Βλέπετε 61–75 από 742 αποτελέσματα

Non Fiction

Τέχνη

Boys with feelings

Κωστής Φωκάς

Το Hyper Hypo παρουσιάζει με ιδιαίτερη χαρά το Boys With Feelings, το πρώτο solo φωτογραφικό βιβλίο του διακεκριμένου φωτογράφου Κωστή Φωκά.

Το έργο του Φωκά εστιάζει σταθερά στο ανθρώπινο σώμα, και ειδικά στο Boys With Feelings, στο γυμνό ανδρικό σώμα. Οι μορφές, άλλοτε σαν χορευτών μπαλέτου και άλλοτε σαν ακροβατών, αλλόκοτες και περιπλεγμένες, αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και με τον θεατή με έναν ιδιαίτερα εκφραστικό τρόπο. Δεν πρόκειται για συνηθισμένες γυμνές φωτογραφίες. Τα πρόσωπα παραμένουν αόρατα, με εξαίρεση λίγα μεμονωμένα βλέμματα που κοιτούν την κάμερα. Τα σώματα μεταμορφώνονται σε τοπία, σε αφηρημένες μάζες: χέρια γίνονται πόδια, κορμοί ενώνονται, δάχτυλα πιέζουν πτυχές σάρκας, αποδομώντας αυτό που θα μπορούσε να θεωρηθεί απλώς ερωτική εικόνα. Πόσα σώματα υπάρχουν σε αυτή τη φωτογραφία; Πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο;

Σε μια εποχή που η αποξένωση και η απομόνωση αυξάνονται, οι εικόνες του Φωκά αναδεικνύουν τη χαρά και την ομορφιά της ανθρώπινης σύνδεσης και του αγγίγματος. Με προσέγγιση που ισορροπεί ανάμεσα στο παιχνίδι και στη φόρμα, προσκαλεί τον θεατή να βιώσει την οικειότητα της κάθε στιγμής, χωρίς πατριαρχική ντροπή και ψηφιακή αποστασιοποίηση. Ο Φωκάς στρέφει τον φακό στο σώμα ως χώρο επιθυμίας, φαντασίας, υποταγής και μνήμης.

Όπως σημειώνει ο ίδιος: «Αυτό το πρότζεκτ γεννήθηκε από μοναξιά. Μέσα σε αυτή τη σιωπή άκουσα τον εαυτό μου πιο καθαρά. Σηματοδοτεί την είσοδό μου στην ενηλικίωση — ίσως κάπως αργοπορημένα, αλλά σίγουρα κάτι που αισθάνθηκα βαθιά.»

Ο ΚΩΣΤΗΣ ΦΩΚΑΣ (Αθήνα, 1979) είναι εννοιολογικός φωτογράφος με έργο που διερευνά την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου σώματος. Έχει εκθέσει στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, μεταξύ άλλων στα Μουσείο του Λούβρου, Colette, Art Basel Miami, Μουσείο Μπενάκη και MOMus – Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Θεσσαλονίκης. Έχει επίσης συνεργαστεί και δημοσιεύσει τη δουλειά του στα Zeit Magazine, Les Inrockuptibles, L’Obs, i-D, Dazed, The Advocate, Gay Times, Gayletter και σε άλλες διεθνείς εκδόσεις και ψηφιακές πλατφόρμες.

 

35.00

Λεωνίδας Μακρής

Ο Γιάννης Μπουτάρης ήταν μοναδικός. Και τη μοναδικότητά του αυτή την έφερε και στην ενασχόλησή του με την πολιτική.

Το βιβλίο αυτό είναι μια απόπειρα να κατανοηθεί το σπάνιο φαινόμενο ένας άνθρωπος του επιχειρηματικού κόσμου να εξελιχθεί σε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και αντιφατικές πολιτικές προσωπικότητες της Μεταπολίτευσης, και κυρίως το πώς άσκησε «πολιτική αλλιώς», μακριά από κομματικές εξαρτήσεις, με μια ολoδική του πολιτική ηθική. Μια ηθική που διαφέρει από τα μεγάλα λόγια και τις ιδεολογικές βεβαιότητες, που ταυτίζεται με την ηθική του ρεαλισμού και την αποδοχή του συμβιβασμού, όταν είναι ο μόνος δρόμος να αποφευχθεί η δημαγωγία.

