιας μελλοντικής κοινότητας. Ο Καβάφης είναι ο προφήτης των ΛΟΑΤ­ΚΙ+ δικαιωμάτων.

Στον 21ο αιώνα, οι υποθέσεις ίσης μεταχείρισης που απασχολούν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δι­καιωμάτων του Ανθρώπου και τα ανώτατα δικαστήρια πολλών χωρών δεν είναι παρά σύγχρονες εκ­φάνσεις της ίδιας καβαφικής ματιάς: ότι μια κοινωνία που δεν σέβεται την ποικιλομορφία παράγει διαρκώς αποκλεισμούς· και ότι η ισότητα είναι το κάλεσμα για την προστασία ανθρώπων που, διαφο­ρετικά, θα έμεναν εκτεθειμένοι στην αδικία.

Όπως στο ποίημα η επιθυμία ζητά τον χώρο της, έτσι και στο δίκαιο η αρχή της ίσης μεταχείρισης ζητά να εφαρμοστεί, όχι «γενικά και αόριστα», αλλά στα πραγματικά πρόσωπα που υφίστανται δια­κρίσεις: στους ΛΟΑΤΚΙ+ εργαζόμενους, στους φορείς δημοσίου καθήκοντος που καλούνται να υπη­ρετούν χωρίς προκατάληψη, στα ζευγάρια που ζητούν ίσα κοινωνικά δικαιώματα.

Ας δούμε, λοιπόν, τα ποιήματα του Καβάφη σε μια συνομιλία με τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα.

17.70

Ελληνική λογοτεχνία

Άγνωστες λέξεις

Σοφία Αυγερινού

Οι τακτικές επισκέψεις της αφηγήτριας στο σπίτι των τυφλών συγγενών της μετατρέπονται σε εναγώνιες προσπάθειες να σώσει τον γιο τους από την ψυχική κατάρρευση, όταν εκείνος αρχίζει να σημειώνει ανύπαρκτες λέξεις σε χαρτάκια και να τα κολλάει παντού μέσα στο διαμέρισμα. Η προσπάθειά του να θυμηθεί κάποια λέξη από τα όνειρά του, μια λέξη που «θα του αλλάξει τη ζωή», θα οδηγήσει εκείνον και την εξαδέλφη του στο σκοτάδι του άρρητου, στη γιατρειά της γραφής και σε μια πορεία αυτογνωσίας, όπου η σιωπή, οι λέξεις και οι ήχοι συνενώνονται και γίνονται γέφυρα για μια πιθανή λύτρωση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

14.00

Ελληνική λογοτεχνία

Επί σκοπώ πλουτισμού

Ελισάβετ Χρονοπούλου

Ένα τηλεφώνημα από ένα δημόσιο νοσοκομείο. Ένας άγνωστος νεκρός. Μια διαθήκη. Μια απροσδόκητη κληρονομιά. Κι ένα γράμμα που αποκαλύπτει μια παλιά ιστορία, μια μικρή ιστορία από αυτές που η μεγάλη δεν κατέγραψε, ένα έγκλημα που έμεινε ατιμώρητο, μια ανεπούλωτη πληγή, μια εξέγερση στο άδικο που πήρε το σκοτεινό μονοπάτι της αυτοδικίας. Ένα γαϊτανάκι βίας που εξερευνά τη διττή δύναμη του αισθήματος δικαίου, τη δύναμη που κάνει τον άνθρωπο «άνθρωπο» αλλά και θηρίο.

Σ’ αυτά τα θολά νερά βρίσκεται παγιδευμένος ο αφηγητής του βιβλίου, σε μια Ελλάδα 80 χρόνων μετά, ανιστόρητο παιδί της λήθης, αντιμέτωπος με ένα άγνωστο παρελθόν που ξυπνάει για να του αποκαλύψει πως είναι κι ο ίδιος μέρος του, πως είναι ο κληρονόμος αυτού του παρελθόντος, πάντα υπήρξε είτε το γνώριζε είτε όχι, επειδή αυτά που έχουν γίνει δεν παύουν να έχουν γίνει μόνο και μόνο επειδή εμείς δεν τα γνωρίζουμε.

