Βλέπετε 106–120 από 1564 αποτελέσματαSorted by latest

Λογοτεχνία

Ζοζέ Σαραμάγκου

Το βιβλίο αυτό του Ζοζέ Σαραμάγκου, που δημοσιεύτηκε το 1980 και εκδίδεται για πρώτη φορά στα ελληνικά, εξεικονίζει τον αγώνα ενός λαού να ξεπεράσει αιώνες καταπίεσης, εκμετάλλευσης και κοινωνικής ανισότητας. Η περίτεχνη αφήγηση, προσωπική και αυτοβιογραφική, παρακολουθεί την πορεία της οικογένειας Μάου-Τέμπο. Πρόκειται για φτωχούς αγρότες που μοιάζουν αρκετά με τους προγόνους του ίδιου του συγγραφέα. Η ζωή αυτών των ανθρώπων, γεμάτη κόπο και ιδρώτα, εκτυλίσσεται σε μια μαρτυρική περιοχή της νότιας Πορτογαλίας. Στο φόντο εξελίσσονται σημαντικά γεγονότα, εθνικά και διεθνή, όπως η έλευση της δημοκρατίας στη χώρα, οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, καθώς επίσης η απόπειρα δολοφονίας κατά του δικτάτορα Σαλαζάρ. Όμως τίποτα δεν επηρεάζει πιο πολύ τους χαρακτήρες από την προοπτική να υπάρξουν αλλιώς, τίποτα δεν ανακινεί μέσα τους την ελπίδα περισσότερο από την ανατρεπτική ιδέα της δικαιοσύνης. Το μυθιστόρημα Αυτοί που σηκώθηκαν απ’ τη γη είναι ένας σημαντικός σταθμός στη δημιουργική πορεία του μετέπειτα νομπελίστα. Βιβλίο οδύνης αλλά και μεγάλης αγάπης, ένας συγκινητικός φόρος τιμής στους άντρες και στις γυναίκες που τον διαμόρφωσαν.

«Το βιβλίο τιτλοφορείται Αυτοί που σηκώθηκαν απ’ τη γη. Γιατί, κατά βάθος, οι άνθρωποι σηκώνονται απ’ τη γη, σηκώνονται τα σταροχώραφα, στη γη είναι που σπέρνουμε, στη γη είναι που γεννιούνται τα δέντρα, και απ’ τη γη, εντέλει, μπορεί να σηκωθεί ένα βιβλίο».

Ζοζέ Σαραμάγκου

22.01

Ελληνική λογοτεχνία

Το τραγούδι των κληρονόμων

Γιάννης Μπαλαμπανίδης

Κόσμοι που καμιά φορά διασταυρώνονται αλλά την απόσταση που τους χωρίζει δεν μπορεί ποτέ κανείς να τη διανύσει. Ένας εταιρικός πύργος που υψώνεται στη μεγάλη λεωφόρο της Αθήνας και οι δίδυμες εργατικές πολυκατοικίες στα δυτικά της Θεσσαλονίκης. Ζωές που κινούνται στη σκιά τους. Οικογένειες στις οποίες έχεις την τύχη ή την ατυχία να γεννηθείς. Μια αλυσίδα από λέσχες ευεξίας και η αναζήτηση της ευτυχίας. Το παιχνίδι της εξουσίας και της διαδοχής στον μικρόκοσμο μιας οικογενειακής αυτοκρατορίας. Α, και το λαμπρό μέλλον που μας περιμένει. Το “Τραγούδι των κληρονόμων” είναι ένα μυθιστόρημα νοοτροπιών και ιδεών, στο οποίο η μουσική ακούγεται διαρκώς και η μεγάλη ιστορία των τελευταίων δεκαετιών μπαίνει σαν θραύσμα στις μικρές ζωές των ανθρώπων. «…έπεφταν χορεύοντας στον δυνατό αέρα εκατοντάδες, χιλιάδες, όχι: εκατοντάδες χιλιάδες χαρτιά, σε κάθε μέγεθος και χρώμα, σαν κάποιος να είχε ανατινάξει με δυναμίτη ένα τεράστιο βιβλίο με αμέτρητες σελίδες που περιείχε όλα τα βιβλία που γράφτηκαν ποτέ, και καθώς έπεφτε πάνω της αυτό το απόκοσμο κομφετί άνοιξε τα χέρια, έκλεισε τα μάτια, άφησε να την κατακλύσει μια αίσθηση εκπλήρωσης, μία απέραντη γαλήνη που ποτέ δεν είχε ξανανιώσει, μια μακάρια αδιαφορία, κι ευχήθηκε να κρατούσε για πάντα αυτός ο χάρτινος παράδεισος, να χαθεί μέσα του λες και τίποτα πια δεν θα την ένοιαζε, ξανά, ποτέ.