Η «πολιτική αλλιώς» που ανέδειξε ο Μπουτάρης είναι μάλλον το μάθημα μιας στάσης ζωής: να έχεις το θάρρος να πεις αυτό που όντως πιστεύεις, να εργάζεσαι για το κοινό καλό χωρίς να λογαριάζεις το προσωπικό κόστος, να εμπιστεύεσαι τη φαντασία και τη δημιουργικότητα.

«Το ξεχωριστό που φέρνει το βιβλίο του Λεωνίδα Μακρή», όπως σημειώνει στον πρόλογό του ο Άρης Δημοκίδης, «είναι ότι δεν μας δίνει μόνο την ιστορία ενός δημάρχου• μας δείχνει την πιθανότητα μιας άλλης πολιτικής στην Ελλάδα. Και αυτή η πιθανότητα είναι πολύτιμη».

15.50

Μισέλ Φουκώ

Από το 1961 ο Μισέλ Φουκώ ήταν συχνότατα παρών στο ραδιόφωνο, αρχικά στη συχνότητα του France III National, έπειτα στη συχνότητα του France Culture. Aφορμές είναι η δημοσίευση των έργων του Η ιστορία της τρέλας, Ραιημόν Ρουσέλ και Οι λέξεις και τα πράγματα. Το ραδιόφωνο θα υποδεχθεί επίσης σημαντικές διαλέξεις του όπως «Γλώσσες της τρέλας», «Ο Ρουσώ κριτής του Ζαν-Ζακ», «Πραγματικές ου τοπίες ή τόποι και άλλοι τόποι». Η ποικιλία των εκπομπών και των θεμάτων που αναπτύσσονται αποτυπώνει την ακόρεστη περιέργεια του πνεύματος του Μισέλ Φουκώ: φιλοσοφία, επιστήμες του ανθρώ που, ψυχιατρική, θέατρο, λογοτεχνία, ιστορία, πολιτική: Πανοραμική θέα ενός φιλοσόφου, αποτυπωμένη όλο ένταση και ζωντάνια, ο τόμος αυτός μας προσφέρει την καλύτερη εισαγωγή σε ένα από τα μείζονα έργα της σκέψης.

Στο πλαίσιο αυτών των ραδιοφωνικών εκπομπών θα συμμετάσχει σε συζητήσεις μαζί άλλους γάλλους διανοούμενους (Λουί Αλτουσέρ, Πιέρ Κλοσο φ σκί, Ζιλ Ντελέζ, Πιέρ Σιπριό κ.ά.) σε σχέση με ζητήματα που θέτουν τα βιβλία του αλλά και για επίκαιρα προβλήματα. Με αυτόν τον τρόπο αναπτύσσονται, εμβαθύνονται, επεξηγούνται και σχολιάζονται με καίριο τρόπο πολλά πυρηνικά στοιχεία της σκέψης του. Τέλος, ο Φουκώ έκανε σύντομες παρεμβάσεις σε ενημερωτικές εκπομπές, σχολιάζοντας γεγονότα όπως η αστυνομική βία, η άφιξη στη Γαλλία ενός πρόσφατα απελευθερωμένου σοβιετικού αντικαθεστωτικού ή η καταγγελία των φυλακών ως μηχανισμών παραγωγής υποτροπής εγκληματιών.

«[…] Αυτό το διαβρωτικό λεξιλόγιο του σώματός μου, πώς θα μπορούσα, αν όχι να το κάνω να σιωπήσει εντελώς, τουλάχιστον να το ηρεμήσω; Πώς να το διατηρήσω σε αυτήν την ήρεμη, ελεγχόμενη, αρθρωμένη σιωπή, που συνήθως στηρίζει τις κινήσεις μου και δίνει στις εκφράσεις μου εκείνο το οποίο μπορώ να αναγνωρίσω ως ευτυχία; Υπάρχει, φυσικά, για να σιωπήσει αυτό το λεξιλόγιο του σώματος, το υπέροχο και παραληρηματικό όνειρο του άλλου εαυτού μου που θα μπορούσα να έχω απέναντί μου, με τον οποίο θα μπορούσα να ανταλλάξω τη θεμελιωδέστερη γλώσσα μου. Αυτός ο άλ λος εαυτός που θα είχα και θα ήταν εγώ, είναι το όνειρο του αδελφικού και στοργικού σωσία, είναι το όνειρο της τρυφερότητας των χωρίς ανάπαυλα ίδιων σωμάτων».
Michel Foucault

25.00

Γιάννης Σολδάτος

Στο βιβλίο αυτό απομονώνεται και φωτίζεται ένα σύνολο από εκατόν δεκατέσσερις μεγάλου μήκους ταινίες που σημάδεψαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το συνολικό σώμα του ελληνικού κινηματογράφου.

