Βλέπετε 1–15 από 702 αποτελέσματα

Non Fiction

Βιογραφία - Μαρτυρίες

Οι κεραίες της εποχής μου

Ανταίος Χρυσοστομίδης

Από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Αβάνα και το Μπουένος Άιρες, από τη Μαδρίτη μέχρι την Τεργέστη και τη Μόσχα, από το Γιοχάνεσμπουργκ μέχρι το Δουβλίνο και τη Στοκχόλμη, ένα συναρπαστικό ταξίδι με συγγραφείς απ’ όλο τον κόσμο, μια απρόβλεπτη περιπλάνηση σε βιβλία, ανθρώπους, εικόνες, ιδέες, κοινωνικά και υπαρξιακά ζητήματα της εποχής μας. Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης, ανήσυχος και πολυσχιδής, με κοσμοπολίτικη κουλτούρα και κριτικό πνεύμα, διέγραψε μια ξεχωριστή πορεία στους χώρους της δημοσιογραφίας, της πολιτικής και των γραμμάτων. Μεταξύ 1998 και 2014 υπήρξε ο υπεύθυνος επιμελητής των σειρών Ξένης Λογοτεχνίας στις Εκδόσεις Καστανιώτη, διαμορφώνοντας ένα διακριτό παράδειγμα για την ποικιλία και την ποιότητα των κειμένων που αξίζει να διαβάζονται μεταφρασμένα στα ελληνικά. Τον Αύγουστο του 2025 συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από τον πρόωρο θάνατό του. Σε αυτόν τον επετειακό τόμο, ο οποίος έρχεται να τιμήσει την προσωπικότητα και τη μεγάλη διαπολιτισμική κληρονομιά που πρόλαβε να αφήσει πίσω του, συσσωματώνονται οι απολαυστικές Κεραίες του. Η λογοτεχνία, πίστευε ο Ανταίος Χρυσοστομίδης, είναι ένα είδος γνώσης για τον κόσμο, μια γνώση ακατάτακτη και μοναδική που μπορεί να μας σώσει.

Για τις «Κεραίες» αναζητούσαμε λοιπόν σύνθετες προσωπικότητες, που να έχουν άποψη για τον σημερινό κόσμο όσο και για τους τρόπους με τους οποίους η λογοτεχνία παρεμβαίνει στα πράγματα […]. Έτσι, εάν κάποιος προσεγγίσει αυτά τα ντοκιμαντέρ σαν συνεκτική πρόταση, θα συνειδητοποιήσει ότι συνθέτουν μια πολιτισμική τοιχογραφία του 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα […]. Όμως προσοχή: o ενιαίος επετειακός τόμος του 2025 Οι κεραίες της εποχής μου, όπως και τα δύο βιβλία που εκδόθηκαν (2012, 2013), δεν συνιστούν μια μεταγραφή των ντοκιμαντέρ σε βιβλίο. Είναι κάτι διαφορετικό. Είναι μια ανάπτυξη, μια εμβάθυνση, ένας εμπλουτισμός όσων αποτυπώθηκαν στον φακό. Το αναγνωστικό κοινό θα παρακολουθήσει μια αναλυτική και αναστοχαστική παρουσίαση των συγγραφέων με λεπτομέρειες που φωτίζουν περισσότερο την προσωπικότητά τους και το εξοικειώνουν με τον χαρακτήρα τους, με τις κρίσιμες επιλογές στη ζωή τους, με τις διαψεύσεις ή τα τραύματά τους, με τα διακυβεύματα με τα οποία χρειάστηκε να αναμετρηθούν […]. Εντέλει, το βιβλίο Οι κεραίες της εποχής μου έχει χαρακτηριστικά έργου αναφοράς, και πολύ περισσότερο εφόσον έχουν φύγει από τη ζωή κάποιες σπουδαίες προσωπικότητες που αναδεικνύονται στις σελίδες του […].