15.99

Ποίηση

Είκοσι

Παντελής Μπουκάλας

Είκοσι αριθμημένα ποιήματα, τρία ανάριθμα, ένα εισαγωγικό τρίστιχο και ένα καταληκτικό κομμάτι των δεκατριών στίχων απαρτίζουν το Είκοσι, τη νέα ποιητική συλλογή του Παντελή Μπουκάλα. Πρόκειται για τα τεκμήρια ενός πολέμου από εκείνους που όντως δεν τους μέλλεται να τελειώσουν ποτέ: του πολέμου με μια μαύρη τρύπα που δεν είναι μέσα σου αλλά σε περιέχει ολόκληρο. Κάθε τεκμήριο δοκιμάζει τη δική του εκδοχή φωνής, από τις πολλές που έχει να σου προσφέρει η ελληνική ποίηση, σαν μιας κάποιας ισχύος όπλα για να ξεγελάσεις τον Αγέλαστο και να μιλήσεις το πένθος, το πιο βαρύ απ’ όσα έχουν γραφτεί του ανθρώπου: το πένθος του γονιού για το παιδί του. Να τρέψεις σε λόγο την αδειοσύνη, μολονότι νιώθεις πια τις λέξεις απελπιστικά αδύναμες, σχεδόν άδικες μπροστά στο μέγα γεγονός που καλούνται να συλλαβίσουν. Για να επιστρέψεις από τον άναυδο πόνο, την παραιτημένη σιωπή, ή από τον τρόπο του ουρλιαχτού στον συνταγμένο κόσμο θα δοκιμάσεις και θα δοκιμαστείς σε όλες τις φωνές. Στη φωνή της αφήγησης, που εκτείνει το πεδίο της μνήμης ανακαλώντας θραυσμένες αλληλουχίες στιγμών και επιχειρώντας με την ιστόρηση να συγκρατήσει θερμό ό,τι απειλείται από τον παγετώνα της απώλειας. Στη φωνή της συμπύκνωσης, που διατηρεί μόνο έναν πυρήνα γυμνών λέξεων. Στην έμμετρη φωνή και στη φωνή του ελευθερωμένου στίχου. Στη φωνή της επιτάφιας ποίησης και του δημοτικού μοιρολογιού αλλά και στη φωνή της απαντοχής, της μη παραίτησης, της μη καταβύθισης, έτσι όπως τη συνοψίζει το παράγγελμα του ποντιακού τραγουδιού: «Βάσταξον, καρδιά, βάσταξον, αν θελτς και αν ’κί θέλεις». Αλλ’ όσο βαστιέσαι απ’ το κλαδάκι που σου προσφέρει ο στίχος του Πόντου, η λερναία πίκρα μέσα σου σε κόβει στα δυο, μοιρολογώντας με τον τρόπο του ριζίτικου τραγουδιού για τον άγουρο που «νιότη δεν εχάρη», γιατί τον πρόλαβε -στα ωραία είκοσί του- ο «σκληροκάρδης», με την μπαμπεσιά που δίκαια του αποδίδει η δημοτική μας ποίηση: «Χριστέ, και να ’τον παρεμπρός, και να ’τον παραπίσω». Αυτό το ψυχοφάγο «αν», το μάταιο «μακάρι», απευθυνόμενο σε θεότητες άφαντες ή αδιάφορες, τσακίζει και κόκαλα που πίστεψαν αναίτια πως ανήκουν στα γερά. Σε μια τριχούλα ακροβατεί ο βίος των βροτών. Σε μια τριχούλα που κόβει βιαιότατα κι απότομα τον κόσμο και τον χρόνο στα δύο, στον φαρμακωμένο ενεστώτα και στον αδυσώπητο αόριστο, στο εδώ και στο εκεί. Ναι. Μάλλον δεν λάθεψαν οι γνωστικοί αρχαίοι που μια από τις μυθολογικές τους αφηγήσεις για τη χαμένη αθανασία τη συνάρτησαν με μια τρίχα στην κεφαλή του Πτερέλαου, βασιλιά των Ταφίων· εύκολο ήταν να κοπεί, πάντα με μπαμπεσιά, εύκολο να γυρίσει ο άνθρωπος στη θνητότητά του. Μόνη αθανασία του, η μνήμη.