Στα κριτήρια επιλογής των εν λόγω ταινιών έπαιξαν ρόλο ένα πλήθος παραμέτρων, με κυριότερη το στίγμα που άφησαν στην εποχή τους, αλλά και τον ιστορικό απόηχό τους ή την αντιπροσωπευτικότητά τους στο είδος που ανήκουν σαν ταινίες. Έτσι, δίπλα στις κλασικές ταινίες που καταλαμβάνουν διαχρονικά τις κορυφαίες θέσεις στις προτιμήσεις των ειδικών (Ο Δράκος, Ευδοκία, Ο θίασος, κ.λπ.) ή ταινίες αναγνωρισμένης καλλιτεχνικής αξίας ή αντίστοιχης λαϊκής απήχησης, όπως αυτή μεταφράζεται με τους υψηλούς αριθμούς εισιτηρίων, ή ακόμα ταινίες που προκάλεσαν έντονες συζητήσεις ή σκάνδαλα, υπάρχουν και ταινίες που απλώς σηματοδοτούν μια εποχή ή ένα είδος.

21.20

Γιάννης Σολδάτος

Η Συνοπτική Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου έρχεται να προστεθεί δίπλα στην αντίστοιχη, κλασική πια, Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου του ίδιου συγγραφέα και απευθύνεται σε ένα κοινό που θέλει να σχηματίσει μια ακριβή εικόνα του ντόπιου κινηματογράφου, χωρίς τις λεπτομέρειες που απευθύνονται στους μελετητές του φαινομένου.

Παρέχεται εδώ ο γοητευτικός χάρτης της ελληνικής κινηματογραφίας από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα έως τα μέσα της τρίτης δεκαετίας του παρόντος.

Περιγράφονται και τοποθετούνται αξιολογικά όλες οι ταινίες που άφησαν το στίγμα τους στην εξέλιξη του φαινομένου, καθώς και οι δημιουργοί τους· η καλλιτεχνική και εμπορική σταδιοδρομία έργων, σκηνοθετών, των σπουδαίων ηθοποιών και των λοιπών συντελεστών του κινηματογράφου μας· η κρατική πολιτική και η εθνική μας κινηματογραφία· η θρησκεία, οι κοινωνικοί θεσμοί, η ιστορία και η πολιτική του τόπου στην αλληλεπίδρασή τους με τον κινηματογράφο μας· η στάση της κριτικής γι’ αυτόν· η επιρροή του μαζικότερου θεάματος στον 20ό αιώνα στη διαμόρφωση της κοινωνικής συμπεριφοράς και αντίστοιχα οι προτιμήσεις του κοινού στην ταυτότητα του ίδιου θεάματος· τα κινηματογραφικά είδη, οι σχολές, τα ρεύματα και οι αλληλεπιδράσεις με την ντόπια γραμματεία· η συμβολή του κινηματογράφου μας στην οικονομία της χώρας.

Ένα βιβλίο ιδιαίτερα χρήσιμο για τους φοιτητές και τους μαθητές κινηματογραφικών και δραματικών σχολών.

39.22

Απόστολος Φ. Βέττας

Το δίτομο εικονογραφημένο εγκυκλοπαιδικό λεξικό για τη σκηνογραφία, την αρχιτεκτονική της σκηνής και τη θεατρική τεχνολογία με τίτλο «Α. Φ. Βέττας. Σκηνές. Σημειώσεις για την Τέχνη και την Τεχνική της Σκηνογραφίας», αποτελεί πραγματικό πόνημα ζωής του Απόστολου Βέττα, υψηλής εκπαιδευτικής προσφοράς, που εκδόθηκε από το MOMus με την επίβλεψη του ίδιου και με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου. Το λεξικό είναι γραμμένο με απλό τρόπο, ώστε να λειτουργεί και ως διδακτικό βοήθημα για τους νέους που θέλουν να ασχοληθούν με το θέατρο.

