Βλέπετε 136–150 από 1564 αποτελέσματαSorted by latest

Λογοτεχνία

Ξένη λογοτεχνία

Το λεμονόσπιτο

Κορίνα Οπροάε

«Καθόμαστε στο πάτωμα με το ραδιόφωνο τοποθετημένο ακριβώς στη μέση του ορθογωνίου. Πιανόμαστε χέρι χέρι ενώ προσπαθούμε να καταλάβουμε όσα λέει ο εκφωνητής. “Σημειώθηκαν συγκρούσεις ανάμεσα στους διαδηλωτές και τις δυνάμεις της τάξης. Έγιναν και συλλήψεις.” Το σήμα χάνεται ακριβώς τη στιγμή που ο εκφωνητής περιγράφει ότι οι διαδηλωτές έσπασαν τη βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου της Τιμισοάρα για να πάρουν όλα τα βιβλία του Τσαουσέσκου και ν’ ανάψουν φωτιά. Γελάμε και οι τέσσερις με την καρδιά μας.»

«Ο Ίστβαν, σίγουρος ότι στη Ρουμανία η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι για πολύ καιρό, της δίνει ένα χαρτί με το τηλέφωνο ενός γιατρού που συνηθίζει να κάνει εκτρώσεις σε φοιτήτριες.»

Ταμπουρωμένη μέσα σ’ ένα αυτοσχέδιο κάστρο από βιβλία κάτω απ’ το τραπέζι , η μικρή πρωταγωνίστρια αναρωτιέται για ποιο λόγο ο εκσκαφέας κατεδάφισε το σπίτι της κι έκλεισε όλη της την οικογένεια σ’ ένα στενό διαμέρισμα, γιατί απαγορεύεται να γελάσουμε με το αυτί που λείπει από τον «Μέγα Ηγέτη», γιατί εξαφανίστηκε το παιδί που τόλμησε να σπάσει το κάδρο του στην τάξη, τι πάει να πει «Σεκουριτάτε», τι σημαίνει «χαφιές», «σύντροφος», «βλαβερό χημικό», «ψυχιατρείο», «έκτρωση»…

Kατά τη διάρκεια του ολοκληρωτικού καθεστώτος του ρουμάνου δικτάτορα Τσαουσέσκου, η Κορίνα Οπροάε είναι ένα κοριτσάκι του δημοτικού, που όταν πια μεγαλώνει και γίνεται μητέρα η ίδια, γράφει ολόκληρο μυθιστόρημα προσπαθώντας ν’ απαντήσει στην ερώτηση της μικρής της κόρης: «Μαμά, από πού έπεσε ο κομμουνισμός;»

Η Κορίνα Οπροάε (Corina Oproae, 1973) γεννήθηκε στην Τρανσυλβανία (Ρουμανία), μετοίκησε στην Καταλονία το 1998 και, τέσσερα χρόνια αργότερα, έλαβε την ισπανική υπηκοότητα. Σπούδασε αγγλική και ισπανική φιλολογία, και εργάστηκε ως μεταφράστρια και καθηγήτρια αγγλικών. Εξέδωσε ποιητικές συλλογές και έγραψε στα καταλανικά το βιβλίο Το τρεμάμενο χέρι. Επιμελήθηκε την ανθολογία: Ποίηση του 20ού αιώνα στη Ρουμανία και μετέφρασε βιβλία ρουμάνων ποιητών και πεζογράφων στα ισπανικά και τα καταλανικά. Τελευταίο της έργο, η ποιητική συλλογή Πώς να θάψεις τον πατέρα σ’ ένα ποίημα. Γραμμένο απευθείας στα ισπανικά, Το λεμονόσπιτο τιμήθηκε με το βραβείο μυθιστορήματος Tusquets, 2024.