 

16.00

Ξένη λογοτεχνία

Μόνος στο Βερολίνο

Χανς Φάλαντα

Βερολίνο 1940. Τα γερμανικά στρατεύματα έχουν κατακτήσει τη Γαλλία και ο ναζισμός περνά μέρες δόξας. Πίσω όμως από τη θριαμβευτική πρόσοψη, κρύβονται η αθλιότητα και ο τρόμος. Σε μια λαϊκή πολυκατοικία της οδού Γιαμπλόνσκι, διώκτες και διωκόμενοι συγκατοικούν. Είναι η κυρία Ρόζενταλ, Εβραία, την οποία καταδίδουν (και καταληστεύουν) οι γείτονές της. Είναι ο Μπαλντούρ Περζίκε, ομαδάρχης της Χιτλερικής Νεολαίας που τρομοκρατεί την ίδια του την οικογένεια. Είναι οι Κβάνγκελ που, απελπισμένοι από τον θάνατο του γιου τους στο μέτωπο, διανέμουν προκηρύξεις εναντίον του Χίτλερ. Με ρεαλισμό και ειλικρίνεια ο Φάλαντα περιγράφει την καθημερινή ζωή των Γερμανών πολιτών, Εβραίων και μη, και την αντίσταση που πρόβαλαν στον ναζισμό κάποιοι -λίγοι- συνηθισμένοι άνθρωποι. Ο Πρίμο Λέβι χαρακτήρισε το “Μόνος στο Βερολίνο” ένα από τα ωραιότερα βιβλία για τη γερμανική αντίσταση κατά του ναζισμού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

25.00

Ιστορία

Black power

Θανάσης Μήνας

Ιστορία των αφροαμερικάνικων κινημάτων (1860-2020)

«Χρειαζόμαστε περισσότερη Δύναμη. Μαύρη Δύναμη!» Το βιβλίο αυτό παρακολουθεί τα αφροαμερικανικά κινήματα από τους πρώτους υπέρμαχους της κατάργησης της δουλείας, τους λεγόμενους Abolitionists, στο Black Power των 60’s και, από εκεί, έως το πρόσφατο Black Lives Matter. Το «κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα» δεν είναι ενιαίο· είναι ένα πολυπλόκαμο άθροισμα κινημάτων, που διακρίνονται μεταξύ τους ανάλογα με την ιδεολογία, τις πρακτικές, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και τους επιμέρους στόχους που βάζουν στο τραπέζι της συζήτησης. Το βιβλίο εστιάζει στις προσωπικότητες που τέθηκαν στην εμπροσθοφυλακή αυτών των κινημάτων. Όχι κατ’ ανάγκην επειδή ήταν χαρισματικές· οι μεμονωμένες προσωπικότητες λειτουργούν περισσότερο ως οδοδείκτες, ως συμβολικοί αντιπρόσωποι των συλλογικών αγώνων ενός καταπιεσμένου λαού. Πάντα υπό το πρίσμα του Black Power, το βιβλίο αυτό μιλάει για πρώιμες φεμινίστριες όπως η Ida B. Wells, αμπολισιονιστές όπως ο Frederic Douglas, ερμηνεύτριες του blues που διεκδίκησαν τη σεξουαλική τους ελευθερία όπως η Bessie Smith, πρωτοπόρους συνδικαλιστές όπως ο A. Philip Randolph, νομικούς όπως η Pauli Murray, διανoούμενους όπως ο W.E.B. Du Bois, ο Langston Hughes και ο James Baldwin, παναφρικανιστές όπως ο Marcus Garvey, δημοσιογράφους όπως η Ella Baker, πρωτοπόρους ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστές όπως ο Bayard Rustin, ακτιβιστές της Πολιτικής Ανυπακοής όπως η Rosa Parks, εκπαιδευτικούς όπως ο Medgar Evers, μαρξίστριες όπως η Angela Davis, πολιτικοποιημένους ιερείς όπως ο Jesse Jackson, αθλητές που ήρθαν σε σύγκρουση με το κατεστημένο όπως ο Muhammad Ali ή οι Tommie Smith και John Carlos, οξυδερκείς συγγραφείς όπως ο Ralph Ellison, η Toni Morrison ή ο John Edgar Wideman, ριζοσπάστες μουσικούς της jazz όπως ο John Coltrane ή ο Archie Shepp και της soul όπως ο Curtis Mayfield, κινηματογραφιστές όπως ο Spike Lee· αναφέρεται επίσης σε κινήματα όπως ο παναφρικανισμός ή η Αναγέννηση του Χάρλεμ, σε πασιφιστικές θρησκευτικές συσπειρώσεις όπως η Southern Christian Leadership Conference, φοιτητικές ενώσεις όπως η Student Nonviolent Coordinating Committee, και μαχητικές οργανώσεις όπως το Black Panther Party. Στον πυρήνα του βιβλίου, ξεδιπλώνεται η διαλεκτική σχέση (και όχι απλώς αντιπαράθεση) ανάμεσα στον Martin Luther King και τον Malcolm X· η μεταξύ τους διαλεκτική ώθησε το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα στο απόγειό του, την περίοδο από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως το τέλος της δεκαετίας του 1960. Στη συγχρονία, η αγωνιστική κουλτούρα που κληροδότησε το Black Power στο Black Lives Matter παραμένει πάντα ζωντανή, σαν φλόγα που σιγοκαίει· όσο συνεχίζονται οι φυλετικές και ταξικές ανισότητες και η αστυνομική βία, απειλεί και πάλι να θεριέψει. Right On! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

