Τα όρια της ανεκτικότητας

16.20

Συγγραφέας:

Μετάφραση: Μαρία Παπαηλιάδη
Σελίδες: 352

Διατίθεται άμεσα και από τα γραφεία της LiFO, Boυλής 22, 6ος όροφος, Σύνταγμα.
Ώρες γραφείου (10:00-17:00). Τηλ. 210-3254290

Διατίθεται μόνο για αγορά online μέσω του lifoshop.gr

Η αγορά παλιών τευχών της LiFO αποτελεί ξεχωριστή λειτουργία του Shop.

Οι παραγγελίες για τα τεύχη της LiFO θα γίνονται ξεχωριστά και θα αποστέλλονται ξεχωριστά από άλλες αγορές από το LiFO Shop.

Tα έξοδα αποστολής υπολογίζονται για κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Κωδικός προϊόντος: LF-BK-352 Κατηγορία: Ετικέτες: , ,

Όσοι αγόρασαν αυτό το προϊόν, επέλεξαν επίσης

Φρίντριχ Νίτσε

Η «Γενεαλογία της ηθικής» δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1887, ένα χρόνο μετά το «Πέρα από το καλό και το κακό» και τρία μετά το «Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα». Είναι το πιο συστηματικό και συγκροτημένο έργο του Νίτσε, στο οποίο προσπαθεί να δείξει, όπως λέει ο M. Sautet, ότι οι ηθικές και φιλοσοφικές αξίες της Δύσης, όχι μόνο συνέβαλαν στην εξασθένηση του ανθρώπου, αλλά έφθειραν τα θεμέλια της γνώσης και των επιστημών. Με το έργο αυτό ο Νίτσε εγκαινιάζει την προσπάθειά του για μια επαναξιολόγηση όλων των αξιών, προσπάθεια που θα σταματήσει όμως με βίαιο τρόπο η τρέλα (1889). […] (Από την έκδοση)

15.90

Μαξ Χόρκχαϊμερ, Τέοντορ Β. Αντόρνο

Το έργο αυτό αποτελεί τη σημαντικότερη στιγμή της Κριτικής Θεωρίας, κατά κάποιο τρόπο το μανιφέστο της Σχολής της Φραγκφούρτης. Το κείμενο που απέδωσε στη νεωτερικότητα την ταυτότητά της, που σφράγισε το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, καταγράφοντας συστηματικά τα συμπτώματα πουεκδηλώθηκαν σε αυτή την περίοδο και επιτρέπουν τη διάγνωση της ασθένειας του σύγχρονου κόσμου, άσκησε μεγάλη και άμεση επιρροή στην πνευματική και την ιδεολογική ζωή της Ευρώπης στο δεύτερο μισό. Το έργο των Χορκχάιμερ και Αντόρνο αποτελεί, πέρα από κάθε αμφισβήτηση και κριτική, έναν «γνώμονα» στη φιλοσοφική σκέψη του 20ού αιώνα. Σήμερα το έργο, που έχει μεταφραστεί σε όλες σχεδόν τις γλώσσες, αποτελεί βασική αναφορά όχι μόνο της σύγχρονης φιλοσοφικής και κοινωνικής σκέψης, αλλά και των θεωριών της επικοινωνίας και των μέσων.

23.00

Καρλ Μπαρτ

Αν έχω ένα «σύστημα», τότε αυτό συνίσταται στο ότι διατηρώ κατά το δυνατόν επίμονα προ οφθαλμών αυτό που ο Κίρκεγκωρ αποκάλεσε «άπειρη ποιοτική διαφορά» χρόνου και αιωνιότητας, με τη θετική και την αρνητική της σημασία. «Ο Θεός βρίσκεται στον ουρανό και εσύ στη γη». Η σχέση αυτού του Θεού προς αυτόν τον άνθρωπο, η σχέση αυτού του ανθρώπου προς αυτόν τον Θεό είναι για μένα το θέμα της Βίβλου και η σύνοψη της φιλοσοφίας εν ταυτώ. Στο σταυροδρόμι αυτό η Βίβλος βλέπει τον Ιησού Χριστό.

Προσεγγίζοντας τώρα ένα κείμενο όπως η Προς Ρωμαίους επιστολή, ασχολούμαι με αυτό υπό την προσωρινή προϋπόθεση ότι η εξίσου λιτή όσο και απροσμέτρητη σημασία αυτής της σχέσης θα πρέπει να ήταν για τον Παύλο, καθώς οικοδομούσε τις έννοιές του, προ οφθαλμών, και μάλιστα με την ίδια τουλάχιστον οξύτητα που παρουσιάζεται και μπροστά μου, καθώς τώρα καταπιάνομαι με τον προσεκτικό αναστοχασμό πάνω στις έννοιές του.