15.00

Ξένη λογοτεχνία

Στα ρηχά

Μπέντζαμιν Γουντ

Ο Τόμας Φλετ ζει στο Λονγκφέρι μαζί με τη μητέρα του. Κάθε πρωί ξυπνάει χαράματα και πηγαίνει με το άλογο και τα δίχτυα του να μαζέψει γαρίδες στα ρηχά. Ύστερα γυρίζει σπίτι και προσπαθεί να βγάλει από πάνω του την αρμύρα και τη μυρωδιά της θάλασσας. Του αρέσει η Τζόαν, η αδερφή του καλύτερού του φίλου, αλλά χάνει τα λόγια του μπροστά της. Όταν είναι μόνος, βγάζει την κιθάρα του, την οποία κρύβει απ’ τη μάνα του, και παίζει. Θα ’θελε να γίνει μουσικός, μα οι άντρες στην οικογένειά του είναι γαριδάδες, δεν μπορεί ν’ αλλάξει τη μοίρα του.

Σ’ αυτή τη μονότονη ζωή εμφανίζεται ξαφνικά ο Έντγκαρ Άτσεσον, ένας Αμερικανός σκηνοθέτης που ψάχνει το ιδανικό σκηνικό για την επόμενη ταινία του. Με τον αέρα του κοσμοπολίτη, τη λάμψη του Χόλιγουντ και το μπλοκ επιταγών του πείθει τον Τόμας να του δείξει τα κατατόπια. Έτσι, εκείνος ξυπνά επιτέλους απ’ τη νάρκη του. Πόσα όμως απ’ αυτά που του λέει ο ξένος είναι αλήθεια;

Μια ιστορία για την παράδοση, για τις προσδοκίες των άλλων και για όλα όσα μας κρατούν δέσμιους. Μα πάνω απ’ όλα για την κλεφτή ματιά που ρίχνουμε σ’ εκείνο που θα θέλαμε να είμαστε, στο μόνο που μπορούμε να είμαστε πραγματικά: ο εαυτός μας.

15.50

Σάσα Λεονάρντο

Σε μια μικρή πόλη της Σικελίας, δυο ευυπόληπτοι άντρες, ο φαρμακοποιός Μάνο και ο γιατρός Ρόσο, δολοφονούνται ενώ έχουν βγει για κυνήγι μια καλοκαιρινή μέρα. Καθώς ο Μάνο είχε λάβει πρόσφατα ένα ανώνυμο απειλητικό γράμμα, οι Αρχές βιάζονται να αποδώσουν το έγκλημα σε ερωτική αντιζηλία και να κουκουλώσουν την υπόθεση.

Μόνο ο καθηγητής Πάολο Λαουράνα πιστεύει πως κάτι άλλο κρύβεται πίσω από αυτή την ιστορία. Αλλά στην προσπάθειά του να βρει την αλήθεια θα ακουμπήσει ένα πλέγμα δοσοληψίας και διαφθοράς, ενοχλώντας τους ισχυρούς της περιοχής…

Ο Leonardo Sciascia, από τους σημαντικότερους συγγραφείς της Ιταλίας του 20ού αιώνα, εικονογραφεί εξαιρετικά τον μικρόκοσμο μιας επαρχιακής πόλης, με τα πάθη, τα κουτσομπολιά, τα κοινά μυστικά και τα κακώς κείμενα που δεν θίγει κανείς. Και αφήνει να φανεί το σκοτεινό πρόσωπο μιας Σικελίας δέσμιας του εγκλήματος και της ομερτά.

Ένα μυθιστόρημα-σταθμός για την ιταλική αστυνομική λογοτεχνία, από τα πρώτα που έθιξαν το θέμα της παντοδύναμης μαφίας και της καταστροφικής επιρροής της στην κοινωνία της Ιταλίας.

14.35

Χαρούκι Μουρακάμι

Η αλήθεια δε βρίσκεται στην ακίνητη σταθερότητα, αλλά στην αδιάκοπη κίνηση. Δεν είναι αυτό η ουσία των ιστοριών;

Όταν η κοπέλα ενός νεαρού άντρα εξαφανίζεται μυστηριωδώς, η καρδιά του ραγίζει. Αποφασισμένος να βρει τη φανταστική πόλη όπου υποψιάζεται πως έχει εγκατασταθεί η αγαπημένη του, ξεκινά μια αναζήτηση που διαρκεί μια ζωή, και οδηγεί τον άντρα σε μια περίεργη πόλη με τους δικούς της κανόνες και σε ένα ταξίδι ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο και σε έναν άλλο κόσμο. Εκεί οι άνθρωποι δεν έχουν σκιές, μονόκεροι περιπλανώνται και μεγαλώνουν ιτιές.