50.00

Πέτρος Κατσάκος

Τι κοινό έχουν τα τροπικά δάση της Ινδονησίας με τα παγωμένα νερά της Αρκτικής, οι δανέζικες νήσοι Φερόες με τη Σαπιέντζα στα ανοιχτά της Μεσσηνίας, τα καλντερίμια της Σαντορίνης με τα δελφινάρια των ευρωπαϊκών τουριστικών πόλεων, τα ιχθυοτροφεία οξύρυγχων με τα αμερικάνικα ιπποδρόμια, οι Ουκρανοί εστιάτορες με τη βρετανική βασιλική φρουρά, το πρωινό αυγό που μας καλημερίζει με το πουπουλένιο μαξιλάρι που μας καληνυχτίζει;

Στοιχειώνονται όλα από τις βουβές κραυγές αμέτρητων ζώων που θεωρούμε κατώτερα και άρα δίχως δεύτερη σκέψη αναλώσιμα προς δική μας σίτιση, ένδυση, άνεση, εξυπηρέτηση, τέρψη, κοινωνική προβολή κι επίδειξη.

Ο Πέτρος Κατσάκος στέκεται εκεί όπου οι πολλοί απλώς προσπερνούν για να αφουγκραστεί όλα εκείνα τα πλάσματα που θεωρούμε ότι στερούνται φωνής επειδή επιλέγουμε να μην την ακούσουμε, επειδή προτιμάμε να μην την καταλάβουμε. Αφουγκράζεται και καταγράφει τον κόσμο «μας» από τη δική τους σκοπιά, δανείζει τη φωνή του σε όλα εκείνα τα μη-ανθρώπινα ζώα στα οποία αρνούμαστε μια ισότιμη ύπαρξη πάνω στον πλανήτη ενώ γνωρίζουμε πως τους ανήκει εξίσου.

Καταγράφει και μας καλεί να αλλάξουμε τον τρόπο που αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο, γιατί αν δεν πάρουμε θέση τώρα, σύντομα δεν θα μας μένει παρά να αφηγούμαστε ιστορίες για όσα με δική μας υπαιτιότητα χάσαμε, να θρηνούμε για όσα αλόγιστα καταστρέψαμε.

14.84

Συλλογικό

Έχουν συμπληρωθεί ογδόντα χρόνια από τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, στον οποίο εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, οι υλικές καταστροφές ήταν ανυπολόγιστες, και η βαρβαρότητα του γενοκτονικού Γ΄ Ράιχ κορυφώθηκε με τη συστηματική εξόντωση του ευρωπαϊκού εβραϊσμού και άλλων πληθυσμιακών ομάδων όπως οι Ρομά και οι ανάπηροι. Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες που υπέστησαν δυσανάλογες απώλειες σε σχέση με το μέγεθος και τον πληθυσμό τους. Αναμφίβολα, η τριπλή γερμανική, ιταλική και βουλγαρική κατοχή, που επέφερε τον διοικητικό διαμελισμό της χώρας, επισώρευσε πρόσθετα δεινά, ενώ ο εφιαλτικός λιμός στοιχειώνει ακόμα τη συλλογική μνήμη, δίνοντας στη λέξη «πείνα» μια ιδιαίτερη βαρύτητα στο ελληνικό λεξιλόγιο. Με τη σειρά τους οι συλλήψεις, τα μπλόκα, οι μαζικές εκτελέσεις αντιστασιακών και αμάχων, η καταστροφή των εβραϊκών κοινοτήτων, οι πυρπολήσεις κατοικημένων περιοχών, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και η τακτική του πολιτικού χάους και της κοινωνικής διάσπασης συμβάδιζαν με τον καθημερινό αγώνα για την επιβίωση, καθιστώντας τον θάνατο πανταχού παρόντα στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Σήμερα, η δεκαετία του 1940 είναι η καλύτερα μελετημένη περίοδος της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Παρ’ όλα αυτά, λείπει μια συνθετική μελέτη για τις ανθρώπινες απώλειες και τις υλικές καταστροφές που θα επικαιροποιεί παλαιότερα δεδομένα για το σύνολο του ελλαδικού χώρου και ταυτόχρονα θα ανανεώνει το επιστημονικό και επιστημολογικό ενδιαφέρον για την πληρέστερη χαρτογράφηση της καταστροφής. Ο ανά χείρας συλλογικός τόμος φιλοδοξεί να αφαιρέσει την Ελλάδα από τον διόλου κολακευτικό κατάλογο των χωρών εκείνων που αγνοούν τα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά του τιμήματος το οποίο κλήθηκαν να καταβάλουν όταν αποφάσισαν να αντιταχθούν στον Άξονα.