11.99

Έμιλυ Ντίκινσον

Έμοιαζε οι δρόμοι σα να τρέχαν – Μέναν οι δρόμοι ακίνητοι μετά – Έκλειψη – ό, τι βλέπαμε απ’ το παράθυρο, Και φόβος – ό, τι νιώθαμε βαθιά – Ύστερα – βγήκε απ’ τη Μονιά του ο πιο γενναίος Να δει αν ο Χρόνος ήταν κει – Η φύση οπάλινη ποδιά φορούσε, Κι ανάδευε μιαν αύρα δροσερότερη. [Από την έκδοση]

33.92

Ελληνική λογοτεχνία

Θεριστές

Ζαχαρίας Μαυροειδής

Ντόπιοι και ξένοι, μόνιμοι κάτοικοι και περαστικοί, πρόσωπα που συναντιούνται για λίγο κάτω από τον ίδιο ήλιο. Κοινός παρονομαστής αυτής της πολυφωνικής ανθρωπογεωγραφίας είναι ο γλυκόπικρα σαρκαστικός τόνος, που άλλοτε με σαφήνεια και άλλοτε υπαινικτικά υποδεικνύει το βαθύτερο διακύβευμα πίσω από τα γεγονότα.
Μέσα από ετερόκλητες ιστορίες, οι Θεριστές αναζητούν το νήμα που διατρέχει το συλλογικό βίωμα του ελληνικού θέρους: την προσμονή, τη διάψευση, την ένταση, αλλά και τον διαρκή νόστο για το καλοκαίρι που πιστεύουμε ότι θα επιστρέψει.

14.40

Ξένη λογοτεχνία

Τύχη βουνό

Ρίτσαρντ Όσμαν

Τέσσερις απίθανοι φίλοι. Ένας γάμος. Ένας μυστικός κώδικας και ένας αδίστακτος κακοποιός…
Ήταν μια ήσυχη χρονιά για τη Λέσχη Φόνων της Πέμπτης. Η Τζόις είναι απασχολημένη με τον γάμο της κόρης της. Η Ελίζαμπεθ πενθεί. Ο Ρον αντιμετωπίζει οικογενειακά προβλήματα, και ο Ιμπραΐμ συνεχίζει την ψυχοθεραπεία στην αγαπημένη του εγκληματία. Όταν όμως ένας καλεσμένος στον γάμο βρίσκεται σε κίνδυνο, η παρέα αναλαμβάνει ξανά δράση και βρίσκεται μπλεγμένη σε μια υπόθεση εξαφάνισης και φόνου, ενώ ένας αδίστακτος κακοποιός αναζητά έναν απαραβίαστο κωδικό και… δε θα διστάσει μπροστά σε τίποτα για να τον αποκτήσει. Θα καταφέρουν οι τέσσερις φίλοι να λύσουν το μυστήριο και να προλάβουν τα χειρότερα;