Βρίσκει την κοπέλα του να εργάζεται σε μια διαφορετική βιβλιοθήκη – μια βιβλιοθήκη ονείρων. Εκείνη δε θυμάται τίποτε από την κοινή τους ζωή. Καθώς οι εποχές περνούν και ο άντρας δυσκολεύεται να διακρίνει τα ρευστά όρια ανάμεσα στους δύο κόσμους, καλείται να αποφασίσει τι είναι πρόθυμος να χάσει.

Μια ιστορία αγάπης, μια αναζήτηση, ένας ύμνος στα βιβλία και στις βιβλιοθήκες που τα στεγάζουν. Ένα δεξιοτεχνικό μυθιστόρημα από έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς της σύγχρονης λογοτεχνίας.

22.20

Ελληνική λογοτεχνία

Τα Ταρώ μου / My Tarot

Γιώργος Τζιλιάνος

Στους λίγους φίλους που μπόρεσα να κάνω, στης ζωής τα θολά κύματα, συγκαταλέγεται ο Γιώργος Τζιλιάνος.

Αυτός ήρθε να με σώσει στα πρώτα τεύχη του “01” όταν δύο ξεντερίσματα μ’ άφησαν ξεκρέμαστο, μικρόψυχα κι εκδικητικά, πιστεύοντας ότι θα το κλείσω. Κι έτσι θα γινόταν. Δεν είχα ιδέα τότε από εκδόσεις, φωτοσύνθεση, τυπογραφεία κ.λ.π. (προ κομπιούτερ) ήταν ένας κυκεώνας τεχνικών απαιτήσεων κι εγώ, είχα μπει μόλις στο άθλημα, ορμητικός πλην άσχετος.

Ήξερα τι θέλω, αλλά δεν ήξερα πως γίνεται. Και στο δεύτερο τεύχος είχα βρεθεί χωρίς art director.
Απευθύνθηκα στον Τζιρτζιλάκη, βασικό συντελεστή του αρχιτεκτονικού περιοδικού Τεύχος, που έβγαινε τότε. Σπουδαίο και από αισθητική. Του ζήτησα να με φέρει σε επαφή με τον άνθρωπο που το έστηνε. Τον Γιώργο. Συναντηθήκαμε στο χαώδες γραφείο του 01, μια Κυριακή πρωί, πάνω από τη Βαρβάκειο. Σε ένα λεπτό είχαμε γίνει φίλοι. Το τρίτο τεύχος του 01, βγήκε σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Και ήταν καλύτερο από πριν.

Έκτοτε 30+ χρόνια περάσανε και ζήσαμε, όπως ζουν οι φίλοι. Με γλύκες και ξινίλες κι εξομολογήσεις και κραιπάλες και ταξίδια -σαν εραστές δίχως σεξ.

Και να τώρα που τα δύο αυτά μοιραία πρόσωπα έρχονται ξανά, μαζί, κρατώντας το βιβλίο του Γιώργου με τα ταρώ του Καραγκιόζη.

Τα είχε σχεδιάσει όταν ήταν σπουδαστής στη Ρώμη, τότε που έδεσε η φιλία του με τον Τζιρτζιλάκη -άλλος βαθύς δεσμός ακλόνητος μέσα στα χρόνια.

Δεν ξέρω από ταρώ, ποτέ δεν κοίταξα πέρα απ’ τον ίσκιο μου, ξέρω μονάχα τα ταρώ του Νταλί και τα ταρώ της κυρίας Σόζοστρις του Έλιοτ. Αλλά καταλαβαίνω το σαγηνευτικό μυστήριο του πράγματος. Όπως και την δαιμονική ταύτιση του Τρελού με τον Καραγκιόζη.