17.70

Ελληνική λογοτεχνία

Ο καιρός των κρυστάλλων

Ελένη Στελλάτου

Μια μικρή παραθαλάσσια πόλη των αρχών του 20ού αιώνα πλήττεται από μια παράδοξη μεταδοτική ασθένεια που μετατρέπει τα σώματα όσων προσβάλλονται σε πορσελάνινα, έτοιμα να θρυμματιστούν με το παραμικρό άγγιγμα. Ο μοναχικός Εμανουέλ Περόν, τρίτης γενιάς ντρογκερίστας της πόλης, που προτιμά να κρύβεται από τον κόσμο και αποφεύγει το φως, παραμένοντας τις περισσότερες ώρες της ημέρας κλεισμένος στο εργαστήριό του, θα χρειαστεί να αναλάβει δράση, να συνδέσει τους κρίκους της αλυσίδας των γεγονότων, αλλά και να ξεδιαλύνει τα μυστικά της προσωπικής του ιστορίας. – Τι θα μπορέσει, ωστόσο, να καταφέρει με τις μικρές του δυνάμεις απέναντι στην επιδημία που εξαπλώνεται με γρήγορο ρυθμό; – Πώς αντιπαλεύει κανείς εδραιωμένες προκαταλήψεις; – Πώς αντιμάχεται οικονομικά συμφέροντα και πώς αντιμετωπίζει τους επιτήδειους που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την ανθρώπινη δυστυχία και διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα; Μια περιπέτεια που ξεκινά από το σημείο όπου η επιστήμη συναντιέται με τη μεταφυσική και φτάνει ώς το αθέατο βάθος της ανθρώπινης ύπαρξης· μια ιστορία για τη διαφορετικότητα και την αλληλεγγύη, αλλά και τις ανθρώπινες σχέσεις που δοκιμάζονται σε οριακές καταστάσεις. Ένα βιβλίο που, ανακαλώντας πρόσφατες συλλογικές εμπειρίες μας, αφιερώνεται σε όλους αυτούς που έγιναν ήρωες παρά τη θέλησή τους. “Το σκοτάδι είχε πέσει για τα καλά στην πόλη όταν έφυγε απ’ την ντρογκερία ο Μάρκους Σεμπρούν. Θα μπορούσα να μεταφέρω το κιβώτιο στο εργαστήριο, αλλά προτίμησα να το ανοίξω πάνω στον πάγκο, εδώ όπου ακούγεται το ρολόι και, κάπου κάπου, ο ήχος μιας άμαξας στον βρεγμένο δρόμο. Κλειδώνω, λοιπόν, την πόρτα πίσω του, αν και έξω δεν υπάρχει ψυχή, περιμένω το ρολόι του τοίχου να χτυπήσει οκτώ φορές, ανάβω τον πολυέλαιο και κρατώ για λίγο τα μάτια μου κλειστά. Ύστερα σηκώνω τα μανίκια, φοράω την πέτσινη ποδιά και τα γάντια για τα διαλύματα της καυστικής ποτάσας, ανοίγω το κιβώτιο, και νά, ένας σωρός από κομμάτια πορσελάνης πάνω στα οποία διαγράφονται κάτι μπλε, σχεδόν μαύρα, μπερδεμένα νήματα. Όμοια με φλέβες, θα μπορούσε να πει κανείς… (Από την έκδοση)

