Ανοιγοκλείνω τα μάτια ή δεν τα ανοιγοκλείνω; Νιώθω σίγουρα μια σύσπαση στο μάτι, ένα «τικ» χτυπάει επαναλαμβανόμενα στο βλέφαρο. Στο αριστερό μάτι, και ίσως είναι απλή διαταραχή του κυκλοφορικού. Πιθανώς ασήμαντη διαταραχή. Πιθανώς όχι ακριβώς ανεξήγητο ανοιγοκλείσιμο. Είμαι ακόμη σε κακή κατάσταση, είμαι κουρασμένος, εξαντλημένος, σε απόγνωση, νεκρός. Ξυπνάω; Γιατί; Είμαι τέτοιο ράκος που πρέπει αμέσως να ξανακοιμηθώ να μη βλέπω καθόλου γύρω μου. Με απασχολούσε άραγε κάτι προχθές; Πριν απ’ όλα αυτά είχα ζωή; Πριν συμβεί ό,τι συνέβη, γινόταν κάτι που αξίζει να θυμηθώ; Περιμένω κάτι από το παρελθόν; Περιμένω δηλαδή να θυμηθώ κάτι που ξεχνάω; Έχω παρελθόν; Πού χάθηκε ό,τι γινόταν πριν; Και μήπως λίγο πριν, θυμόμουν κάτι για πιο πριν; Μήπως κι από πριν δεν είχα ξεχάσει το πριν, αν υπήρχε κάτι εκεί; Τώρα ξυπνάω από λήθαργο. Κι όμως δεν μπορώ να βγω ακριβώς έξω από το λήθαργο, δεν θυμάμαι τι ήταν πριν από αυτόν, δεν θυμάμαι την αρχή του, μήπως δεν είναι λήθαργος λοιπόν αλλά κανονική κατάσταση.
Γιώργος Νικολαΐδης
Μια κοινωνία που αλλάζει, η καθημερινότητα, οι δρόμοι, οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις, η ανήσυχη νέα γενιά που αναδύεται, σαν μια νέα φωνή, μέσα από τον συνδυασμό μουσικής και κοινωνικών ανησυχιών και που συγκρούεται με το κράτος και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς· όλα περνούν μέσα από τις σκληρά ρεαλιστικές, σχεδόν γυμνές, ασπρόμαυρες φωτογραφίες ενός ανθρώπου που αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος του βουερού ποταμιού της δεκαετίας του ’80.
Το φωτογραφικό αποτύπωμα μιας δεκαετίας που, ενώ δεν τη νοσταλγούμε, μας κάνει να αναρωτιόμαστε: «Υπάρχουνε προϋποθέσεις για μια καινούργια άνοιξη;».
Εισαγωγικά κείμενα: Νίκος Γ. Ξυδάκης, Μιχαήλ Πρωτοψάλτης, Αλέξης Καλοφωλιάς
Νατάσα Τριανταφύλλη, Στάθης Ν. Καλύβας
Μια πολύχρωμη, πολυπρόσωπη και αναπάντεχη τοιχογραφία της «χουντικής επταετίας» 1967-1974, ένα συναρπαστικό χρονικό μιας μεγάλης πολιτιστικής έκρηξης που ήταν ταυτόχρονα κι ένας απρόσμενος θρίαμβος της ανθρώπινης δημιουργικότητας πάνω στην ανελευθερία. To Big Bang περιγράφει με μυθιστορηματικό τρόπο το πως συναντήθηκαν, εκτοξεύθηκαν και συντονίστηκαν δεκάδες δημιουργικές τροχιές, πλάθοντας ένα καινούργιο και συνάμα συγκλονιστικό κόσμο που παραμένει ξεχασμένος και παρεξηγημένος στη συλλογική μας συνείδηση. Καρπός συστηματικής και πολυδιάστατης έρευνας που συνδυάζει εργαλεία όπως η ιστορική και πολιτική ανάλυση, η πολυφωνική διήγηση και η βιογραφική προσέγγιση, διεμβολίζει επίμονα στερεότυπα και απομυθοποιεί μια κομβική περίοδο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, στρέφοντας το βλέμμα μας από το καθεστώς στην κοινωνία.