Ωστόσο ξέρω ότι κρατάω ένα βιβλίο πανέμορφο, που μόλις εκδόθηκε από την Κάππα Εκδοτική. Με όλες τις φιγούρες των Ταρώ ζωγραφισμένες ως μορφές θεάτρου σκιών από τον Γιώργο. Και όλες τις σημασίες της κάθε μιας στο πλάϊ, σαν ευχή, ή βασκανιά. Το ξεφυλλίζω με συγκίνηση. Και με συγκίνηση διαβάζω τα σημειώματα του φίλου μου -από τα οποία αναδημοσιεύω ορισμένα αποσπάσματα.

Τυπώθηκαν μόνο 100 αντίτυπα. Διατίθενται μόνο εδώ και στο σάϊτ της Κάππα Εκδοτικής.

Στάθης Τσαγκαρουσιάνος

25.00

Ελληνική λογοτεχνία

Άλογα

Ορέστης Φιωτάκης

Ένας ανώνυµος εικοσάχρονος αφηγείται ή, ίσως, εξοµολογείται. Στο αποµονωµένο του χωριό τα πάντα έχουν απόκοσµη στασιµότητα, το µόνο που µεταβάλλεται είναι ο χρόνος. Στο πατρικό του σπίτι, όπου ζει µε τη γιαγιά και τη συναισθηµατικά νεκρή µητέρα του, επικρατεί µια ατµόσφαιρα πένθους από τότε που ήταν παιδί. Ευτυχώς, όµως, έχει τα «Άλογα», µια συµµορία νεαρών αγοριών που πολεµάνε την πλήξη σκίζοντας τους επαρχιακούς δρόµους µε τις µηχανές τους. Ευτυχώς έχει και τον καλύτερό του φίλο, τον αρχηγό των «Αλόγων», τον όµορφο, πλούσιο και ευγενικό Ν. Ο Ν., µανιώδης αναγνώστης ο ίδιος, του χαρίζει για τα γενέθλιά του ένα βιβλίο που τον κάνει να δει τον εαυτό του και τη ζωή µε άλλο βλέµµα, τη µέρα που αλλάζει ο κόσµος, την 11η Σεπτεµβρίου 2001. Η σχέση των δυο αγοριών είναι πιο περίπλοκη από όσο µπορούν να παραδεχτούν… Ένα µυθιστόρηµα για τα ασαφή όρια ανάµεσα στην αλήθεια και στο ψέµα, για τη σύγχυση και τις εντάσεις της νεότητας και την εξερεύνηση της σεξουαλικότητας στην ελληνική επαρχία των αρχών του αιώνα µας.

12.50

Ρέιτσελ Ριντ

Η θρυλική ερωτική ιστορία δύο αντιπάλων στον ανταγωνιστικό κόσμο του επαγγελματικού χόκεϊ, από τη συγγραφέα μπεστ σέλερ των New York Times και USA Today, Ρέιτσελ Ριντ, βάζει φωτιά στον πάγο!

18.80

Αρκάντι & Μπορίς Στρουγκάτσκι

Στάλκερ: τυχοδιώκτης, κλέφτης, παράνομος· επίσης θαρραλέος, διορατικός, με σπάνιες ικανότητες. Αυτός που πηγαίνει εκεί όπου κανείς άλλος δεν τολμά.

Ο Ρέντρικ Σούχαρτ είναι ένας από αυτούς: εισέρχεται κρυφά στη μυστηριώδη Ζώνη, απ’ όπου ανασύρει αλλόκοτα αντικείμενα που δείχνουν να αγνοούν τους νόμους της φυσικής, τουλάχιστον έτσι όπως τους γνωρίζει ο άνθρωπος. Τι είναι αυτά, πώς βρέθηκαν εκεί, κανείς δεν ξέρει στ’ αλήθεια. Γίνεται μονάχα λόγος για μια Επίσκεψη, μα κανείς δεν μπορεί να πει ούτε ποιοι ήταν οι επισκέπτες ούτε τι συνέβη στην πραγματικότητα. Ωστόσο, η απληστία από τη μία και η δίψα για γνώση από την άλλη συνεργάζονται αρμονικά για να εξασφαλίσουν στους στάλκερ τα προς το ζην· με άλλα λόγια, το αλκοόλ τους και την ευημερία της οικογένειάς τους — αν έχουν. Όλα όμως έχουν το τίμημά τους, και το τίμημα που ζητά η Ζώνη είναι τρομερά υψηλό.