Από την εισαγωγή της Μικέλας Χαρτουλάρη

34.00

Αυγή Σακετοπούλου

Δεν μπορούμε να θεραπευτούμε από το ασυνείδητό μας, όχι επειδή αποτυγχάνουμε, αλλά επειδή η ίδια η προέλευση του ασυνείδητου είναι τραυματική. Σε αντίθεση με τις τραυματοφοβικές προσεγγίσεις που εστιάζουν στο να εξαγνίσουν και να αντιστρέψουν το τραύμα, στο Σεξουαλικότητα Πέρα Από Τη Συναίνεση η Δρ Αυγή Σακετοπούλου στρέφει την προσοχή της στον τροπο που το υποκείμενο υπάρχει με το τραύμα του, κάνει κάτι με αυτό και εξερευνά νέους τρόπους να το βιώσει ή να δράσει σε σχέση με αυτό. Αντλώντας από θεωρίες όπως αυτές του Laplanche, της Aulagnier, της Zaltzman, του Bataille και Glissant (αλλά και από την queer θεωρία, τον Μαύρο φεμινισμό και την τέχνη), με τρόπο ιδιωματικό μεν, αλλά πάντα πιστό στο πνεύμα τους, η Δρ Σακετοπούλου διανοίγει τη σκέψη των θεωρητικών αυτών πέρα από τα αρχικά πεδία στα οποία είχε αυτή φτάσει. Έτσι, ρίχνει νέο φως σε όρους ήδη γνώριμους, ενώ παράλληλα μας συστήνει και σε νέα πεδία σκέψης, όπως η κεντρική, στο παρόν βιβλίο, θεωρία της, αλλά και σε όρους όπως η οριακή συναίνεση, το κατακλυσμικό και ο επιτακτικός σαδισμός. Ένα βιβλίο μέσω του οποίου η Δρ Σακετοπούλου καθίσταται ευάλωτη ενώπιόν μας, αλλά μας ζητά να παραδοθούμε κι εμείς σ’ αυτό που ακολουθεί, να καταστούμε διαπερατά στην αδιαφάνεια, στο σεξουαλικό, όχι μόνο αυτό που περιγράφεται, αλλά αυτό που επιδρά κάθε στιγμή από μέσα μας και πάνω μας. Ένα βιβλίο βαθιά πολιτικό, όχι γιατί ερμηνεύει την πολιτική, αλλά γιατί αναδεικνύει το πολιτικό μέσα από την ψυχανάλυση και εξηγεί πώς μια ψυχανάλυση αντάξια αυτών που διατείνεται, δεν μπορεί να υφίσταται σ’ ένα περιβάλλον πολιτικής ουδετερότητας το οποίο ισοδυναμεί με σύμπραξη με τις κυρίαρχες εξουσιαστικές κανονιστικές δομές. Ένα γνήσιο, εντέλει, ψυχαναλυτικό πόνημα: δεν αποτελεί απλώς μια θεωρητική πραγματεία, αλλά είναι απόσταγμα εμπειρίας που προέρχεται από την κλινική εργασία, αλλά και μια βαθιά ενημερότητα της ζώσας εμπειρίας, η οποία προσφέρεται με τρόπο που τη φέρνει σε διάλογο με εμάς, όσα τη μελετάμε, εμπλέκοντας και τη δική μας εμπειρία. (Αντώνης Πούλιος, επιστημονικός επιμελητής, από τον πρόλογο για την ελληνική έκδοση)

37.10

Νίκος Κουραχάνης

Το βιβλίο Στέγαση και παιδική προστασία αναδεικνύει τη βαθιά σύνδεση μεταξύ κοινωνικής πολιτικής και παιδικής ευημερίας, εστιάζοντας στις στεγαστικές παρεμβάσεις για τα παιδιά που στερούνται οικογενειακής υποστήριξης. Μέσω μιας εμπεριστατωμένης ανάλυσης, εξετάζονται τόσο οι παραδοσιακές προσεγγίσεις στέγασης ευάλωτων παιδιών, όπως τα ιδρύματα, όσο και οι σύγχρονες πολιτικές εναλλακτικής φροντίδας, όπως η αναδοχή, η τεκνοθεσία και οι δομές ημιαυτόνομης διαβίωσης.

Η παιδική προστασία στην Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη σε ιδρυματικές μορφές στεγαστικής μέριμνας, παρότι αυτές θεωρούνται αναχρονιστικές, αναποτελεσματικές και κακοποιητικές. Αναπόφευκτα, εξακολουθεί να αποκλίνει από τις σύγχρονες στεγαστικές προσεγγίσεις που προάγουν την οικογενειακή και κοινοτική διαβίωση.

Με την αξιοποίηση ερευνητικών δεδομένων, το βιβλίο αναδεικνύει την ελλειμματική ανάπτυξη των πολιτικών εναλλακτικής φροντίδας, καθώς και την επικοινωνιακή κατάχρησή τους από τις εγχώριες κυβερνήσεις, οι οποίες τις επικαλούνται χωρίς στην πραγματικότητα να τις εφαρμόζουν. Σκιαγραφώντας τις σύγχρονες διεθνείς πρακτικές, κατατίθεται μια κριτική αποτίμηση του ελληνικού συστήματος παιδικής προστασίας. Υπό αυτό το πρίσμα διατυπώνεται η αναγκαιότητα στρατηγικής μετάβασης από την ιδρυματική στέγαση σε στεγαστικές πολιτικές που υπηρετούν την ισότητα της αφετηρίας και ενθαρρύνουν ένα σχέδιο αξιοβίωτης ζωής βασισμένο στην κοινωνική συμμετοχή.