23.32

Νίκος Ερηνάκης

Ανθρωπινότητα, Τεχνητότητα, Ελευθερία

Στην αυγή της νοόκαινου εποχής, ανάμεσα στη φυσική πραγματικότητα και την ψηφιακή υπερπραγματικότητα, η δυσκολία της συνομιλίας και της συνάντησης βαθαίνει. Διασπαστικός θόρυβος, άσκοπη ταχύτητα, κενό θέαμα και ασήμαντη επιφάνεια εν μέσω πολυανισοτήτων, πολυκρίσεων και πολυμετασχηματισμών. Η νοηματοδότηση δεν αρκεί πλέον, απαιτείται νοηματοποίηση. Όσα επέμειναν να καίνε μέσα μας χαρτογραφούν μία αίσθηση κέντρου. Από όσα φαίνονται σε όσα είναι, ένα σημείο τομής επικύκλων στοχασμού, ποιητικής και πρακτικής αναδύεται ως προοπτική ευτοπίας — το όποιο τέλος κρύβεται στη σύζευξη, και ένα ριζικά νέο άνοιγμα ελευθερίας-ως-ισοαυτονομίας, αυθεντικότητας-ως-συνδημιουργικότητας και ομορφιάς-ως-σωτηρίας μάς περιμένει μπροστά.

18.00

Θανάσης Γιοχάλας - Ζωή Βαΐου

«Η πόλη είναι παιδί του δρόμου», είχε γράψει ο Γιόζεφ Ροτ περιπλανώμενος στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου. Η πόλη γεννιέται από τους δρόμους, η αστική ταυτότητα ορίζεται εκεί, η ανθρώπινη εμπειρία του άστεως βιώνεται στις διαδρομές.

Η οδός Πανεπιστημίου ολοκληρώνεται τυπικά το 1859, εκκινώντας από την περιοχή των Ανακτόρων και καταλήγοντας στην Πλατεία Ομονοίας. Οι ονομασίες «βουλεβάριον», «βουλεβάρτο», «λεωφόρος» αποδίδουν τον χαρακτήρα του δρόμου, που βρισκόταν στις παρυφές του κέντρου της νέας πόλης.

Έζησε και ζει στη διαδρομή τριών αιώνων όλες τις φάσεις της Αθήνας που συνεχώς αλλάζει. Είναι εδώ, όπως ήταν χθες, όπως θα είναι αύριο· θα υπάρχει όσο υπάρχει η πόλη. Ο χρόνος θα προσθέτει στρώματα ζωής, που θα αιμοδοτούν τους αρμούς της και θα κρατούν ζωντανή την ψυχή της.

Σαν επίλογος, μια πολυφωνική κατακλείδα με 31 κείμενα συγγραφέων σε πρώτο πρόσωπο, που λειτουργούν ως τοπόσημα με ανθρώπινα ίχνη. Η οδός Πανεπιστημίου χρωματισμένη, παλλόμενη, καλειδοσκοπική, παρούσα.

Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΙΟΧΑΛΑΣ γεννήθηκε το 1955 στην πόλη της Κέρκυρας, όπου και έζησε τα μαθητικά του χρόνια. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Εργάστηκε ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση.

Συνέγραψε με την Τόνια Καφετζάκη το βιβλίο Αθήνα. Ιχνηλατώντας τη πόλη με οδηγό την ιστορία και τη λογοτεχνία, που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2012 από την Εστία.

Η ΖΩΗ ΒΑΪΟΥ γεννήθηκε το 1958 στο Βασιλικό Χαλκίδας. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Εργάστηκε ως καθηγήτρια στη Μέση Εκπαίδευση.

Ο Θανάσης Γιοχάλας και η Ζωή Βαΐου συνέγραψαν από κοινού τα βιβλία, Ο Κίτσος ο λεβέντης και άλλες αγγελίες (Δεκ. 2016, Εστία) και Η Αθήνα τον 19ο αιώνα. Εικόνες μιας οδοιπορίας μέσω του Τύπου (Σεπτ. 2021, Εστία).