Το Πικνίκ στο πλάι του δρόμου είναι ένα σκληρά ρεαλιστικό βιβλίο, παρότι ανήκει στο είδος της επιστημονικής φαντασίας, το οποίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό στην πλήρη, μη λογοκριμένη εκδοχή του, μεταφρασμένο απευθείας από τα ρωσικά.

18.00

Φώτης Μανίκας

Δυο άνθρωποι είναι µαζί και µετά δεν είναι πια. Ένας χωρισµός στην Αθήνα γίνεται η αιτία για δύο ξεχωριστές πορείες µέσα στον κόσµο. Ό,τι και να κάνουν όµως παραµένουν φαντασιακά συνδεδεµένοι. Κατοικούν ο ένας στον άλλον και είναι ο ένας του άλλου. Ακόµη ερµηνεύουν τα πάντα µέσα από το πρίσµα της σχέσης, χωρίς να το θέλουν, ζουν και αναπνέουν σε ένα εδώ και τώρα που δεν έχει καµία σχέση µε το πριν. Όλα όµως τους µοιάζουν τόσο ίδια.
Μέσα από µια εναλλαγή τόπων οι ήρωες έρχονται αντιµέτωποι µε την απώλεια και χωρίς να το αντιλαµβάνονται αλλάζουν κάθε στιγµή.
Ο Φώτης Μανίκας γράφει πάνω στα αισθητήρια όργανα των πρωταγωνιστών του. Με µια προσεκτική και αρκετές στιγµές ιλιγγιώδη τριτοπρόσωπη αφήγηση φτάνει κοντά στα όρια για να εξερευνήσει πώς συµβαίνει το «δύο» όταν είναι «ένα» και πώς από «ένα» γίνεται «δύο».

Να δουλεύουµε µαζί στο Αττικό. Να φοράµε ρόµπες. Να κατεβαίνουµε στο διάλειµµα για τσιγάρο. Να µας λένε γεια ασθενείς µε µάσκες και ορούς. Να σκάει το φως στο πάτωµα και µετά στα µάτια µας και µετά. Ας το κόψουµε µετά. Γάµα το «µετά»! Βαρέθηκα. Να γίνουµε γέροι που κόβουνε το τσιγάρο. Να γίνουµε. Να φύγουµε µακριά. Να πετάξουµε. Να πετύχουµε πουλιά. Να γίνουµε να φύγουµε µακριά. Πολύ µακριά. Να µη φαινόµαστε. Να µην.
Απόσπασμα από το βιβλίο

13.95

Ηλίας Κατιρτζιγιανόγλου, Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης

Ροκ ποιητής, αντισυμβατικός, γνήσιος, αυτοκαταστροφικός, ρομαντικός επαναστάτης, εμβληματική φιγούρα της μεταπολιτευτικής γενιάς, περιθωριακός με συνείδηση, χαρισματικός ερμηνευτής. «Εν κατακλείδι», ο Παύλος Σιδηρόπουλος [1948-1990] έφυγε νωρίς, άφησε όμως πίσω του κάτι απόλυτα διαχρονικό: τραγούδια που μοιάζουν με εξομολογήσεις και σιωπές που ακόμα ηχούν.