22.20

Ξένη λογοτεχνία

Εμείς

Μανουέλ Βίλας

Η Ιρένε πιστεύει ότι έζησε τον τέλειο γάμο με τον Μαρθέλο. Χρόνια απόλυτης αφοσίωσης, πάθους και ευτυχίας. Η σχέση τους εξέπληττε και πολλές φορές προβλημάτιζε τον κύκλο τους· ήταν ένα ζευγάρι που ζούσε μονάχα ο ένας για τον άλλον. Κάθε τους μέρα ήταν σαν την πρώτη φορά. Με τον θάνατό του ο κόσμος της θρυμματίζεται. Για να μπορέσει να προχωρήσει θα ανακαλύψει έναν ασυνήθιστο τρόπο να συνεχίσει να ζει πλάι του. Μια επιλογή που τη φέρνει στα πρόθυρα της εμμονής.

Ένα μυθιστόρημα που εξερευνά τα όρια του έρωτα και τα βάθη ενός γυναικείου ψυχισμού παγιδευμένου σε μια επικίνδυνη ουτοπία καθώς η μοναξιά επιβάλλει τους δικούς της αμείλικτους κανόνες.

17.70

Ξένη λογοτεχνία

Νέα από τον παράδεισο

Ντέιβιντ Λοτζ

Ο Μπέρναρντ Γουόλς, αν και καθηγητής Θεολογίας, δεν πιστεύει πια στον Παράδεισο – ούτε στον μεταφυσικό και σίγουρα ούτε στον επίγειο. Κουβαλώντας την αμφιβολία και την κόπωση μιας ζωής χωρίς προσδοκίες, ταξιδεύει στη Χαβάη όχι για να βρει την ευτυχία, αλλά για να συνοδεύσει τον ηλικιωμένο πατέρα του σε μια τελευταία, αναπόφευκτη συνάντηση με την ετοιμοθάνατη αδερφή του. Όμως μία σειρά από κωμικοτραγικά περιστατικά τον εγκλωβίζουν στον εμπορευματοποιημένο τουριστικό «παράδεισο» της Χαβάης, ανάμεσα σε πλήθη παραθεριστών, ρηχές απολαύσεις και αφόρητη ζέστη. Ωστόσο, μέσα σε αυτό το χάος ίσως κρύβεται η πιθανότητα μιας απρόσμενης λύτρωσης.

Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ και τη λεπτή ειρωνεία του, ο Ντέιβιντ Λοτζ συνθέτει μια απολαυστική υπαρξιακή κωμωδία για την πίστη, την απώλεια και την αναζήτηση νοήματος – ακόμα και στα πιο απίθανα μέρη.

«Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε αυτό το πρόβλημα χωρίς να απαγορευτούν τα ταξίδια διά νόμου είναι να αποδείξουμε στον κόσμο ότι δεν διασκεδάζει πραγματικά όταν πηγαίνει διακοπές, αλλά πως απλώς εκτελεί μια τελετουργία που βασίζεται στη δεισιδαιμονία. Δεν είναι σύμπτωση που ο τουρισμός άρχισε να αυξάνεται όταν η θρησκεία έπεσε σε παρακμή. Είναι το νέο όπιο του λαού, και αυτό πρέπει να αποκαλυφθεί στον κόσμο».

Ο πολυβραβευμένος συγγραφέας Ντέιβιντ Λοτζ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1935. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ, όπου και δίδασκε από το 1960 ως το 1987 στο τμήμα Αγγλικής Φιλολογίας.

Έχει γράψει πολλά μυθιστορήματα, νουβέλες και λογοτεχνικά δοκίμια, καθώς και θεατρικά έργα και σενάρια για την τηλεόραση, που έχουν αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές και βραβεία και έχουν μεταφραστεί σε 25 γλώσσες.

Το 1998 του απονεμήθηκε ο τίτλος CBE (Commander of the British Empire) για τη συνολική προσφορά του στη λογοτεχνία.

Άφησε την τελευταία του πνοή στο Μπέρμιγχαμ την 1η Ιανουαρίου του 2025.

Από τις Εκδόσεις Κυψέλη κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά του Η θεραπεία (2024) και Ανήκουστος βλάβη (2025).