29.00

Μικέλα Χαρτουλάρη

Οι «φωνές» στις 61 Πολαρόιντ για την ελληνική περιπέτεια είναι οι:
Αθηνά Αθανασίου | Αριστείδης Αντονάς | Μανώλης Αφολάνιο Ολαγίνκα (Mc Yinka) | Σοφία Βιδάλη | Πολυμέρης Βόγλης | Γιάννης Βούλγαρης | Έφη Γαζή | Ελένη Γιαννακάκη | Νίκος Γιαννόπουλος | Θεόδωρος Γρηγοριάδης | Άντζελα Δημητρακάκη | Μάρω Δούκα | Θάλεια Δραγώνα | Παναγιώτης Ευαγγελίδης | Σταύρος Ζουμπουλάκης | Σουκρού Ιλιτζάκ (Şükrü Ilicak) | Αλεξάνδρα Ιωαννίδου | Ακρίτας Καϊδατζής | Μάρω Κακριδή-Ferrari | Βασίλης Κάλφας | Κωστής Καρπόζηλος | Μπρους Κλαρκ (Bruce Clark) | Κωστής Κορνέτης | Γεράσιμος Κουζέλης | Κώστας Κωστής | Σάσα Λαδά | Αλέκος Λεβίδης | Πέτρος Λινάρδος-Ρυλμόν | Χρήστος Λούκος | Νίκος Μαραντζίδης | Παυλίνα Μάρβιν | Κατερίνα Μάτσα | Αργύρης Μπακιρτζής | Νίκος Μπελαβίλας | Ρίκα Μπενβενίστε | Λέντη Μπιλάλι (Enkeled Bilali) | Παντελής Μπουκάλας | Ιωάννα Μπουραζοπούλου | Ηλίας Νικολακόπουλος | Λεωνίδας Οικονομάκης | Γιάννης Παλαβός | Παναγής Παναγιωτόπουλος | Κωστής Παπαϊωάννου | Δημοσθένης Παπαμάρκος | Ανδρέας Πετρουλάκης | Βασιλική Πέτσα | Σταύρος Πετσόπουλος | Δημήτρης Πλάντζος | Γιώργος Πλειός | Δημήτρης Πλουμπίδης | Αντώνης Ρέλλας | Μαρίκα Ρόμπου-Λεβίδη | Εύα Στεφανή | Άρης Στυλιανού | Δημήτρης Τζιόβας | Μαρία Τσαντσάνογλου | Κωνσταντίνος Τσουκαλάς | Νίκος Χαραλαμπίδης | Κωστής Χατζημιχάλης | Δημήτρης Χριστόπουλος | Χρήστος Χρυσόπουλος.
***

Πώς προβλέπεται να είναι η επόμενη μέρα για τη χώρα; Τι είδους αλλαγές θα άντεχε η ελληνική κοινωνία; Τι σημαίνει το ότι μπήκαμε στην εποχή της «πολυκρίσης»; Ποια είναι τα μεγάλα ταμπού στην Ελλάδα; Ποιος είναι ο ρόλος της οικογένειας σε σχέση με τη σεξουαλική βία; Τι βιώνει η δεύτερη γενιά μεταναστών; Πώς εξελίχθηκε το ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα σε αιχμή του δόρατος για τα ανθρώπινα δικαιώματα; Είναι επαρκής η νομοθεσία για την αντιμετώπιση της διαφθοράς; Έχει τους πόρους η χώρα για να διεκδικήσει επενδύσεις υψηλής προστιθέμενης αξίας; Υπάρχει σενάριο σωτηρίας για την κλιματική κρίση; Έχει ηττηθεί ο κοινοβουλευτισμός; Ποιο είναι το πρόταγμα για το αύριο; Ποιους ενδιαφέρει η συζήτηση για τα «Γλυπτά του Παρθενώνα»; Αρχαιότητες ή ανάπτυξη; Ήταν «επανάσταση» το Εικοσιένα ή «πόλεμος ανεξαρτησίας»; Γιατί είναι κρίσιμο να εστιάσουμε στην «ιστορία του παρόντος»; Μπορούμε να μιλήσουμε για κοινή κοινωνία σήμερα; Ποιο είναι το βασικό γνώρισμα της κουλτούρας της Μεταπολίτευσης; Γιατί είναι δύσκολο στοίχημα η εκπαίδευση; Έχει κανονικοποιηθεί ο ακροδεξιός λόγος; Πώς εξελίσσεται ο ρόλος των διανοουμένων στη δημόσια σφαίρα; Διαμορφώνει συνειδήσεις η πεζογραφία; Συζητά η νεολαία για την επανάσταση; Έχει πράγματι μετατοπιστεί η Ελλάδα ιδεολογικά, αξιακά και πολιτισμικά; Έγινε μια άλλη χώρα;

Όλες οι συνομιλίες που συνθέτουν τις 61 πολαρόιντ για την ελληνική περιπέτεια, και καθεμία χωριστά, εξετάζουν προσωπικές και συλλογικές περιπέτειες, εστιάζουν σε δύσκολες αλήθειες, εξερευνούν ενοχλητικά ζητήματα, εντοπίζουν αδυναμίες, παίρνουν θέση στα τεκταινόμενα, προκαλούν αναστοχασμό. Για την κοινωνία, την οικονομία, την πολιτική, την κουλτούρα, την ιστορία, το κράτος, την παιδεία, την υγεία, τα δικαιώματα, τις ελευθερίες και πολλά άλλα. Η ελληνική πραγματικότητα προβάλλει ανάγλυφη έτσι όπως προχωρά προς το μέλλον. Ένα μέλλον που ίσως θα μπορούσε να είναι άλλο.