Πώς γίνεται να ανθεί ο πολιτισμός μέσα στα «μαύρα» χρόνια της δικτατορίας; Πώς μπορεί μια εποχή που έχει καταγραφεί στη συλλογική μας συνείδηση ως ένας «εφιαλτικός πολιτιστικός χειμώνας» να υπήρξε στην πραγματικότητα τόσο πολύχρωμη και φωτεινή; Πως συμβιβάζεται η λογοκρισία με την δημιουργία; Πώς είναι δυνατό να εξακολουθούμε να αποτιμούμε αυτή την εποχή τόσο στρεβλά; Γιατί διαγράφηκε από τη μνήμη μας; Εντέλει τι κουβαλάμε ακόμη μέσα μας από την εποχή εκείνη; Το Big Bang προσφέρει απαντήσεις σε αυτά και σε πολλά άλλα ερωτήματα, διορθώνοντας παράλληλα μια μεγάλη ιστορική αδικία.
Ένα βιβλίο που θα ξαφνιάσει, θα σοκάρει ίσως, θα ταράξει, θα συζητηθεί και θα εμπνεύσει.
Νατάσα Τριανταφύλλη, Στάθης Ν. Καλύβας
Μια πολύχρωμη, πολυπρόσωπη και αναπάντεχη τοιχογραφία της «χουντικής επταετίας» 1967-1974, ένα συναρπαστικό χρονικό μιας μεγάλης πολιτιστικής έκρηξης που ήταν ταυτόχρονα κι ένας απρόσμενος θρίαμβος της ανθρώπινης δημιουργικότητας πάνω στην ανελευθερία. To Big Bang περιγράφει με μυθιστορηματικό τρόπο το πως συναντήθηκαν, εκτοξεύθηκαν και συντονίστηκαν δεκάδες δημιουργικές τροχιές, πλάθοντας ένα καινούργιο και συνάμα συγκλονιστικό κόσμο που παραμένει ξεχασμένος και παρεξηγημένος στη συλλογική μας συνείδηση. Καρπός συστηματικής και πολυδιάστατης έρευνας που συνδυάζει εργαλεία όπως η ιστορική και πολιτική ανάλυση, η πολυφωνική διήγηση και η βιογραφική προσέγγιση, διεμβολίζει επίμονα στερεότυπα και απομυθοποιεί μια κομβική περίοδο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, στρέφοντας το βλέμμα μας από το καθεστώς στην κοινωνία.
Πώς γίνεται να ανθεί ο πολιτισμός μέσα στα «μαύρα» χρόνια της δικτατορίας; Πώς μπορεί μια εποχή που έχει καταγραφεί στη συλλογική μας συνείδηση ως ένας «εφιαλτικός πολιτιστικός χειμώνας» να υπήρξε στην πραγματικότητα τόσο πολύχρωμη και φωτεινή; Πως συμβιβάζεται η λογοκρισία με την δημιουργία; Πώς είναι δυνατό να εξακολουθούμε να αποτιμούμε αυτή την εποχή τόσο στρεβλά; Γιατί διαγράφηκε από τη μνήμη μας; Εντέλει τι κουβαλάμε ακόμη μέσα μας από την εποχή εκείνη; Το Big Bang προσφέρει απαντήσεις σε αυτά και σε πολλά άλλα ερωτήματα, διορθώνοντας παράλληλα μια μεγάλη ιστορική αδικία.
Ένα βιβλίο που θα ξαφνιάσει, θα σοκάρει ίσως, θα ταράξει, θα συζητηθεί και θα εμπνεύσει.