20.00

Ξένη λογοτεχνία

Νυχτερινές Ικεσίες

Σαντιάγκο Γκαμπόα

Προφυλακισμένος στην Μπανγκόκ με την κατηγορία της διακίνησης ναρκωτικών, ο Μανουέλ Μανρίκε, Κολομβιανός φοιτητής φιλοσοφίας, κινδυνεύει να καταδικαστεί σε θάνατο. Εμπιστεύεται την ιστορία του στον πρόξενο της Κολομβίας στο Νέο Δελχί, τον μόνο άνθρωπο που δείχνει να τον ακούει. Μέσα από αυτή την εξομολόγηση ξετυλίγεται η μοναχική του ζωή, η φυγή του από μια αβάσταχτη καθημερινότητα με όχημα τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, μα πάνω απ’ όλα, ξετυλίγεται το μακρύ ταξίδι που έχει κάνει για να ξαναβρεί την αδερφή του Χουάνα.

Η Χουάνα έχει εξαφανιστεί εδώ και τέσσερα χρόνια. Αναζητώντας τη βρέθηκε στην Μπανγκόκ ο Μανουέλ, πηγαίνοντας για το Τόκιο, όπου έχει μάθει ότι ζει, μπλεγμένη σε ένα κύκλωμα πορνείας. Όσα αγνοεί ο Μανουέλ, θα τα αφηγηθεί η ίδια η Χουάνα, ενώ ο πρόξενος, συγκλονισμένος από την ιστορία τους, θα κάνει τα πάντα για να ξαναενώσει τα δύο αδέρφια.

Από την Μπογκοτά ως το Τόκιο και από το Νέο Δελχί ως την Τεχεράνη, ο συγγραφέας μάς οδηγεί σε έναν κόσμο όπου η αγάπη, η βία, η μοναξιά και η ενοχή συνυπάρχουν. Ένα μυθιστόρημα για την Κολομβία στη βαριά σκιά των ναρκωτικών και των παραστρατιωτικών οργανώσεων, για τους μοναχικούς μέσα στις μεγάλες μητροπόλεις του κόσμου, μα πάνω απ’ όλα για την αγάπη.

17.70

Κάρλος Καστανέντα

Σε ένα από τα πιο συναρπαστικά ανθρωπολογικά εγχειρήματα ακολουθούμε τον Carlos Castaneda στις ερήμους του Μεξικού. Εκεί θα έχει την πρώτη του επαφή με έναν σαμάνο, τον δον Χουάν Μάτους, ο οποίος θα τον μυήσει στον κόσμο της μαγείας και θα τον καθοδηγήσει στο μονοπάτι του «ανθρώπου της γνώσης».
Μέσα από απόκρυφα τελετουργικά, ψυχεδελικά βότανα και βαθιές διδαχές, ο Castaneda ξεκινά ένα ταξίδι στα μυστήρια της αντίληψης, της ύπαρξης και της αληθινής φύσης της γνώσης.
Το πρώτο αυτό βιβλίο για το πνευματικό ταξίδι του Carlos Castaneda ανοίγει δρόμους σε μια διαφορετική οπτική για τον κόσμο γύρω μας.

Η διδασκαλία του δον Χουάν είναι η ιστορία μιας μεταμορφωτικής εμπειρίας.

Το 1960, ο Carlos Castaneda ήταν φοιτητής όταν συνάντησε τον δον Χουάν, έναν μάγο της φυλής Γιάκι, τον οποίο φοβόταν και απέφευγε ο απλός λαός του βορειοδυτικού Μεξικού λόγω των αφύσικων δυνάμεών του. Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών, η γνώση του δον Χουάν οδήγησε τον Castaneda σε έναν κόσμο ομορφιάς και δέους, και σε γνώσεις πέρα από αυτές του δυτικού πολιτισμού.