22.00

Ντάνιελ Μέντελσον

“Η άλλοτε δυσχερής, άλλοτε γόνιμη συνάντηση ανάμεσα στον αρχαίο και στον σύγχρονο κόσμο αποτελεί, από πολλές απόψεις, τη βασική θεματική που συνδέει τα είκοσι τέσσερα δοκίμια της συλλογής αυτής, που με μεγάλη χαρά παρουσιάζω για πρώτη φορά στο αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας, μιας χώρας της οποίας η κουλτούρα, τόσο η αρχαία όσο και η σύγχρονη, διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό το πώς γράφω και το πώς ζω. Ορισμένα από τα κείμενα του βιβλίου είναι, αναπόφευκτα, αφιερωμένα στον πολιτισμό της κλασικής Ελλάδας […] Πολλά όμως από τα «κλασικά» δοκίμια του βιβλίου εξετάζουν τους τρόπους με τους οποίους το παρόν, και ιδίως η αμερικανική ποπ κουλτούρα, αναμετράται, άλλοτε επιτυχώς, άλλοτε όχι, με την ελληνική κληρονομιά […] Σε άλλα «κλασικά» δοκίμια μελετώ το πώς ορισμένα κεντρικά θέματα των ελληνικών μύθων εξακολουθούν να διαμορφώνουν με τρόπους απροσδόκητους τη μαζική εμπειρία, από την εμμονή μας με τη δολοφονία του Κέννεντυ έως την άρνησή μας να ταφεί η σορός του βομβιστή της Βοστόνης. Αλλά ακόμα και πολλά από τα δοκίμια που δεν είναι εμφανώς «ελληνικά» προδίδουν, ενδεχομένως, μια ισόβια πνευματική ενασχόληση με την αρχαιοελληνική κουλτούρα και λογοτεχνία και την επιρροή τους επάνω μου”. Από τον πρόλογο του συγγραφέα.

19.70

Βιογραφία - Μαρτυρίες

Η μητέρα μου γελάει

Σαντάλ Άκερμαν

Οι εκδόσεις Πλήθος με μεγάλη χαρά σας παρουσιάζουν τον νέο λογοτεχνικό τους τίτλο, το βιβλίο Η μητέρα μου γελάει της Σαντάλ Άκερμαν (Chantal Akerman). Μπλέκοντας κειμενικά θραύσματα με φωτογραφίες από το αρχείο της και στιγμιότυπα από τις ταινίες της, η σπουδαία βελγίδα κινηματογραφίστρια αποτυπώνει τον χρόνο που περνάει με την άρρωστη μητέρα της, αναπολεί δύσκολες σχέσεις και καταγράφει τη γυναικεία καθημερινότητα σε μια συγκλονιστική αφήγηση.

Η έκδοση περιλαμβάνει έγχρωμες φωτογραφίες από το προσωπικό αρχείο της Άκερμαν και στιγμιότυπα από τις ταινίες της.

***
Η μητέρα της Σαντάλ Άκερμαν πεθαίνει.

Προβάλλοντας πάντα αντίσταση σε χαρακτηρισμούς όπως «φεμινίστρια», «λεσβία», «Εβραία», η Άκερμαν ένιωθε άνετα μόνο μέσα στη λέξη «κόρη». Γι’ αυτό, μπροστά στον αδιανόητο θάνατο της μητέρας της, κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: καταγράφει τον χρόνο. Βάζει σε λέξεις τις επώδυνες επαναλήψεις, τις λεπτομέρειες, τις μακρόσυρτες σιωπές λεπτό προς λεπτό.

Αλλά δεν είναι μόνο το τέλος της ζωής που πονάει. Όσο γράφει, η Άκερμαν διαπιστώνει ότι θυμάται και καταλαβαίνει περισσότερα απ’ όσα θα ήθελε για τις παλιές ερωμένες της, τις παλιές φιλίες της, για όλες εκείνες τις σχέσεις που έχουν τελειώσει οριστικά.