20.00

Δήμητρα Τζανάκη

Το φύλο έχει αποτελέσει και συνεχίζει να αποτελεί τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη δυτική λευκή (προτεσταντική) ανδρωπότητα και το εκθηλυμένο, «ατελές» γένος, προωθώντας τις καπιταλιστικές, πετρελαϊκές και πατριαρχικές σχέσεις.

Αυτή η διαδικασία οδηγεί στη συνεχιζόμενη γυναικοκτονία και θηλυκοκτονία της γνώσης, του τραύματος, της αλήθειας, της επιστήμης και της μνήμης, ενώ ταυτόχρονα διασφαλίζει την πατριαρχική οικογένεια και το κράτος, στοχεύοντας στην εκτροφή μιας τεχνητής, κρατικά ελεγχόμενης, γυναικείας μήτρας. Σ’ αυτό το βιβλίο γίνεται μια προσπάθεια να ερμηνευθεί το φύλο όχι απλώς ως μια ταξινόμηση ανάμεσα στα δύο φύλα ή ως διάκριση μεταξύ βιολογικού και κοινωνικού, αλλά ως ένα καθεστώς αλήθειας. Επιπλέον, εξετάζονται οι μορφές αντίστασης που αναδύονται ανάμεσα στις (μαύρες) γυναίκες/θηλυκότητες τωνκατώτερων στρωμάτων, καθώς και στις ζωές, τα σώματα, τις επιθυμίες και τις αλήθειες που βρίσκονται εκτός του λευκού έμφυλου και φυλετικού φάσματος. Στο επίκεντρο της αφήγησης βρίσκεται η ανάγκη για κατάργηση, και όχι μόνο απο-αποικιοποίηση, του φύλου, του ευγονικού ετρο-σεξο-φυλετικού πατριαρχικού καπιταλισμού, καθώς και η ανάγκη για την κατάργηση της ταξινόμησης της ζωής σε ανθρώπινο και εκθηλυμένο γένος. Αυτή η διαδικασία απαιτεί την κατάργηση της ίδιας της λευκής πατριαρχικής και ευγονικής επιστήμης και γνώσης και της καθιερωμένης «ορθής αλήθειας».

22.00

Δημήτρης Ραπίδης

Στις 18 Δεκεμβρίου 2022, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αργεντινής επικράτησε της Γαλλίας με 4-2 στα πέναλτι στο στάδιο Lusail του Κατάρ για να στεφθεί πρωταθλήτρια στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Το τουρνουά ολοκλήρωσε έναν κύκλο προώθησης του εμιράτου ως προορισμού για μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις, μια δεκαετία όπου ακούσαμε, διαβάσαμε και μάθαμε για τα προβλήματα και τα «θολά» σημεία της υποψηφιότητας του Κατάρ, τη μεταχείριση των μεταναστών εργατών, τις συνθήκες μέσα στις οποίες εργάζονταν για την κατασκευή των γηπέδων και όλων των υποδομών που απαιτούνταν για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, τις γεωπολιτικές διαστάσεις της υποψηφιότητας του Κατάρ, ρεπορτάζ που αφορούσαν τη θέση της γυναίκας στη τοπική κοινωνία ή την ορατότητα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Δημοσιεύματα, αποκαλύψεις από μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης, τοποθετήσεις αξιωματούχων της FIFA, από πολιτικούς και κυβερνώντες, διαψεύσεις, κινητοποιήσεις οργανώσεων για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μια πραγματική «μάχη χαρακωμάτων» με κάθε πλευρά να εντείνει τη ρητορική της όσο πλησίαζε η ημερομηνία έναρξης της διοργάνωσης. Γιατί συνέβη όλο αυτό που καμία σχέση δεν φαίνεται να έχει με το ποδόσφαιρο;

Οι απαντήσεις πολλές και μεταξύ αυτόν είναι και το sportswashing. Ένας όρος της σύγχρονης βιβλιογραφίας που όμως έχει τις ρίζες του βαθιά μέσα στα κιτάπια της ιστορίας. Το sportswashing δεν είναι κάτι καινούργιο, δεν είναι επινόηση του 21ου αιώνα, αλλά ένα από τα πιο δημοφιλή, εξαγώγιμα «προϊόντα» της Ευρώπης των πρώτων δεκαετιών του περασμένου αιώνα.