16.60

Ξένη λογοτεχνία

Παιδική λογοτεχνία

Αλεχάντρο Σάμπρα

Παιδική λογοτεχνία ΔΕΝ απευθύνεται σε παιδιά. Aπoτελεί ένα συγγραφικό παιχνίδισμα γεμάτο σοφία, τρυφερότητα και λάμψη που ταλαντεύεται ιλιγγιωδώς μεταξύ παιδικότητας και ενηλικιότητας, διηγήματος και δοκιμίου, γραφής και βιώματος. Ένα μοναδικό, αταξινόμητο βιβλίο που μεταξύ άλλων περιγράφει την προσπάθεια ενός άντρα υπό την επήρεια παραισθησιογόνων μανιταριών να ξαναμάθει την εξαιρετικά δύσκολη τέχνη να μπουσουλάει. Παράλληλα πραγματεύεται αλιευτικά πάθη, γονεϊκά αυτογκόλ και μια κατάσταση που ονομάζεται «ποδοσφαιρική μελαγχολία».

Στην πρόζα του Σάμπρα συνυπάρχουν με θαυμαστή αρμονία ένα ημερολόγιο πατρότητας, μια πατρική «επιστολή στον γιο» και –όπως σε κάθε του βιβλίο– αριστοτεχνικά καθαρόαιμη μυθοπλασία. Ένα ανορθόδοξο εγχειρίδιο για νέους γονείς και παράλληλα ένα λαμπρό νέο κεφάλαιο που εμπλουτίζει το συναρπαστικό έργο ενός από τους σημαντικότερους Λατινοαμερικανούς συγγραφείς των τελευταίων ετών.

«Λατρεύω την καταστροφική του τόλμη.»
―Enrique Vila-Matas

16.60

Ξένη λογοτεχνία

Να σώσουμε τη φωτιά

Γκιγιέρμο Αριάγα

Η Μαρίνα, παντρεμένη μητέρα τριών παιδιών και γνωστή χορογράφος μπλέκει απροσδόκητα μ’ έναν εντελώς ακατάλληλο άνδρα. Καταδικασμένος σε φυλάκιση για τη δολοφονία του πατέρα του, ο Χοσέ είναι ένα αγρίμι πάντα έτοιμο για επίθεση. Ένα αδάμαστο λιοντάρι σε κλουβί. Η σχέση τους θα τη βυθίσει λίγο-λίγο σε ένα βάναυσο κόσμο που φλέγεται από ωμή βία.

Με τρομερή ένταση και κοφτό ρυθμό που καθηλώνει το Να σώσουμε τη φωτιά απεικονίζει τις επικίνδυνες αντιφάσεις μιας χώρας αλλά και τον διχασμό της ανθρώπινης φύσης ανάμεσα στην καταδίκη και την εξιλέωση. Μέσα από πολλαπλές αφηγηματικές φωνές, ευφάνταστες τεχνικές και εντυπωσιακή συγγραφική τόλμη ο Αριάγα μας παραδίδει από τα συγκλονιστικότερα μυθιστορήματα της τελευταίας δεκαετίας.

25.00

Ξένη λογοτεχνία

Καθρέφτες

Εντουάρντο Γκαλεάνο

Σε εξακόσια αφηγήματα που αναπτύσσονται χρονολογικά αλλά και θεματικά, ο Galeano μιλά για τον αγώνα του ανθρώπου για ζωή, για τον πόλεμο, τη φτώχεια, τις κοινωνικές ανισότητες και τον ρατσισμό, για τον επεκτατισμό και την αδηφαγία της Δύσης, για τη φύση και την καταστροφή της, για το ποδόσφαιρο και τα ΜΜΕ.

Ο Galeano επισκέπτεται τη συμβατική ιστορία για να την καταρρίψει, και ανασυνθέτει τα κομμάτια σε ένα νέο μοτίβο, αποκαλύπτοντας το παρελθόν σε μια ριζικά διαφορετική μορφή. Από τον Κήπο της Εδέμ έως τα αστικά τοπία του 21ου αιώνα, διακρίνουμε θραύσματα από τις ζωές εκείνων που η επίσημη ιστορία παραμέλησε: τους καλλιτέχνες, τους υπηρέτες, τους θεούς και τους οραματιστές, τους μαύρους σκλάβους που έχτισαν τον Λευκό Οίκο, και τις γυναίκες που υποτάχθηκαν για τα συμφέροντα δυναστών.