Γραμμένο πολύ κοντά στο τέλος, το βιβλίο Η μητέρα μου γελάει διαβάζεται σαν τρυφερή επιστολή αγάπης και σαν σπαρακτικός αποχαιρετισμός.

20.00

Κλοΐ Ντελαπόρτ

Από την παγκοσμιοποίηση στην εποχή της πλατφόρμας.

Με αφορμή τη ρωσοουκρανική σύγκρουση και τη χρήση του κινηματογράφου ως εργαλείου προπαγάνδας στο πλαίσιο της συγκεκριμένης διαμάχης, η συγγραφέας αναλαμβάνει ένα καινοτόμο εγχείρημα, αυτό της ανάδειξης των γεωπολιτικών παραμέτρων της κινηματογραφικής παραγωγής εν γένει. Η ανάλυσή της, η οποία αντλεί εννοιολογικά εργαλεία από ποικίλα γνωστικά πεδία, καταδεικνύει ότι τα κινηματογραφικά τεκταινόμενα είναι αδιαχώριστα από τις γεωπολιτικές δυναμικές που καθορίζουν τις σχέσεις μεταξύ κρατών ή/και μεταξύ τοπικών κοινοτήτων μέσα στα όρια της ίδιας εθνικής επικράτειας.

Πρόκειται για δυναμικές οι οποίες τροφοδοτούνται αφενός από τη χρήση του κινηματογράφου ως όπλου ήπιας ισχύος που «μεταφέρει αξίες και ιδεολογία», αφετέρου από τη θεμελιώδη στόχευση των κυρίαρχων κινηματογραφικών βιομηχανιών να επεκτείνουν τις οικονομικές τους δραστηριότητες πέρα από τα εθνικά τους σύνορα ή ακόμα και σε βάρος εγχώριων βιομηχανιών στις οποίες αντιπροσωπεύονται μειονοτικές κοινότητες.

Το βιβλίο αυτό αρθρώνει έναν στοχασμό πάνω στα πολυδιάστατα γεωπολιτικά διακυβεύματα του σινεμά τον 21ο αιώνα, στοχασμό ο οποίος τα τοποθετεί εκ νέου σε μια ιστορία του σινεμά που έχει ήδη έναν αιώνα πίσω της. Από την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας του φιλμ στην έλευση της εποχής με τις πλατφόρμες βίντεο on demand, το ανά χείρας βιβλίο εξετάζει όσα έκαναν οι δημόσιοι και ιδιωτικοί δρώντες του σινεμά και των οπτικοακουστικών μέσων προκειμένου να καταλάβουν κυρίαρχες θέσεις στην κινηματογραφική αγορά, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα το πλαίσιο μέσα στο οποίο καλείται να λειτουργήσει το σινεμά ως παραγωγική διαδικασία, καταναλωτικό προϊόν, αλλά και μορφή τέχνης.

18.00

Κοινωνιολογία

Τρανσφοβία

Μόντ Ρόγιερ

Στη Γαλλία, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια άνευ προηγουμένου σειρά τρανσφοβικών επιθέσεων. Η Μωντ Ρουαγιέ, ακτιβίστρια με ουσιαστική συμμετοχή σε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, προβαίνει στην καταγραφή αυτής της επικίνδυνης κατάστασης. Είναι αλήθεια ότι η μεγάλη πλειονότητα των γαλλικών φεμινιστικών κινημάτων αντιτίθεται στην τρανσφοβία. Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένες αντιδραστικές ομάδες οι οποίες λειτουργούν πλέον ως ένα πραγματικά τρανσφοβικό λόμπι, αναπαράγοντας και στη Γαλλία συζητήσεις, πολεμικές και θεματικές που διατυπώνονται διεθνώς και διαδίδονται ιδίως από τη Δεξιά και την Άκρα Δεξιά. Αντιγράφουν, επίσης, τη στρατηγική τους: επιτίθενται δηλαδή στα δικαιώματα των τρανς παιδιών και εφήβων, με απώτερο σκοπό να θέσουν υπό αμφισβήτηση τα δικαιώματα των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ προσώπων. Η Ρουαγιέ, με το στρατευμένο και παιδαγωγικά γραμμένο βιβλίο της, ξεσκεπάζει αυτούς τους τρανσφοβικούς μηχανισμούς προκειμένου να τους αντικρούσει αποτελεσματικότερα.

16.00