Η περιήγησή μας ξεκινά από το 1920 και την Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι, προχωράμε στην Ισπανία του Φρανθίσκο Φράνκο, ανεβαίνουμε βορειότερα στη Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ για να διασχίσουμε έπειτα τον Ατλαντικό Ωκεανό και να βρεθούμε πρώτα στην Αργεντινή του Χουάν Περόν και του Χόρχε Βιντέλα και στη συνέχεια στη Βραζιλία του Ζετούλιο Βάργκας. Συνεχίζουμε την περιήγησή μας επιστρέφοντας στην Ευρώπη και την Πορτογαλία του Αντόνιο Σαλαζάρ, περνάμε στην άλλη άκρη της υφηλίου, στην Κίνα, και τις πολιτικές του κομμουνιστικού καθεστώτος με αιχμή του δόρατος την ηγεσία του Σι Τζινπίνγκ, για να κλείσουμε με το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία.

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι ένα ταξίδι ιστορίας στα σκοτεινά δωμάτια του sportswashing με κοινό σημείο αναφοράς το ποδόσφαιρο, την μπάλα, που βρέθηκε σε «λάθος πόδια».

14.00

Τζωρτζ Στάινερ

Ο Τζωρτζ Στάινερ, στο πρώτο του αυτό έργο, μελετά δύο αντιθετικές ιδιοσυγκρασίες, δύο ανταγωνιστικά λογοτεχνικά παραδείγματα και δύο αντικρουόμενες κοσμοθεωρίες. Στο δί­λημμα Τολστόι ή Ντοστογιέφσκι, η ουδετερότητα είναι ψευδής, αν όχι αδύνατη. Το έργο του Τολστόι εντάσ­σεται στην επική παράδοση, ενώ η τέχνη του Ντοστογιέφσκι ανάγεται στα θεμέλια της δραματικής σύλλη­ψης του κόσμου. Ο Στάινερ διαβάζει αντιστικτικά τα σημαντικότερα έργα των δύο Ρώσων συγγραφέων και εξε­τάζει συστηματικά το ιστορικό, ιδεο­λογικό και λογοτεχνικό τους πλαίσιο.

16.50

Γιώργος Νικολαΐδης

Μια κοινωνία που αλλάζει, η καθημερινότητα, οι δρόμοι, οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις, η ανήσυχη νέα γενιά που αναδύεται, σαν μια νέα φωνή, μέσα από τον συνδυασμό μουσικής και κοινωνικών ανησυχιών και που συγκρούεται με το κράτος και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς· όλα περνούν μέσα από τις σκληρά ρεαλιστικές, σχεδόν γυμνές, ασπρόμαυρες φωτογραφίες ενός ανθρώπου που αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος του βουερού ποταμιού της δεκαετίας του ’80.

Το φωτογραφικό αποτύπωμα μιας δεκαετίας που, ενώ δεν τη νοσταλγούμε, μας κάνει να αναρωτιόμαστε: «Υπάρχουνε προϋποθέσεις για μια καινούργια άνοιξη;».

Εισαγωγικά κείμενα: Νίκος Γ. Ξυδάκης, Μιχαήλ Πρωτοψάλτης, Αλέξης Καλοφωλιάς

10.00

Βιογραφία - Μαρτυρίες

Μαγειρεύοντας για έναν δικτάτορα

Βίτολντ Σαμπουόφσκι

Πώς ικανοποιείς τις ορέξεις ενός δικτάτορα;
Επηρεάζει το φαγητό τις αποφάσεις του;
Τι βράζει στην κατσαρόλα σου τη στιγμή που κρίνεται η ζωή των άλλων αλλά και η δική σου;

Ταξιδεύοντας σε τέσσερις ηπείρους για πάνω από τρία χρόνια, ο Πολωνός δημοσιογράφος Witold Szablowski εντόπισε και κλείστηκε στις κουζίνες με τους πιο ασυνήθιστους μάγειρες του κόσμου: τους ανθρώπους που υπηρέτησαν πέντε αιμοσταγείς δικτάτορες και έμαθαν να επιβιώνουν σε δύσκολους καιρούς. Με ρεαλισμό και αφηγηματική δεινότητα, σε έναν συνδυασμό ρεπορτάζ και βιβλίου μαγειρικής, μας παρουσιάζει κομβικές στιγμές της ιστορίας του 20ού αιώνα… μέσα από την κουζίνα.