17.70

Ελληνική λογοτεχνία

Μη γράφετε Αρθούρος

Νάσια Διονυσίου

Ποιος είναι ο μυστηριώδης Γάλλος ο οποίος, στις αρχές της Αγγλοκρατίας στην Κύπρο, βρίσκεται στο Τρόοδος και αναστατώνει μια συνηθισμένη μέρα στη ζωή των Άγγλων αριστοκρατών, των εργατών, των χωρικών, των αξιωματικών και των ζαπτιέδων, του νεαρού που έφερνε τα γράμματα; Επιμελής στη δουλειά του, λάτρης της γνώσης και της εξέλιξης, γητευτής ανδρών και γυναικών, μποέμ-αλήτης-πεζοπόρος, παραμελημένο παιδί, κυνικός φιλοχρήματος τυχοδιώκτης, βίαιος δολοφόνος, ένας κολασμένος, ένας οραματιστής; Ή μήπως κάποιος που, εκείνοι που συνάντησε, ίσως και να μην τον είδαν; Και ποιος είναι ο ποιητής που συντάραξε συθέμελα τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ποίηση, ο «έφηβος Σαίξπηρ», όπως τον χαρακτήρισε ο Ουγκώ, ο «ποιητής της εξέγερσης, και μάλιστα ο σημαντικότερος όλων», όπως έγραψε ο Καμύ; Ποιος είναι τελικά ο Αρθούρος, ποιος ο Ρεμπώ και πώς το σύντομο πέρασμά του από την Κύπρο σηματοδοτεί το οριστικό πέρασμά του από την οργιώδη και έξω από κάθε σύμβαση και όριο ποιητική του δημιουργία στην απόλυτη και ανεξήγητη σιωπή του; Μεταπλάθοντας, ελεύθερα και δημιουργικά, περισσότερο ή λιγότερο εκτενή αποσπάσματα από το ποιητικό έργο και τις επιστολές του, και ενσωματώνοντάς τα οργανικά στο σώμα της λογοτεχνικής γραφής, η συγγραφέας σκιαγραφεί ένα νέο πορτρέτο του Αρθούρου Ρεμπώ, ενώ παράλληλα παρουσιάζει την Κύπρο στο μεταίχμιο δύο ιστορικών της περιόδων, αφενός μέσα από την αποικιοκρατική ματιά των Άγγλων και αφετέρου μέσα από την άχρονη φωνή του ίδιου του βουνού του Τροόδους, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του νησιού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