Το να προϋποθέτω προσωρινά ότι ο Παύλος στην Προς Ρωμαίους επιστολή μίλησε όντως για τον Ιησού Χριστό και όχι για κάτι άλλο είναι κατ’ αρχήν μια παραδοχή τόσο καλή ή τόσο κακή όσο οποιαδήποτε άλλη από τις προσωρινές παραδοχές των ιστορικών. Αν με ρωτούσε βέβαια κανείς για ποιο λόγο προσεγγίζω την Προς Ρωμαίους επιστολή με αυτήν ακριβώς την παραδοχή, θα απαντούσα αντερωτώντας: θα μπορούσε ένας σοβαρός άνθρωπος να προσεγγίσει ένα κείμενο που εκ των προτέρων δεν είναι ανάξιο κάθε σεβασμού με μια άλλη παραδοχή από το να δεχτεί ότι ο Θεός είναι Θεός; Και αν επέμενε κανείς να παραπονιέται για το πόση βία ασκώ στον Παύλο με αυτή την παραδοχή, τότε θα έπρεπε να διατυπώσω το αντίθετο παράπονο, ότι δηλαδή άσκηση βίας στον Παύλο είναι τούτο: όταν κανείς τον κάνει να μιλάει κατ’ επίφασιν για τον Ιησού Χριστό, αλλά στην πραγματικότητα τον παρουσιάζει να ομιλεί για ένα ανθρωποσοφικό χάος από απόλυτες σχετικότητες και σχετικές απολυτότητες. Για το χάος αυτό ο Παύλος σε όλες του τις Επιστολές επιφυλάσσει μόνο εκφράσεις βαθύτατης απέχθειας.

30.00

Ρόδης Ρούφος (Ο Αθηναίος)

Το σημερινό καθεστώς καταστρέφει όχι μόνο όλους τους θεσμούς, οι οποίοι εγγυώνται την αξιοπρέπεια του πολίτη και σηματοδοτούν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας, αλλά και ό,τι καλύτερο υπάρχει στον χαρακτήρα του λαού μας. Όσο η διαδικασία συνεχίζεται, ένας ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός διανοουμένων και άλλων ηγετών, συμπεριλαμβανομένων και πολλών από τα καλύτερα νέα ταλέντα της πατρίδας μας, επιλέγουν την εξορία σε αναζήτηση της ελεύθερης και πολιτισμένης ζωής, η οποία έχει εξαφανιστεί από τη δική τους χώρα. Μεταξύ όσων θα παραμείνουν, οι πιο θαρραλέοι θα συνεχίσουν να αγωνίζονται μόνο και μόνο για να «σπάσουν» και να φυλακιστούν με τη σειρά τους. Οι δειλοί και οι κυνικοί θα συμβιβαστούν επιβιώνοντας ως γραφειοκράτες και τεχνικοί. Οι φιλόδοξοι και οι αδίστακτοι θα εισέλθουν στον στρατό. Οι υπόλοιποι θα αρκεστούν στην παραίτηση μιας ανίκανης και πικρής σιωπής. Η πνευματική ζωή, η σύγκρουση των ιδεών και η κριτική θα μαραζώσουν. Η Ελλάδα που γνωρίζουμε και αγαπάμε, η Ελλάδα για την οποία έχουμε αγωνιστεί, θα εξαφανιστεί ως πνευματική οντότητα.

23.00

Φιλοσοφία

Χαόσμωση

Φελίξ Γκουαταρί

Στην καταχνιά και τα μιάσματα που συσκοτίζουν το τέλος της χιλιετίας μας, το ζήτημα της υποκειμενικότητας επανέρχεται στο εξής ως λάιτμοτιφ. Όπως ο αέρας και το νερό, είναι φυσικό δεδομένο. Πώς να την παραγάγουμε, να τη συλλάβουμε, να την εμπλουτίσουμε, να την επανεφεύρουμε μόνιμα έτσι που να την κάνουμε συμβατή με μεταλλασσόμενα Σύμπαντα αξιών;

Πώς να εργαστούμε για την απελευθέρωσή της, δηλαδή για την επανιδιομορφοποίησή της;

Η ψυχανάλυση, η ιδρυματική ανάλυση, ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία, η ποίηση, οι καινοτόμες παιδαγωγικές, οι πολεοδομίες και οι αρχιτεκτονικές ως δημιουργοί… όλοι οι κλάδοι πρέπει να συνεισφέρουν τη δημιουργικότητά τους για να ξορκίσουν τις δοκιμασίες –βαρβαρότητας, ψυχικής ενδόρρηξης, χαοσμικού σπασμού– που διαγράφονται στον ορίζοντα και για να τις μετασχηματίσουν σε αναπάντεχα πλούτη και απολαύσεις, των οποίων οι υποσχέσεις είναι, εντούτοις, κάλλιστα απτές» | Φελίξ Γκουαταρί

Το τελευταίο έργο του συγγραφέα, πριν από τον θάνατό του το 1992, η Χαόσμωση, είναι ένα ριζοσπαστικό και προκλητικό κείμενο που αφορά την εκ νέου εφεύρεση και ιδιομορφοποίηση της υποκειμενικότητας. Ο Γκουαταρί επιχειρεί να ενσαρκώσει τη συγκινησιακή αλλαγή, το βραχυκύκλωμα της σημαινότητας και του πολλαπλασιασμού του νοήματος που χρειάζονται για την εμπλοκή με μη λογοθετικές, καλλιτεχνικές, ποιητικές και παθησιακές εντάσεις.

Το έργο περιλαμβάνει κριτικούς αναστοχασμούς γύρω από τη λακανική ψυχανάλυση, τον δομισμό, τη θεωρία της πληροφορικής, τον μεταμοντερνισμό και τη σκέψη των Χάιντεγκερ, Μπαχτίν, Μπαρτ και άλλων

16.00