Τα λόγια για να περιγράψει κανείς την μορφή του Παύλου Σιδηρόπουλου είναι περιττά. Ένας από τους σημαντικότερους εκπρόσωπους της ελληνικής ροκ μουσικής σκηνής με το διαχρονικό έργο του να παίζει σε λούπα μέχρι και σήμερα. Μια βιογραφία που μόνο η τέχνη των κόμικς θα μπορούσε να αποδώσει με τέτοια ζωντάνια, μέσα από το πενάκι του Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη και το ονειρικό σενάριο του Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου.

Ένα κόμικς για τον Πρίγκιπα της ελληνικής ροκ που δεν έζησε για να σωθεί, αλλά έζησε για να αισθανθεί μέχρι τέλους. Ένα έργο που αποτυπώνει τη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στη δημιουργία και την αυτοκαταστροφή, το φως και το σκοτάδι ενός αλήτη διανοούμενου που λογοκρίθηκε και η μεγαλύτερη εκτίμηση ήρθε μεταθάνατον. Όπως αναφέρει και ο Γιάννης Αγγελάκας στην εισαγωγή του: «Ο Χρόνος βάζει τα πράγματα, τις αξίες και τα πρόσωπα στη θέση τους και όλοι πια ξέρουμε πως ο Παύλος Σιδηρόπουλος έχει τον Χρόνο με το μέρος του.»
Δείτε εδώ το αποκλειστικό trailer αφιερωμένο στην έκδοση.

18.80

Ελληνική λογοτεχνία

«Κι όλα τα κακά σκορπά…»

Τζένη Μαστοράκη

KAI ΤO ΚΑΚΟ; Όταν κανένας δε σταυρώνει πια το μαξιλάρι σου και δεν υπάρχει ποιός θα σε φυλάξει. Το κακό δεν είναι έννοια, δεν είναι καν ιδέα, αλλά πράγμα, φόβος ακατέργαστος, που αναδύεται από τα βαθύτερα κοιτάσματα του ύπνου και της στέρησης και σέρνεται μέσα στα όνειρα, εκεί όπου έννοια και πράγμα δεν ξεχωρίζουν ακόμα. Εκεί πάλι βρίσκονται, αν σκύψεις να τα δεις και τα πιάσεις από χάμω, λόγια ξόρκια από παμπάλαιες διαθήκες, ψίχουλα και πετραδάκια που τ’ άφησαν πίσω τους όσοι πλανήθηκαν στο σκοτεινό δάσος και χάθηκαν στη νύχτα της ψυχής, σκόρπιες ψηφίδες μύθων. Μυθοποιός λοιπόν και ελευθερώτρια παγιδευμένων φαντασμάτων, νυχτερινή και φεγγαροντυμένη· μυθοποιός που άλλον τέτοιο ή άλλην τέτοια δεν έχουμε στην ελληνική ποίηση. Μυθοποιός, γιατί μονάχα ο μύθος μπορεί να πλαισιώσει το κακό, να το μιλήσει και να το σκορπίσει στον άνεμο. Όταν το κακό δεν χωράει σε μύθους, τότε νικά, τότε σε κατακυριεύει.

Ποιά έγκατα, ποιά βίωση βαθύτερη του φόβου, και ο λόγος πάντα άπεφθος ; Ο ρυθμός, ο ανεύρετος ρυθμός του κόσμου, αυτός φυλάγει απ’ το κακό αφού κανένας δε σταυρώνει πια το μαξιλάρι σου. Ο ρυθμός είναι το ξόρκι για όσα δεν εξαγοράζονται, το κέρμα που κρατάς σφιχτά στα δόντια για να φτάσεις στον βυθό, εκεί όπου μόνο οι τολμηροί αυτοδύτες κατεβαίνουν ασυνόδευτοι, κι ύστερα πάλι ν’ ανεβείς, αν είσαι από τους τυχερούς. Και ρυθμός είναι η ανθρώπινη ανάσα, ο μιλημένος μύθος, ο άλλος τρόπος ν’ αναπνέουμε που μας τον μάθαιναν τα ποιήματα, σχεδόν μια ευεργεσία. Αλλά οι ποιητές εκείνον τον καιρό ήταν αθάνατοι.