16.00

Μικέλα Χαρτουλάρη

Οι «φωνές» στις 61 Πολαρόιντ για την ελληνική περιπέτεια είναι οι:
Αθηνά Αθανασίου | Αριστείδης Αντονάς | Μανώλης Αφολάνιο Ολαγίνκα (Mc Yinka) | Σοφία Βιδάλη | Πολυμέρης Βόγλης | Γιάννης Βούλγαρης | Έφη Γαζή | Ελένη Γιαννακάκη | Νίκος Γιαννόπουλος | Θεόδωρος Γρηγοριάδης | Άντζελα Δημητρακάκη | Μάρω Δούκα | Θάλεια Δραγώνα | Παναγιώτης Ευαγγελίδης | Σταύρος Ζουμπουλάκης | Σουκρού Ιλιτζάκ (Şükrü Ilicak) | Αλεξάνδρα Ιωαννίδου | Ακρίτας Καϊδατζής | Μάρω Κακριδή-Ferrari | Βασίλης Κάλφας | Κωστής Καρπόζηλος | Μπρους Κλαρκ (Bruce Clark) | Κωστής Κορνέτης | Γεράσιμος Κουζέλης | Κώστας Κωστής | Σάσα Λαδά | Αλέκος Λεβίδης | Πέτρος Λινάρδος-Ρυλμόν | Χρήστος Λούκος | Νίκος Μαραντζίδης | Παυλίνα Μάρβιν | Κατερίνα Μάτσα | Αργύρης Μπακιρτζής | Νίκος Μπελαβίλας | Ρίκα Μπενβενίστε | Λέντη Μπιλάλι (Enkeled Bilali) | Παντελής Μπουκάλας | Ιωάννα Μπουραζοπούλου | Ηλίας Νικολακόπουλος | Λεωνίδας Οικονομάκης | Γιάννης Παλαβός | Παναγής Παναγιωτόπουλος | Κωστής Παπαϊωάννου | Δημοσθένης Παπαμάρκος | Ανδρέας Πετρουλάκης | Βασιλική Πέτσα | Σταύρος Πετσόπουλος | Δημήτρης Πλάντζος | Γιώργος Πλειός | Δημήτρης Πλουμπίδης | Αντώνης Ρέλλας | Μαρίκα Ρόμπου-Λεβίδη | Εύα Στεφανή | Άρης Στυλιανού | Δημήτρης Τζιόβας | Μαρία Τσαντσάνογλου | Κωνσταντίνος Τσουκαλάς | Νίκος Χαραλαμπίδης | Κωστής Χατζημιχάλης | Δημήτρης Χριστόπουλος | Χρήστος Χρυσόπουλος.
***

Πώς προβλέπεται να είναι η επόμενη μέρα για τη χώρα; Τι είδους αλλαγές θα άντεχε η ελληνική κοινωνία; Τι σημαίνει το ότι μπήκαμε στην εποχή της «πολυκρίσης»; Ποια είναι τα μεγάλα ταμπού στην Ελλάδα; Ποιος είναι ο ρόλος της οικογένειας σε σχέση με τη σεξουαλική βία; Τι βιώνει η δεύτερη γενιά μεταναστών; Πώς εξελίχθηκε το ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα σε αιχμή του δόρατος για τα ανθρώπινα δικαιώματα; Είναι επαρκής η νομοθεσία για την αντιμετώπιση της διαφθοράς; Έχει τους πόρους η χώρα για να διεκδικήσει επενδύσεις υψηλής προστιθέμενης αξίας; Υπάρχει σενάριο σωτηρίας για την κλιματική κρίση; Έχει ηττηθεί ο κοινοβουλευτισμός; Ποιο είναι το πρόταγμα για το αύριο; Ποιους ενδιαφέρει η συζήτηση για τα «Γλυπτά του Παρθενώνα»; Αρχαιότητες ή ανάπτυξη; Ήταν «επανάσταση» το Εικοσιένα ή «πόλεμος ανεξαρτησίας»; Γιατί είναι κρίσιμο να εστιάσουμε στην «ιστορία του παρόντος»; Μπορούμε να μιλήσουμε για κοινή κοινωνία σήμερα; Ποιο είναι το βασικό γνώρισμα της κουλτούρας της Μεταπολίτευσης; Γιατί είναι δύσκολο στοίχημα η εκπαίδευση; Έχει κανονικοποιηθεί ο ακροδεξιός λόγος; Πώς εξελίσσεται ο ρόλος των διανοουμένων στη δημόσια σφαίρα; Διαμορφώνει συνειδήσεις η πεζογραφία; Συζητά η νεολαία για την επανάσταση; Έχει πράγματι μετατοπιστεί η Ελλάδα ιδεολογικά, αξιακά και πολιτισμικά; Έγινε μια άλλη χώρα;