• Τι έτρωγε ο Πολ Ποτ ενώ δύο εκατομμύρια Καμποτζιανοί πέθαιναν από την πείνα;
• Έφαγε πραγματικά ο Ίντι Αμίν ανθρώπινη σάρκα;
• Γιατί ο Φιντέλ Κάστρο είχε εμμονή με μια συγκεκριμένη αγελάδα;
• Και τι έφαγε ο Σαντάμ Χουσεΐν αφού έδωσε διαταγή να δηλητηριαστούν με τοξικά αέρια δεκάδες χιλιάδες Κούρδοι;

Λόγω της δίαιτας αυτής πεινούσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και γι’ αυτό ήταν συχνά ευερέθιστος. Πώς επηρέαζε αυτό τις αποφάσεις του; Σκέψου, τι αποφάσεις θα έπαιρνες εσύ αν ήσουν όλη την ώρα πεινασμένος και κακόκεφος; […] Όποτε έβλεπα ότι ήταν σε πολύ κακή διάθεση του έφτιαχνα ένα επιδόρπιο. […] Αυτό λειτουργούσε. Κατάφερνα έτσι να του φτιάξω τη διάθεση. […] Ποιος ξέρει πόσες ανθρώπινες ζωές έσωσα με αυτόν τον τρόπο.
Κύριος Κ., μάγειρας του Εμβέρ Χότζα
Απόσπασμα από το βιβλίο

17.70

Ιστορία

Black power

Θανάσης Μήνας

Ιστορία των αφροαμερικάνικων κινημάτων (1860-2020)

«Χρειαζόμαστε περισσότερη Δύναμη. Μαύρη Δύναμη!» Το βιβλίο αυτό παρακολουθεί τα αφροαμερικανικά κινήματα από τους πρώτους υπέρμαχους της κατάργησης της δουλείας, τους λεγόμενους Abolitionists, στο Black Power των 60’s και, από εκεί, έως το πρόσφατο Black Lives Matter. Το «κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα» δεν είναι ενιαίο· είναι ένα πολυπλόκαμο άθροισμα κινημάτων, που διακρίνονται μεταξύ τους ανάλογα με την ιδεολογία, τις πρακτικές, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και τους επιμέρους στόχους που βάζουν στο τραπέζι της συζήτησης. Το βιβλίο εστιάζει στις προσωπικότητες που τέθηκαν στην εμπροσθοφυλακή αυτών των κινημάτων. Όχι κατ’ ανάγκην επειδή ήταν χαρισματικές· οι μεμονωμένες προσωπικότητες λειτουργούν περισσότερο ως οδοδείκτες, ως συμβολικοί αντιπρόσωποι των συλλογικών αγώνων ενός καταπιεσμένου λαού. Πάντα υπό το πρίσμα του Black Power, το βιβλίο αυτό μιλάει για πρώιμες φεμινίστριες όπως η Ida B. Wells, αμπολισιονιστές όπως ο Frederic Douglas, ερμηνεύτριες του blues που διεκδίκησαν τη σεξουαλική τους ελευθερία όπως η Bessie Smith, πρωτοπόρους συνδικαλιστές όπως ο A. Philip Randolph, νομικούς όπως η Pauli Murray, διανoούμενους όπως ο W.E.B. Du Bois, ο Langston Hughes και ο James Baldwin, παναφρικανιστές όπως ο Marcus Garvey, δημοσιογράφους όπως η Ella Baker, πρωτοπόρους ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστές όπως ο Bayard Rustin, ακτιβιστές της Πολιτικής Ανυπακοής όπως η Rosa Parks, εκπαιδευτικούς όπως ο Medgar Evers, μαρξίστριες όπως η Angela Davis, πολιτικοποιημένους ιερείς όπως ο Jesse Jackson, αθλητές που ήρθαν σε σύγκρουση με το κατεστημένο όπως ο Muhammad Ali ή οι Tommie Smith και John Carlos, οξυδερκείς συγγραφείς όπως ο Ralph Ellison, η Toni Morrison ή ο John Edgar Wideman, ριζοσπάστες μουσικούς της jazz όπως ο John Coltrane ή ο Archie Shepp και της soul όπως ο Curtis Mayfield, κινηματογραφιστές όπως ο Spike Lee· αναφέρεται επίσης σε κινήματα όπως ο παναφρικανισμός ή η Αναγέννηση του Χάρλεμ, σε πασιφιστικές θρησκευτικές συσπειρώσεις όπως η Southern Christian Leadership Conference, φοιτητικές ενώσεις όπως η Student Nonviolent Coordinating Committee, και μαχητικές οργανώσεις όπως το Black Panther Party. Στον πυρήνα του βιβλίου, ξεδιπλώνεται η διαλεκτική σχέση (και όχι απλώς αντιπαράθεση) ανάμεσα στον Martin Luther King και τον Malcolm X· η μεταξύ τους διαλεκτική ώθησε το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα στο απόγειό του, την περίοδο από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως το τέλος της δεκαετίας του 1960. Στη συγχρονία, η αγωνιστική κουλτούρα που κληροδότησε το Black Power στο Black Lives Matter παραμένει πάντα ζωντανή, σαν φλόγα που σιγοκαίει· όσο συνεχίζονται οι φυλετικές και ταξικές ανισότητες και η αστυνομική βία, απειλεί και πάλι να θεριέψει. Right On! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