9.50

Ελληνική λογοτεχνία

O κήπος των φυγάδων

Έλενα Μαρούτσου

Mε αφορμή μια πενθήμερη σχολική εκδρομή, μια φιλόλογος, ένας μαθηματικός, μια μαθήτρια, μια γυμνάστρια κι ένας ξεναγός εξερευνούν την αρχαία Πομπηία. Τι θα φανερώσει ο χαμένος αυτός κόσμος στον καθένα; Η Κατερίνα, ο Αντρέας, η Νεφέλη, η Σόνια και ο Λεονάρντο θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις πιο βαθιές τους επιθυμίες, τα πλέον μυστικά τους τραύματα.

Σπαράγματα από θαμμένες ιστορίες θα έρθουν στο φως συνθέτοντας μια τοιχογραφία, οι λεπτομέρειες της οποίας λίγο λίγο αποκαλύπτονται. Σαν τα νήματα ενός παραμυθιού που κόπηκαν αιφνίδια την ημέρα που το ηφαίστειο εξερράγη. Το σήμερα θα καθρεφτιστεί στο χθες, η ανάμνηση στην αλήθεια.

Μια πολυφωνική νουβέλα που διαδραματίζεται στο ρήγμα μεταξύ παρόντος και παρελθόντος. Σε έναν τόπο όπου οι άνθρωποι εξομολογούνται και τα αντικείμενα βγάζουν μιλιά για να αφηγηθούν την πτώση από έναν άλλο Κήπο της Εδέμ· τον Κήπο των Φυγάδων.

10.90

Ελληνική λογοτεχνία

Όλα τα δέντρα

Μαρία Φακίνου

Μια γνωριμία σε ένα πάρτι που θα γίνει ένα φλερτ που θα γίνει μια πτώση που θα γίνει μια σχέση που θα γίνει μια εκδρομή που θα γίνει ένα αρχείο που θα γίνει ένα βιβλίο που θα γίνει ένας τρόπος να σκεφτούμε την επιθυμία, την προσέγγιση και την απόσταση, το χωρισμό, την ανάμνηση, την αφήγηση. Αυτή η σημερινή ερωτική ιστορία, που είναι όλες οι σημερινές ερωτικές ιστορίες, αποτυπώνει με πάθος την εσωτερική ζωή της ηρωίδας, διερευνά τις συναισθηματικές αλλά και τις γλωσσικές μετατοπίσεις που συνδέονται με τον έρωτα, και πιέζει την πληγή μέχρι να πονέσει.

14.40

Εμίλ Ζολά

Ο Εμίλ Ζολά με τη φλογισμένη τοποθέτησή του απέναντι στην κρατική συνωμοσία που στήθηκε για να καταδικαστεί ένας αθώος, ο Εβραίος λοχαγός Άλφρεντ Ντρέυφους, προσδιόρισε άπαξ διά παντός το πρότυπο του αληθινού δημόσιου διανοουμένου. Είναι αυτός που, δίχως να του ζητηθεί, υψώνει τη φωνή του απέναντι στην εξουσία η οποία εγκληματεί – και αυτός που αδιαφορεί για το σκληρότατο τίμημα το οποίο θα πληρώσει. Είναι αυτός που βγαίνει μπροστά για να εναντιωθεί στο άδικο και να αναμετρηθεί με την πλειοψηφία – αυτός που δε λυγίζει στις απειλές, που δε σταματάει μέχρι να φτάσει στο τέλος. Είναι η ηθική συνείδηση μιας κοινωνίας.

Ατρόμητος και μόνος, ολόφωτος και ολοζώντανος, περισσότερα από 120 χρόνια μετά τον θάνατό του, παραμένει επίκαιρος να μας δείχνει τον πάντοτε δύσκολο μα πάντοτε ωραίο δρόμο.
Εκτός από το «Κατηγορώ…!», το βιβλίο περιλαμβάνει την απολογία του Ζολά ενώπιον του δικαστηρίου, όταν βρέθηκε κατηγορούμενος για συκοφαντική δυσφήμηση του Επιτελείου με αφορμή τη δημοσίευση του περιώνυμου αυτού άρθρου του, τον επικήδειο λόγο που εκφώνησε ο Ανατόλ Φρανς στην κηδεία του Ζολά, τον εγκωμιαστικό για τον Ζολά λόγο του Ζαν Ζορές στη Βουλή κατά τη συζήτηση για τη μεταφορά της σορού του συγγραφέα στο Πάνθεον, χρονολόγιο της Υπόθεσης Ντρέυφους, εισαγωγή της Μαίρης Καιρίδη και πρόλογο του Θανάση Τριαρίδη.