Όλες οι συνομιλίες που συνθέτουν τις 61 πολαρόιντ για την ελληνική περιπέτεια, και καθεμία χωριστά, εξετάζουν προσωπικές και συλλογικές περιπέτειες, εστιάζουν σε δύσκολες αλήθειες, εξερευνούν ενοχλητικά ζητήματα, εντοπίζουν αδυναμίες, παίρνουν θέση στα τεκταινόμενα, προκαλούν αναστοχασμό. Για την κοινωνία, την οικονομία, την πολιτική, την κουλτούρα, την ιστορία, το κράτος, την παιδεία, την υγεία, τα δικαιώματα, τις ελευθερίες και πολλά άλλα. Η ελληνική πραγματικότητα προβάλλει ανάγλυφη έτσι όπως προχωρά προς το μέλλον. Ένα μέλλον που ίσως θα μπορούσε να είναι άλλο.

22.00

Ελληνική λογοτεχνία

Πέρα από τη συναίνεση

Ευάρεστος Μπιμπλής

Το 2032, δεκαπέντε χρόνια μετά το #MeToo, η συναίνεση έχει καθιερωθεί ως κανόνας κάθε σεξουαλικής σχέσης. Είναι πια σαφές πως το «όχι» σημαίνει όχι. Η έννοια, όμως, του «ναι» παραμένει ανεξερεύνητη. Η συνάντηση δύο αντρών, του Ενζό και του Εμίλ, διαταράσσει τη γαλλική κοινωνία, υποχρεώνοντάς τη να αναθεωρήσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη συναίνεση. Όλα φαίνεται να τους χωρίζουν: oι ρίζες τους, οι αξίες τους, οι προσανατολισμοί τους. Ο Ενζό υπερασπίζεται μια συντηρητική ανδροπρέπεια, ενώ ο Εμίλ διεκδικεί μια queer ταυτότητα. Κι όμως, οι μύχιες επιθυμίες τους συγκλίνουν. Και οι δύο επιθυμούν τη βία: ο ένας να την ασκεί, ο άλλος να την υφίσταται. Ώσπου, μια μέρα, η σχέση τους γίνεται αντικείμενο δημόσιας συζήτησης και πυροδοτεί ένα νέο κοινωνικό κίνημα, το #BeyondConsent. Αυτό το βαθιά πολιτικό μυθιστόρημα αντανακλά σαν καθρέφτης τους δύο άντρες, αλλά και έναν τρίτο πρωταγωνιστή: την κοινή γνώμη, όπως αυτή εκφράζεται στα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης. Μέσω μιας υβριδικής τεχνοτροπίας εξερευνώνται τα τυφλά σημεία της συναίνεσης και οι αντιφάσεις της επιθυμίας, και τίθεται το καίριο ερώτημα τι σημαίνει να είσαι άντρας σήμερα. Όταν το «ναι» δεν αρκεί για να προσφέρει την επιθυμητή και υποσχόμενη ελευθερία, ίσως η λογοτεχνία μάς παρακινήσει να την ανακτήσουμε, κλονίζοντας τις βεβαιότητές μας.