17.70

Jean-Louis Voisin, Marcel le Glay, Yann Le Bohec

Πώς κατάφερε μέσα σε λίγους αιώνες μια πολίχνη του Λατίου να επιβληθεί αρχικά στις γειτονικές πόλεις και την ιταλική χερσόνησο, κατόπιν στην Ελλάδα και την Ευρώπη και τελικά σε όλη την «οικουμένη»; Ποια ήταν η σχέση της με τις κατακτημένες περιοχές και τους κατοίκους τους; Πώς μεταλλάχθηκε η ίδια ενόσω μετατρεπόταν στη μεγαλύτερη αυτοκρατορία που γνώρισε ο αρχαίος κόσμος; Πώς ολοκληρώθηκε αυτός ο ιστορικός κύκλος και τι άφησε ως κληρονομιά; Πόση Ρώμη υπάρχει ακόμη στην Ευρώπη, την Εγγύς Ανατολή, τη βόρεια Αφρική, αλλά και την Ελλάδα; Αυτά και άλλα σημαντικά ερωτήματα διερευνώνται στην κλασική εισαγωγή των Marcel Le Glay – Yann Le Bohec – Jean-Louis Voisin, ενός από τα πιο επιτυχημένα εγχειρίδια ρωμαϊκής ιστορίας της γαλλικής ιστοριογραφίας, που μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά, ενημερωμένο και συμπληρωμένο για τις ανάγκες της ελληνικής έκδοσης. Το βιβλίο απευθύνεται τόσο στον φοιτητή όσο και στον γενικό αναγνώστη προσφέροντας ένα πανόραμα του ρωμαϊκού σύμπαντος, καθώς συνοδεύει την έκθεση των γεγονότων με καίριες παρατηρήσεις για την πολιτική, κοινωνική, στρατιωτική, οικονομική, θρησκευτική και πολιτιστική ζωή της Ρώμης από τις απαρχές της μέχρι και το οριστικό σβήσιμό της ως επίσημης οντότητας τον 5ο αιώνα.

O Marcel Le Glay ήταν ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris IV)· υπήρξε κορυφαίος μελετητής της ρωμαϊκής θρησκείας, με έμφαση στην Αφρική. Ο Yann Le Bohec είναι ομότιμος καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris IV)· πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους ειδικούς στη στρατιωτική ιστορία της Ρώμης. Ο Jean-Louis Voisin είναι επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού (Paris-Est Créteil Val-de-Marne, Paris XII).

42.00

Γιάννος Κουράγιος & Ίλια Νταϊφά

Οι πολυετείς ανασκαφικές έρευνες στη θέση Μάντρα και στη νησίδα Τσιμηντήρι, που κατά την αρχαιότητα ήταν ενωμένη με το Δεσποτικό, σε συνάρτηση με τη μελέτη του αρχαιολογικού υλικού, έχουν δώσει τη δυνατότητα να κατανοηθεί πλήρως ο χαρακτήρας μιας από τις πιο σημαντικές θέσεις των Κυκλάδων. Η πρωιμότερη φάση της εγκατάστασης, που ανάγεται στον 8ο αι. π.Χ., είχε οικιστικό χαρακτήρα. Οι ιδρυτές του οικισμού προέρχονταν από την Πάρο. Η ακμή της χρονολογείται στον 6ο αι. π.Χ., όταν γύρω στο 550 π.Χ., με την πόλη της Πάρου να παίζει πρωτεύοντα ρόλο, διαμορφώνεται μεγαλοπρεπές τέμενος αφιερωμένο στον Απόλλωνα. Η θέση σταδιακά αναδεικνύεται σε ένα από τα μεγαλύτερα θρησκευτικά κέντρα της αρχαϊκής περιόδου στις Κυκλάδες, αφού ο πλούτος και η έκτασή της κατά τον 6ο αι. π.Χ. μπορούν να συγκριθούν μόνο με του ιερού του Απόλλωνα στη Δήλο. Από τα πρώτα χρόνια της ανασκαφής, τα κινητά ευρήματα —και κυρίως τα αγγεία που έφεραν επιγραφές με το όνομά του— είχαν προσδιορίσει τον Απόλλωνα ως τη λατρευόμενη θεότητα του σημαντικού αυτού ιερού.

Αυτό το λεύκωμα κυκλοφορεί λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωση της αποκατάστασης του αρχαϊκού Kτιρίου Δ και συμπληρώνει μια σειρά εκδόσεων που έκαναν γνωστούς στο ευρύ κοινό τους θησαυρούς του Δεσποτικού.