“Η εκδοτική σειρά “Για έναν νέο ανθρωπισμό” φιλοδοξεί να παρουσιάσει φιλοσοφικά και πολιτικά κείμενα, καθώς και μαρτυρίες και ντοκουμέντα με μοναδικό (αλλά κεντρικό) κοινό σημείο τους την πολιτισμική ή και ηθική αντιπρόταση στις κυρίαρχες κουλτούρες της βίας, της εκδίκησης, του μίσους και του τελετουργικού φόνου, που στα θεμελιακά πολιτισμικά αφηγήματα παρουσιάζονται ως «ιστορική νομοτέλεια». Σε μικρές και εύχρηστες εκδόσεις θα προσπαθήσουμε να εστιάσουμε σε ιστορίες και κείμενα ανθρώπων που με φλεγόμενο πνεύμα και διάπυρη καρδιά πάλεψαν να σχηματίσουν την αγάπη, την αλληλεγγύη και την ηθική αντίσταση απέναντι στην ολέθρια ανθρώπινη Ιστορία”.
Θανάσης Τριαρίδης

9.90

Τίτους Μίλεχ

Καθώς τα ιστορικά και κοινωνικά αίτια της γένεσης του ναζισμού και των εγκλημάτων του έχουν εκτενώς διερευνηθεί, τον συγγραφέα απασχολούν οι προσωπικές οικογενειακές και πολιτισμικές προϋποθέσεις που τον στήριξαν, κυρίως όσες παραμένουν τόσο συχνά ασυνείδητες. Παρουσιάζει, λοιπόν, γραπτές μαρτυρίες ατόμων της οικογένειάς του αλλά και δικές του.
«Καθώς αυτές αφορούν κατά κύριο λόγο προσωπικές καταγραφές ή εκμυστηρεύσεις που λίγο ως πολύ καλύπτουν ολόκληρο σχεδόν τον 20ό αιώνα, ανοίγουν στην πράξη ένα παράθυρο που αποκαλύπτει την εσωτερική ζωή μιας “κοινής”, με άλλα λόγια, τόσο συνηθισμένης και κανονικής όσο όμως και προβληματικής με αρνητικά, ευτελή χαρακτηριστικά γερμανικής οικογένειας στη διάρκεια αυτής της ταραγμένης εποχής. Τι απαντήσεις μπορεί να δώσει αυτή η αποκαλυπτική ματιά στο κεντρικό ερώτημα “πώς έγινε δυνατό να διαπραχτεί το απόλυτο έγκλημα, γιατί ειδικά από Γερμανούς και τι επακολούθησε”;
»Σκοπός δεν είναι σήμερα να τους ξεμπροστιάσουμε και καταδικάσουμε, σκοπός είναι να ανακαλύψουμε εκείνα τα αδύναμα σημεία, την αχίλλειο πτέρνα, που επέτρεψε την παθολογική εκτροπή κι οδήγησε στην τρέλα του ναζισμού.»
Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να διαβαστεί πριν το πρώτο του συγγραφέα, Ο ΤΟΠΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ: ΓΕΡΜΑΝΙΑ, Η ΑΝΟΙΚΕΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ, αφού η οικογένεια μπορεί να ειδωθεί ως το συχνά σκοτεινό, ανοίκειο υπόβαθρο της πατρίδας, την ίδια στιγμή που η πατρίδα ως πολιτεία, οικονομία, παιδεία και κοινωνία σφυρηλατεί την οικογένεια.

16.74