Μια ποιητική όσο και πολιτική επαναφήγηση της ιστορίας της ανθρωπότητας από την προϊστορία έως σήμερα, μέσα από εκατοντάδες ξεχασμένες και παραγνωρισμένες φωνές. Οι καλειδοσκοπικές βινιέτες του φωτίζουν την ιστορία όπως την έγραψαν σιωπηλά αλλά έμπρακτα οι ελάσσονες και οι ηττημένοι.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες που οργάνωσε ο Χίτλερ για να αποθεωθεί η ανώτερη φυλή του, το μεγαλύτερο αστέρι ήταν ένας μαύρος γεννημένος στην Αλα-μπάμα, που οι παππούδες του ήταν σκλάβοι. Ο Χίτλερ αναγκάστηκε να καταπιεί τέσσερις προσβολές: τα τέσσερα χρυσά μετάλλια που κέρδισε ο Όουενς στο τρέξιμο και στο άλμα εις μήκος. Όλος ο κόσμος γιόρτασε τις νίκες εκείνες της δημοκρατίας εναντίον του ρατσισμού. Όταν ο πρωταθλητής επέστρεψε στη χώρα του, δεν τον συνεχάρη ο πρόεδρος, ούτε δέχτηκε καμιά πρόσκληση από τον Λευκό Οίκο. Ξαναγύρισε στη ζωή του: έμπαινε στα λεωφορεία από την πίσω πόρτα, έτρωγε σε εστιατόρια για μαύρους, χρησιμοποιούσε τις τουαλέτες για μαύρους, έμενε σε ξενοδοχεία για μαύρους.
(Απόσπασμα από το βιβλίο)

17.70

Ξένη λογοτεχνία

Το Σφαγείο

Εστέμπαν Ετσεβερία

Μετά από μια καταστροφική πλημμύρα το Μπουένος Άιρες βρίσκεται βυθισμένο στη λάσπη, στην πείνα και στον φόβο. Η έλλειψη τροφίμων και η εξαθλίωση σπρώχνουν τα πλήθη σε μια απελπισμένη έκρηξη βίας και το σφαγείο στις παρυφές της πόλης μετατρέπεται σε κεντρικό σημείο της αφήγησης. Εκεί, μέσα στις κραυγές του φανατισμένου όχλου και στην αποφορά του αίματος, εκτυλίσσονται σκηνές ανείπωτης χυδαιότητας, καθώς η σφαγή των ζώων σταδιακά μετουσιώνεται σε εξουσιαστικό τελετουργικό. Όταν ένας νεαρός άντρας που δεν φέρει τα σύμβολα του καθεστώτος πλησιάζει τυχαία, το σφαγείο παύει να αφορά μόνο τα ζώα και μετατρέπεται σε τόπο συντριβής της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Το διήγημα «Το σφαγείο» του Εστέμπαν Ετσεβερία θεωρείται θεμελιώδες κείμενο της αργεντίνικης πεζογραφίας και σημείο αφετηρίας της εθνικής λογοτεχνικής παράδοσης. Γράφτηκε σε μια μεταιχμιακή περίοδο έντονων κοινωνικών αλλαγών και πολιτικών συγκρούσεων, όταν στη χώρα βασίλευε ο τρόμος που σκόρπιζε ο δικτάτορας Χουάν Μανουέλ ντε Ρόσας. Με γλώσσα ωμή και ειρωνική, το «Σφαγείο» είναι ένα έργο βαθιά αλληγορικό, όπου ο χώρος λειτουργεί ως μικρογραφία τόσο της χώρας όσο και του τρόπου που ασκείται και εμπεδώνεται η εξουσία. Ο Ετσεβερία, πρωτοπόρος του ρομαντισμού και κεντρική φιγούρα της πολιτικής και πνευματικής ανανέωσης στην Αργεντινή, με το έργο αυτό θεμελιώνει μια παράδοση που θα σημαδέψει τη λατινοαμερικανική λογοτεχνία του 19ου αιώνα και η επιρροή της θα ξεπεράσει τα όρια της εποχής και της χώρας του.