 

Years of excavation at Mandra and on the islet of Tsimintiri, which in ancient times was connected to Despotiko by a strip of land, an isthmus, along with the study of archaeological materials, have allowed scholars to fully understand the character and function of one of the most important sites in the Cyclades. In its earliest phase (8th century BC), the settlement primarily served residential purposes. The founders of this settlement came from the island of Paros. Its heyday dates to the 6th century BC, when around 550 BC, with the city of Paros playing a leading role, a monumental temple dedicated to Apollo was constructed. The site gradually emerged as one of the largest Cycladic religious centres of the Archaic period, its wealth and size in the 6th century BC comparable only to the sanctuary of Apollo on Delos. From the early years of the excavation, finds – mainly vessels bearing inscriptions with his name – had confirmed Apollo as the deity worshipped at this important sanctuary.

This album follows the completion of the restoration of the Archaic Building Δ and complements a series of publications that introduced the treasures of Despotiko to the general public.

40.00

Σάββας Σαββόπουλος

Η ψυχοσωματική αποτελεί μία από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις του 20ού αιώνα. Ερεύνησε συστηματικά και σε βάθος την άρρηκτη σχέση ψυχής και σώματος και το πώς οι τραυματικές επιπτώσεις στον ψυχισμό μπορούν να οδηγήσουν σε σωματικές παθολογικές καταστάσεις. Το παιδί που τραυματίζεται παγώνει τα συναισθήματα και τις σκέψεις που συνδέονται με το τραύμα προκειμένου να επιβιώσει. Προοδευτικά υιοθετεί έναν μηχανιστικό τρόπο ζωής και προσκολλάται στην πραγματικότητα, στην οποία συμμορφώνεται. Όταν το άτομο υποστεί νέα τραύματα, μπορεί να αποδιοργανωθεί· τότε του απομένει ένα μόνο σημείο αναφοράς: το σώμα. Και αυτό, νοσώντας, αποκαλύπτει μέσα από την οδύνη ότι ψυχή και σώμα παραμένουν ζωντανά. Η κρίση, όσο επώδυνη κι αν είναι, μπορεί να γίνει αφετηρία για την ανεύρεση της ιστορίας και της ταυτότητας του ατόμου — ουσιαστικά, για την ανακάλυψη του αληθινού εαυτού. Στο βιβλίο αυτό, μέσα από κλινικά παραδείγματα, αναδεικνύεται ότι η νόσος εκκινεί μια επανορθωτική διαδικασία του ψυχοσώματος, η οποία οδηγεί σε επανασύνδεση με τον πραγματικό εαυτό που το άτομο έως τότε αγνοούσε.

22.99

Ιστορία

Necropolis of Gonur

Βίκτωρ Σαρηγιαννίδης

Περίπου 3.000 τάφοι, που χρονολογούνται από τα τέλη της 3ης έως τις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ., βρέθηκαν στη νεκρόπολη του Γκονούρ, που υπήρξε η σημαντικότερη πόλη του βασιλείου της Μαργιανής (Τουρκμενιστάν). Παρουσιάζονται τα αποτελέσματα των ανασκαφών και οι ανθρωπολογικές παρατηρήσεις, που βασίστηκαν στους σκελετούς και τα πολυάριθμα ευρήματα.

Περιγραφή

To Γκονούρ ήταν η σημαντικότερη πόλη του βασιλείου της Μαργιανής (Κεντρική Ασία), που ιδρύθηκε από ινδo-ιρανικά φύλα, η θρησκεία των οποίων, γνωστή ως «ιρανικός παγανισμός», αποτέλεσε τη βάση για το ζωροαστρισμό, μια πανάρχαιη θρησκεία της Ανατολής. Στη νεκρόπολη του Γκονούρ, που ανέσκαψε ο Βίκτωρ Σαριγιαννίδης, βρέθηκαν 3.000 περίπου τάφοι που χρονολογούνται από τα τέλη της 3ης έως τις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ.

Στην παρούσα έκδοση δημοσιεύονται τα αποτελέσματα των ανασκαφών, ανθρωπολογικές παρατηρήσεις, που βασίστηκαν στους σκελετούς που βρέθηκαν, και τα πολυάριθμα και ποικίλα ευρήματα: χάλκινα και κεραμικά, λίθινα και οστέινα αντικείμενα, κοσμήματα, γλυπτά, σφραγίδες και λεπτοδουλεμένα ψηφιδωτά. Τα έργα αυτά, εφάμιλλα των καλλιτεχνικών δημιουργιών των μεγάλων κέντρων εκείνης της εποχής, μαρτυρούν ότι η τέχνη της Μαργιανής γνώρισε μεγάλη άνθηση στη 2η χιλιετία π.Χ.