14.40

Κοινωνιολογία

Τρανσφοβία

Μόντ Ρόγιερ

Στη Γαλλία, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια άνευ προηγουμένου σειρά τρανσφοβικών επιθέσεων. Η Μωντ Ρουαγιέ, ακτιβίστρια με ουσιαστική συμμετοχή σε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, προβαίνει στην καταγραφή αυτής της επικίνδυνης κατάστασης. Είναι αλήθεια ότι η μεγάλη πλειονότητα των γαλλικών φεμινιστικών κινημάτων αντιτίθεται στην τρανσφοβία. Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένες αντιδραστικές ομάδες οι οποίες λειτουργούν πλέον ως ένα πραγματικά τρανσφοβικό λόμπι, αναπαράγοντας και στη Γαλλία συζητήσεις, πολεμικές και θεματικές που διατυπώνονται διεθνώς και διαδίδονται ιδίως από τη Δεξιά και την Άκρα Δεξιά. Αντιγράφουν, επίσης, τη στρατηγική τους: επιτίθενται δηλαδή στα δικαιώματα των τρανς παιδιών και εφήβων, με απώτερο σκοπό να θέσουν υπό αμφισβήτηση τα δικαιώματα των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ προσώπων. Η Ρουαγιέ, με το στρατευμένο και παιδαγωγικά γραμμένο βιβλίο της, ξεσκεπάζει αυτούς τους τρανσφοβικούς μηχανισμούς προκειμένου να τους αντικρούσει αποτελεσματικότερα.

16.00

Αλαίν Πολικάρ

Ο θόρυβος για τη «woke ατζέντα» δεν είναι παρά ένα πρόσχημα για την υπεράσπιση των αντιδραστικών απόψεων που αρνούνται τον συστημικό χαρακτήρα των αδικιών και των ανισοτήτων. Υποδεικνύεται ένας υποτιθέμενος εσωτερικός εχθρός, σύμμαχος και συνένοχος των αντιπάλων του «δυτικού πολιτισμού», τα θεμέλια του οποίου επιδιώκει, δήθεν, να υποσκάψει. Ο θόρυβος για τη «woke ατζέντα» επιχειρεί να συκοφαντήσει όλα τα κινήματα αμφισβήτησης που προέρχονται από μειονότητες οι οποίες χαρακτηρίζονται υποτιμητικά ως «υπερευαίσθητες». Όλοι όσοι επιτίθενται στο «woke», κυρίως η πολιτική εξουσία και η πανεπιστημιακή Δεξιά, αποσκοπούν στην καταπολέμηση της κριτικής σκέψης. Στρέφονται εναντίον όλων εκείνων που αμφισβητούν την κυρίαρχη κατάσταση των πραγμάτων, που αγωνίζονται για την κοινωνική δικαιοσύνη και για τα δικαιώματα των γυναικών και των μειονοτήτων. Οι πολέμιοι του «woke» δεν διστάζουν να οικειοποιούνται τις θεματικές και το λεξιλόγιο των αντιπάλων τους (μιλούν κι αυτοί για αδικίες και διακρίσεις) προκειμένου να αδειάσουν αυτές τις έννοιες από κάθε ουσιαστικό περιεχόμενο. Το βιβλίο του Αλαίν Πολικάρ επιχειρεί, με σαφήνεια και ακρίβεια, να αντικρούσει αυτόν τον σφετερισμό.