«Υπάρχουν συγγραφείς που αφήνουν το στίγμα τους στην ιστορία της λογοτεχνίας και άλλοι που αφήνουν το στίγμα τους στην ίδια τη λογοτεχνία, κάτι που συμβαίνει σπανιότερα. Ο Ετσεβερία κατάφερε να συμπεριλαμβάνεται και στις δύο κατηγορίες».

‒Χόρχε Λουίς Μπόρχες

10.00

Ξένη λογοτεχνία

Άνθρωποι και γρανάζια

Ερνέστο Σάμπατο

Στο κλασικό αυτό δοκίμιο, ο Σάμπατο καταπιάνεται με μια κριτική επισκόπηση του φαντασιακού της Προόδου, διατρέχοντας ολόκληρη την ιστορία του δυτικού πολιτισμού: από τις αντινομίες της Αναγέννησης, τις αμφισημίες της επιστημονικής εξέλιξης και την κρατική συγκεντροποίηση, ως την παντοδυναμία του Μεγάλου Μηχανισμού, τις αυταπάτες της σύγχρονης τέχνης, αλλά και τα όρια των κινημάτων του Ρομαντισμού και του Υπερρεαλισμού. Ο Αργεντινός λογοτέχνης καταδεικνύει το δράμα του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος παλεύει με τα θεριά που δημιούργησε, θύμα των αφαιρέσεων που ο ίδιος επινόησε. Και σκιαγραφώντας τον απανθρωπισμό στον οποίο οδηγεί η αλαζονική πίστη στο ποσοτικά μετρήσιμο, δεν διστάζει να καταγγείλει την αχαλίνωτη εκμηχάνιση του πολιτισμού μας, καθώς απειλεί με εξόντωση την ίδια την ανθρώπινη φυλή.

«Όπως ακριβώς η μηχανή άρχισε να χειραφετείται από τον άνθρωπο και να εναντιώνεται σε αυτόν, έχοντας μετατραπεί σε ένα ανώνυμο τέρας, ξένο προς την ανθρώπινη ψυχή, έτσι και η επιστήμη μετατράπηκε προοδευτικά σε έναν παγερό και απανθρωπισμένο λαβύρινθο συμβόλων. Επιστήμη και μηχανή απομακρύνονταν ολοένα και περισσότερο προς έναν μαθηματικό Όλυμπο, αφήνοντας μόνο και αβοήθητο τον άνθρωπο, που τους είχε δώσει ζωή. Ατσάλινα τρίγωνα, λογάριθμοι και ηλεκτρισμός, ημιτονοειδή κύματα και ατομική ενέργεια, σε αγαστή συνεργασία με τις πλέον μυστηριώδεις και δαιμονικές μορφές του χρήματος, οικοδόμησαν, τελικά, τον Μεγάλο Μηχανισμό, στο πλαίσιο του οποίου τα ανθρώπινα όντα κατέληξαν να είναι αφανή και ανήμπορα γρανάζια. […] Θα χρειαστεί λοιπόν, τώρα, να αποκαταστήσουμε την προγενέστερη, ανθρώπινη πλευρά της τεχνικής και της επιστήμης, να καθορίσουμε τα όριά τους, να θέσουμε τέλος στη λατρεία τους».

«Οποιαδήποτε προσπάθεια να αναχθεί η τέχνη σε αφαίρεση θα πρέπει να θεωρείται ως απόπειρα απανθρωπισμού, όχι γιατί το αφηρημένο δεν είναι και ανθρώπινο, αλλά γιατί το ανθρώπινο είναι κάτι περισσότερο από αυτό: Είναι το αφηρημένο και το συγκεκριμένο, το ορθολογικό και το ανορθολογικό, η μηχανή και η φύση, η επιστήμη και η τέχνη».

12.00