45.60

Γιώργος Μητρόπουλος

Όταν, σε επιστολή που του έστειλε, ο απελεύθερος Ήλιος τού έγραψε ότι τα θέματα της Ρώμης καθιστούν αναγκαία την παρουσία του, ο Νέρωνας του απάντησε από την Ελλάδα: «Αν και αυτή είναι η συμβουλή σου, και η ευχή σου είναι να επιστρέψω γρήγορα, θα έπρεπε μάλλον να με συμβουλεύεις και να εύχεσαι να επιστρέψω αντάξιος του Νέρωνα».

Το βιβλίο αποσκοπεί κυρίως στο να φωτίσει τη δράση ενός Ρωμαίου αυτοκράτορα που η αλληλεπίδρασή του με τον ελλαδικό χώρο υπήρξε έντονη και ιδιαίτερη. Διαβόητος στο ευρύ κοινό ως παράφρων και εμπρηστής της Ρώμης, ο Νέρωνας έχει δημιουργήσει τον δικό του μύθο, που μέχρι σήμερα επιβάλλεται στα ιστορικά γεγονότα και τα επικαλύπτει. Το βιβλίο επανεξετάζει τη σύνδεση του αυτοκράτορα με την Ελλάδα (ρωμαϊκή επαρχία της Αχαΐας) και το ταξίδι του εκεί, το οποίο χαρακτηρίστηκε από γεγονότα που σημάδεψαν την ηγεμονία του: Ο Νέρωνας συμμετείχε στους μεγάλους πανελλήνιους αγώνες ως κιθαρωδός, ηθοποιός, αρματηλάτης και κήρυκας. Επίσης, άρπαξε λαμπρά έργα τέχνης, αποπειράθηκε να διανοίξει τον Ισθμό της Κορίνθου και χάρισε την ελευθερία σε ολόκληρη την επαρχία· ενέργειες πρωτόγνωρες, αντιφατικές, που εξάπτουν την περιέργεια ως προς τα κίνητρα και τους σκοπούς τους. Μπορεί άραγε, πέρα από την ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση του αυτοκράτορα, η δραστηριότητα του Νέρωνα στην ελληνική περιοδεία του να ενταχθεί σε ένα συνεκτικό πλαίσιο ή τουλάχιστον να ερμηνευτεί λογικά;

22.00

Αχιλλέας Χεκίμογλου

Γιατί δεν μπορούμε να φτιάξουμε έναν σύγχρονο και ασφαλή σιδηρόδρομο; Γιατί αυτός χρεοκοπεί μία φορά σε κάθε γενιά, εδώ και 100 χρόνια; Γιατί οι σιδηρόδρομοί μας είναι μετέωροι, την ώρα που σε όλον τον πλανήτη θριαμβεύουν;

Σε αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει το βιβλίο που κρατάτε, μέσα από μία έρευνα που αναδεικνύει από τη λήθη τα αρχεία των συγκοινωνιών της Ελλάδας και φέρνει αποκαλύψεις, ξεχασμένες (ή και επιμελώς κρυμμένες), για δεκαετίες τώρα σε σκονισμένους φακέλους, φωτίζοντας την αθέατη πραγματική ιστορία του ελληνικού σιδηρόδρομου.

Πως γλίτωσαν από τη χρεοκοπία από οι Σιδηρόδρομοι του Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ); Τι σχέση είχε ο σιδηρόδρομος με τον λιγνίτη; Και τι δουλειά είχε το Γ’ Ράιχ με το Ελληνικό Υπουργείο Σιδηροδρόμων; Γιατί οι Γερμανοί τον κατέστρεψαν, αποχωρώντας από την Ελλάδα; Πως έγινε η συγκοινωνιακή ανασυγκρότηση με ελάχιστα κεφάλαια; Μήπως ο εμφύλιος πόλεμος ήταν ένας πόλεμος συγκοινωνιακός; Με τί τραβούσαν τα μαλλιά τους οι Αμερικανοί του Σχεδίου Μάρσαλ; Γιατί ο Καραμανλής έλεγε ότι το υπουργείο Μεταφορών ήταν το πιο φαύλο υπουργείο; Και πως μπλέχτηκαν οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες στον σιδηρόδρομο;

Γιατί κρατικοποιήθηκαν τα ιδιωτικά, σιδηροδρομικά δίκτυα; Τι δουλειά είχαν οι στρατηγοί του ΙΔΕΑ στις συγκοινωνίες; Γιατί το κράτος επένδυε δυσανάλογα στο αυτοκίνητο; Και τελικά γιατί οι σιδηρόδρομοι της Ελλάδας παραμένουν έως και σήμερα «αιχμάλωτοι» στις ράγες; Τις απαντήσεις, τις κρατάτε στα χέρια σας!

21.99