16.00

Ξένη λογοτεχνία

Η χορεύτρια

Πατρίκ Μοντιανό

Η χορεύτρια έφτανε το πρωί, οκτώ παρά τέταρτο, στον Γκαρ ντυ Νορ. Μετά έπαιρνε το μετρό ως την Πλατεία Κλισί. To κτίριο όπου στεγαζόταν η Σχολή Ουακέρ ήταν αρχαίο. Στο ισόγειο, καμιά δεκαριά μεταχειρισμένα πιάνα, φύρδην μίγδην, σαν σε αποθήκη. Στους ορόφους, κάτι σαν κυλικείο μ’ ένα μπαρ, και οι αίθουσες διδασκαλίας χορού. Δάσκαλός της ήταν ο Μπαρίς Κνιάσεφ, ένας Ρώσος που θεωρούνταν από τους κορυφαίους… Μια ιδιαίτερη μυρωδιά παλιού ξύλου, λεβάντας και ιδρώτα. Παρίσι, δεκαετία του ’60. Μια νέα χορεύτρια, που μεγαλώνει μόνη το παιδί της, νιώθει να απειλείται από τους ανθρώπους που πίστευε ότι ανήκαν πια αμετάκλητα στο παρελθόν της. Από αυτούς τους ανθρώπους προσπάθησε να ξεφύγει για να αφιερωθεί στην τέχνη της. Το βιβλίο μάς εισάγει στον κόσμο του χορού στο Παρίσι, με τη σκληρή του πειθαρχία· περιγράφει τις περίπλοκες σχέσεις της χορεύτριας με τον γιο της και τον αφηγητή (είναι ή όχι εραστής της; Παίζει τον ρόλο του πατέρα του γιου της;), το σκοτεινό παρελθόν της και το έντονο παρόν της. Ο Μοντιανό, με απατηλά ανάλαφρο ύφος, μας μιλά για την τέχνη, τον πόθο, την επιμονή της αγάπης, τον κίνδυνο, τη θρησκευτική συγκίνηση, τη νοσταλγία, τον χαμένο και ξανακερδισμένο χρόνο.

12.60

Λάσλο Κρασναχορκάι

Σε μια μικρή και λησμονημένη από τον Θεό πόλη της Ουγγαρίας, χαμένη μέσα στην ομιχλώδη και παγωμένη λεκάνη των Καρπαθίων, πλανάται η απροσδιόριστη απειλή μιας επικείμενης καταστροφής. Η απειλή, που δεν κατονομάζεται ποτέ, επιτείνεται όταν καταφτάνει στην πόλη ένα μυστηριώδες τσίρκο που κουβαλάει μαζί του μια γιγαντιαία φάλαινα και επιδεικνύει τον παράδοξο “Πρίγκιπα” με τα τρία, καθώς λέγεται, μάτια. Οι τρομαγμένοι πολίτες νιώθουν πως πρέπει να αντιδράσουν και καταφεύγουν σε οτιδήποτε νομίζουν πως μπορεί να δαμάσει το χάος, από τη μουσική ως τον φασισμό. Και ανάμεσα στους μοχθηρούς ή άβουλους κατοίκους της πόλης ξεχωρίζει ο αλαφροΐσκιωτος Βάλουσκα, ο τρυφερός ήρωας του βιβλίου, η μοναδική αγνή και ευγενική ψυχή. “Αντάξιο ενός Κάφκα κι ενός Μπέκετ, ενός Μπέρνχαρτ και ενός Μέλβιλ, το μυθιστόρημα καθηλώνει τον αναγνώστη με τις υπνωτιστικές ποιητικές εικόνες του, τους παραληρηματικούς μονολόγους των ηρώων του και τις μπουρλέσκ καταστάσεις που φέρνουν ένα πικρό μειδίαμα στα χείλη του αναγνώστη. Με άκρως διεισδυτική ματιά, ο συγγραφέας περιγράφει την ανθρώπινη κατάσταση στις σύγχρονες κοινωνίες μας, στις οποίες τα άτομα, έρμαια του φόβου και των δεισιδαιμονιών τους, μάταια αγωνίζονται ενάντια στην κατάσταση της διάλυσης και του χάους που, κατά την άποψη του συγγραφέα, “είναι η φυσική κατάσταση του κόσμου”. Μυστήριο, μελαγχολία και θλίψη διατρέχει όλο το βιβλίο η αντίσταση είναι ανώφελη, αφού η προσπάθεια να αλλάξει η υπάρχουσα κατάσταση οδηγεί την πόλη σε ένα αυταρχικό καθεστώς. Η μόνη χαραμάδα φωτός είναι η αποδοχή της ανθρώπινης κατάστασής μας και η αλλαγή στάσης απέναντι στη ζωή και στον συνάνθρωπό μας”, παρατηρεί η μεταφράστρια του βιβλίου Ιωάννα Αβραμίδου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

20.00