Άδειο άλογο

Τα σκατά και τα κάτουρα φοβόμουν μόνο. Τώρα που σιγουρεύτηκα ότι τέτοιες έγνοιες δε θα έχω, μπορώ να ξεκινήσω. Το γερο-Κώστα τον έκοψα καλά δουλεύει ακόμη το μυαλό, το μάτι γυαλίζει. “Καλώς ήρθες στο χωριό μου, Αυγή!” είπε μόλις πάτησα πόδι στο σπίτι του. Χωρίς πολλά πολλά, ζήτησε από το γιο, τη νύφη και τα δίδυμα πεντάχρονα εγγόνια του, όλους όσοι με κουβάλησαν από το αεροδρόμιο δηλαδή, να μας αφήσουν μόνους. Κατάλαβα ότι ο Νίκος, ο γιος του, ήθελε να μείνει για κουβέντα, το ύφος του γέρου όμως ήταν ξεκάθαρο. Μου έδειξε να καθίσω σε μια πολυθρόνα, από αυτές τις παραφουσκωμένες με συνθετικά. Έκατσε απέναντι, σε μια καφετιά σεζλόνγκ. […] (Από την έκδοση)

Το ’χεις διαβάσει υποθέτω – φαίνεται πως σ’ εποχές γεωλογικών αναστατώσεων, εκατομμύρια χρόνια πριν, και μάλιστα ακριβώς εκεί, σ’ αυτή την πιο παλιά απ’ όλες τις
ηπείρους, υποχώρησαν τα νερά, και κάποιοι πρόγονοι των σημερινών ψαριών βρέθηκαν στη στεριά, μερικά ψόφησαν, άλλα όμως κατάφεραν να προσαρμοστούν, σιγά-σιγά ανέπτυξαν
από τα βράγχια πνεύμονες, τα πτερύγιά τους έγιναν φτερά, σιγά-σιγά μεταμορφώθηκαν σε πουλιά. Κάτι τέτοιο, έχω σκεφτεί πολλές φορές, θα πρέπει να συνέβη και σε μένα, […] ένα βράδυ, είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη, κι ανακάλυψα πως ήμουνα πουλί, ένα είδος παραδείσιου πτηνού, άρχισα να πετάω σαν τρελλός, είχα καταφέρει να ξεκολλήσω απ’ τα λασπόνερα στα οποία περνούσαν τη ζωή τους τόσοι άλλοι σαν και μένα, είχα ξεφύγει απ’ τους γήινους νόμους – όχι ότι κι αυτό δεν είχε τους κινδύνους του, τους είχε, και μέχρι ενός σημείου μ’ άρεσαν, δεν είχα όμως καμιά, μα καμιά όρεξη να μπλέξω και με την αστυνομία…

ΤΟ ΑΛΛΟ ΚΡΕΒΑΤΙ, σε επιμέλεια του Δημήτρη Παπανικολάου, είναι μια ιστορία για την κατάκτηση του μυθιστορήματος, αλλά και μια ιστορία για την αναγκαιότητα της αυτοβιογραφίας. Και ταυτόχρονα μια αφήγηση για την αδυναμία, για την απομάκρυνση, ή, καλύτερα, για την απόδραση και από τα δύο.